Lögberg - 01.03.1923, Blaðsíða 2

Lögberg - 01.03.1923, Blaðsíða 2
Bls. 2 LÖGBERG FIMTUDAGIhN 1. MARZ, 1923- Bjargað írá upp- skurði. PETTA AVAXTALYF VEITIR A- VALT HEILSDBÓT. 8928 Union St., Vancouver, B. C. "Eg þjáðist af allskonar kven- íjúkdómum ásamt stöðugri stýflu og látlausum höfuöverk. Verk- ir í mjóhryggnum kvöldu mig sí og «b Læknirinn ráðlagði mér uppskurð. "Eg reyndi MFruit-a-tives" og það meðal hefir læknað mig að fullu. "Höfuðverkurinn er nú úr sög- unni og sama er að segja um stífluna, og það sem bjargaði mér, var þetta ávaxtalyf, "Fruit-a- tives." Madam M. J. Gorse. &0 c. hylkið, 6 fyrir $2,50, reynslu- skerfur 25 cent. Hjá öllum lyf- sölum eða sent póstfrítt frá Fruit-a-tives Limited, Ottawa. Merkilegur fornleyfa- fundur. Fyrir nokkru síðan gátum vér um í Lögbergi, að menn héldu að fundín væri gröf Tutankhamen Egypta konungs, sem dó árið 1350 fr. Kr., og ihefir því legið í gröf sinni meira en 3000 ár. En þá voru menn ekki vissir um að þetta væri gröf þessa áminsta konungs og enn eru þeir ekki vissir um það, því kistan sem leyfar hans geymir, hefir ekki verið opnuð enn, þó allar líkur sé ti'l þess að svo sé. pegar vér gátum um þenna fund í blaðinu, hafði fordyrið að þessari gröf að eins fundist, síð- an hafa leitarmennimir haldið áfram verki sínu við að grafa upp göngin, sem lágu inn úr for- dyrinu og er því verki lýst af ein- um fréttaritara blaðsins London Times á þessa leið: , "Daginn eftir byrjuðum við að grafa upp göngin, sem voru um átta metrar á lengd. f þeim a'' si&ifsögðu herbergi, eða máske þessa fundar, því við höfðum þá náð sambandi við Ijósvíra, sem fordyrið var lyst með, svo birtan var næg tii þe-ss að athuga mun- ina, sem í iherberginu voru. Á meðal þeirra fegurstu muna sem þarna voru inni, var stóll, eða konungshásætið, er bakið á því undursamlegt smúði pað sýnir mynd af konunginum og drotn- ingu hans, eru þær gerðar úr tegldum verðmætum smásteinum, sem greyptir eru í viðinn og slær blikandi birttu af þeim á mynd- irnar. Nákvæmni og fegurð þessa verks verður ekki með orð- um lýst, og það er sannarleg hepni að við höfum að síðustu fundið leyfar frá því tímabili er list Egypta stóð á tindi tignar sinnar og fegurðar. Eg furðaði mig mjög á því, að þar var enga líkkistu að sjá, og ekkert sem iíktist líkkistu. Eftir að við hófðum litast um þarna inni nokkra stund urðum vio varir við dyr, eða op undir einu rúmstæð- inu, sem lá ofan í annað herbergi. Ofan þangað var ekki hægt fyrir okkur að fara að því sinni, en þeg- ar við iitum ofan sáum við að rúm það var fult af stólum, rúm- stæftum, kistum, líkneskjum, ker- um úr alabaster og öllum öðrum hugsanlegum munum ojr var þeim staflað upp í herbergið, og var stafli sá að minsta kosti fimm fet á hæð og eir.s vn'tt og við gátum séð, en engin Mkkista var sýnileg. En þegar við fórum að rann- saka herbergið enn betur, þá sá- um við að hlaðið hafði verið upp í norðurvegginn í herberginu á milli tveggja standmynda, sem við hana stóðu og 'var hleftsla sú inn- sigluð á sama hátt og dyr anddyr- isins. En við gólfið í berberg- inu bar veggurinn vott þeas að hieðslan hefði verið rofin og brot- ií gat á hana nógu stórt til þess a.N smávaxinn maður gæti skriðið þar inn. Síðan hafði auðsjá- anlega verið hlaðið upp í rifuna og hún innsigluð, og hefir það máske verið gjört af grafarvörð- um. Að síðustu varð oss ljóst, þvi við höfðum ekki fundið hvílurúm kon- ungsins, á hak við þenna vegg er fundum við ýmsa muni og voru þeir flestir brotnir, á meðal þeirra muna var kassi, eða kistill, sem máske getur hjálpað tl að ráða rúnir tímabiis tveggja ríkisráð- enda, sem sátu að völdum næst á undan Tutankhamen. Að síðustu var búið að hreinsa úr göngunum og komum við þá aftur að, veg sem var imisiglaður á sama hátt og sá er fyrir utan anddyrið var, og með sömu inn- siglum. Við vorum að velta fyr- ir okkur hvort við mundum finna annan stiga fyrir innan þann vegg, eða hvort þar mundi að finna autt herbergi. Eg fór fram á það við hr. Carter að taka nokkra steina úr veggnum svo við gætum séð inn Eftir iátinn tíma var því verki Iokið og hr. Canter gat rekið inn höfuðið og við kertaljos séð óljóst það sem fyrir innan var. Svo varð löng þögn unz eg spurði ií allmikilli geðshræringu. "Jæja, hvað er það -sem þú sérð?" ".r>að eru undraverðir hlutir þarna inni," svaraði hr. Carter. Eg skifti plássi við dóttur mína lafði Evalen Her- bert. (pað er Carnarvon lá- varður sjálfur sem segir frá) og fór sjálfur að veggnum og leit inn, við ljósbirtu þá, sem eg hafði, gat «g að eins séð gullstangir. Eftir að eg hafði horfit á þessa muni, sá eg að þetta voru gyltir vagnar fleira en eitt og í einhverju þeirra hvíla leyfