Alþýðublaðið - 30.06.1960, Blaðsíða 15

spN >
ætlar að drepa mig. Reyndu
það!“
Hann snerist á hæl.
„Ekki fara!“ kallaði hún.
„Vitanlega fer ég. Ef þú
vilt láta fylgja þér til hótels-
ins, skaltu hringja til BrooTcs,
hann kemur víst hlaupandi.
Ég efast ekki um að hann geti
farið með þér inn til þín!“
Hún brosti glettnislega.
„Þetta er góð hugmynd. Ég
verð að reyna það. Justin er
ungur en sennilega er hann
ekki reynslulaus. Ég held
bara ...“
Það róaði hana þegar hún
sá hve hann roðnaði.
„Og því ekki líka hringja
til Marks Lovell“, urraði
hann.
„Já, því ekki það? Ég hugsa
að hann sé ástríðufullur bak
við kuldalegt yfirborðið. Og
þú veizt að ég vil að karlmenn
séu ástríðufullir ...“
„Sefurðu hjá öllum, sem þú
hittir?“ spurði hann biturt.
„Bara, ef mig langar til,
elskan“. Hún hló og hrukkaði
nefið. „Vertu ekki heimskur,
Brent. Ekki læt ég svona beg-
ar þú talar við einhvern?“
„Ég vildi að þú gerðir
það...“
Hún tók þetta sem hrós.
„Mér kom ekki til hugar að
spyrja í hvaða ástarævintýr-
um þú hefðir lent hér í París,
þegar við komum hingað“,
sagði hún. „Eða varstu kann-
ski dýrð]ingur?“
„Hvort sem þú trúir mér
eða ekki, ég var dýrðlingur!
Kannskj' vegna þess að ég
hafði ekki tíma til annars en
vinna. Kennari minn leyfði
ekki annað“.
Hún vppti öxlum. „Synd ...
karlmaður er skemmtilegri,
þegar hann á fortíð ...“ og
þegar hún sá að hann reiddist
flýtti hún sér að bæta við . ..“
En þú hefur víst fengið
reynslu síðan. Kysstu mig og
við skulum vera vinir“.
„'Vinir? Þú heldur þó ekki
að við getum verið VINIR,
Venetia?11
En hann langaði til að láta
sig. Hann langaði til að halda
henni í faðmi sér en stoltið
kom í veg fyrir að hann léti
undan. Og svo eyðilagði hún
allt með næstu setningu sinni:
Ef bú gerir það ekki, þá skaltu
ekki ásaka mig fyrir að ég
hugga mig við Justin Brooks
eða Mark Lovell, því ég verð
að viðurkenna að mér finnst
hann aðlaðandi. Þú gætir
líka skemmt þér vig aðstoð-
arlæknnn hans. Ég er viss
um að enginn hefur viljað
hana og hún býður þig áreið-
anlega velkominn ...“
Hún skildi ekki hvers vegna
hann varð svo reiður á ný.
Þetta hafði aðeins verið sagt
í spaugi — hún var viss um
að engin kona gæti vakið á-
huga Brents, nema hún sjálf.
„Ég vil ekki tala um Myru!“
„Vitanlega ekki, ef þú vilt
það ekki. En ég aðvara þig,
Brent. Ef þú lætur mig fara
eina til hótelsins, skal ég
aldrei fyrirgefa þér það! Ég
skal launa þér það!“
„Gerðu hvað sem þú vilt!“
æpti hann og skellti dyrunum
á eftir sér.
Hann sá um leið eftir
þessu og hann langaði til að
biðja hana afsökunar. En
hann vissi einnig að hún
myndi aðeins hlæja að honum
ef hann gerði það.
í þetta skipti varð hún að
koma til hans. Já, hann varð
að bíða þótt hann elskaði
hana. Það var eina leiðin til
að bjarga við því sem hann
átti eftir af stolti.
Og hann leit ekki við þegar
hann gekk frá óperunni.
kunna vel við geðillan, fátæk
an, gamlan mann, sem ekki
einu sinni veit, hvað hann
heitir?“
„Geðillur? Stundum! Fá-
tækur? Margir segjast vera
fátækir vegna þess að þeir
hafa ekki efni á að fara í leik-
hús. St. Georgs sjúkrahúsið
er stofnsett til að hugsa um
fátæka Englendinga. Þér er-
uð enskur — þér eruð veikur.
En mig langar til að vita
meira um yður“.
Gráu augu hennar litu ró-
lega á gamla manninn. „Hvað
sem þér viljið segja mér“, —
sagði hún.
„Og vilji ég ekki segja
neitt?“
Flóttinn
frá ástinni
16.
Gamla Joseph leið mjög
illa og hann var ekkert að
leyna því.
„Mér finnst ég vera eins
og fjaðralaus hæna“, kvartaði
hann. „Getið þér ekki losað
mig við þessa spennitreyju,
læknir?“
„Við tökum gipsið af um
leið og það er óhætt. Það tek-
ur sinn tíma fyrir brotin rif-
bein að gróa“.
Myra var stutt í spuna en
samt var hún vingjarnleg. —
Gamli maðurinn brosti til
hennar.
„Ég veit vel að ég er sann-
kölluð plága“, sagði hann. —
„Leiðinlegur gamall þorskur“.
„Alls ekki“, svaraði hún.
„Ekki einu sinni þegar ég
datt út um glugga á annarri
hæð?“
„Ég myndi ekki venja mig
á að gera það of oft í yðar
sporum. Þér verðið að taka af
leiðingunum af heimsku yð-
ar“.
Gamli maðurinn hló. —
„Breyting, ha? Ég veit vel
hvað þið kallið mig hérna:
Gamla sauð’inn, kalla hjúkr-
unarkonurnar mig“.
„Þá gerið þér það ekki.“
Hann lá þögull um stund.
„Langar yður til að vita hver
ég er?“ sagði hann.
„En þér munið það víst
ekki“.
Hann hikaði. „Nei, ég man
það ekki“.
Hendi hennar snerti hans
létt. „Hugsið ekki um það.
Það er ekki það eitt að muna
hver maður er sem gerir
mann góðan. Það hafa svo
margir reynt að gleyma hverj
ir þeir eru.“
„Eigið þér við að ég hafi
gleymt nafni mínu viljandi?“
muldraði hann.
Hún leit undrandi á hann.
„Því skylduð þér gera það?“
Hann svaraði ekki en það
glitraði á eitthvað í augum
hans. „Við skulum segja að
ég sé fátækur listamaður,“
sagði hann, „það er a. m. k.
satt.“
„Ég var einusinni' trúlofuð
listamanni,“ sagð hún dræmt.
„Hann lærði hér í París.“
„Hundruð listamanna læra
í París“. Hann spurði ekki
hvað hann hefði heitið, en hélt
áfram: „'Var trúlofuð?“ sögð-
uð þér. Áttuð þér við að þér
séuð það ekki lengur?“
„Já, einmitt", sagði hún.
„Þá hlýtur maðurinn að
vera heimskur og þér megið
þakka fyrir að hafa losnað við
hann!“
Það myndirðu ekki segja ef
þú vissir hver hann er, hugs-
aði hún. Þú myndir ekki
geyma myndirnar eins og dýr
gripi annars. Yrði hann reið-
ur eða feginn þegar hún kæmi
með Brent til hans? Hún vissi
það ekki, en hún vissi . að
henni bar skylda til að koma
þeim saman.
„Segið mér“, sagði hún, —
Hvers vegna reynduð þéx að
að komast héðan?“
„Ég hef verið hér alltof
lengi. Ég ætlaði aðeins að
vera nokkra daga“.
„En þér voruð veikur, bér
þurftuð að vera hér lengur.
Hversvegna reynduð þér að
komast héðan?“
„Ég hafði áhyggjur af dá-
litlu.“ Hann leit rannsakandi
á hana. „Heyrið þér mig . . .
ég get talað við yður læknir“.
Hann hikaði ögn.
„Gerið þér það þá. Hvað
var það, sem þér ætluðuð að
segja mér? Ástæðan fyrir að
þér vilduð komast héðan?“
„Já. Ég hafði áhyggjur . . .“
„Af einhverjum?“
„Nei, ég á sem betur fer
enga að. Nei, það var dálítið
sem ég á, dálítið, sem rnér
þykir vænt um . . .“ hann hló.
„Það hangir á veggnum í her-
berginu — já, því ekki er
hægt að kalla það vinnustofu!
Ég var búinn að borga leig-
una unz ég kom hingað en ég
óttast . . . kannski tekur hús-
ráðandinn . . .“
„Eigið þér við að húsráðand
inn taki kannski þessa hluti í
pant fyrir leigunni?“
„Já,“ hann andvarpaði og
lokaði augunum. „Ég á ekkert
annað læknir. Og ég er hrædd
ur um að einhver taki þær og
selji þær fyrir fáeina franka.
Því vildi ég komast heim . .
„Viljið bér að ég sæki þær?
Mér skilst að það séu mynd-
ir fyrst þær hanga á veggn-
um“.
„Já, en kona eins og bér
getið ekki farið þangað. Þekk
ið þér ekki einhvern mann,
sem gæti gert það fyrir yður,
eða fylgt yður . . . Ég yrði yð-
ur eilíflega þakklátur .. .“
Rödd hans skalf og Myra
sagði blíðlega:
„Ég skal sjá um þetta ...
þér skulið ekki hafa áhyggj-
ur“.
Dyrnar voru opnaðar og
Mark kom inn. Hann leit yfir
herbergið svo sá hann Myru
og gekk til hennar.
„Ég verð að segja yður
heimilisfangið, læknir“, sagði
gamli Joseph.
„Það er ekki nein þörf á
„En þær meina ekkert með
því. Satt að segja kunnum við
ÖU vel við yður. Það er skrýt
ið, finnst yður ekki?“
„Jú. Því skyldi einhver
EFTIR RONA RANDALL
eru komnar.

Endurnýjum gomlu sæng-
urnar. — Eigum fyrirliggj-
andi hélfuð og óhélfuð dún-
og fiðurheld ver,
Fljót afgreiðsla.
Dún- og fiðurhreinsunin
Kirkjuteig 29. — Sími 33301.
M.s Dronning
Alexandrine ;
M. s. Dronning Alexandrine
fer frá Kaupmannahöfn 1.
júlf til Thorshavn og Reykja-
víkur.
Skipið fer frá Reykjavík
þann 8. júlí til Færeyja og
Kaupmannahafnar.
Pantaðir farseðlar óskast
sóttir sem fyrst.
Skípaafgreiðsla
Jes Zimsen.
1000 X 20
900 X 20
825 X 20
670 X 15
640 X 15
600 X 15
590 X 15
560 X 15
550 X 15
520 X 14
Skúlagötu 40 og
Varðarhúsinu, Tryggvag.
Símar 14131 — 23142.
Alþýðublaðið — 30. júní 1960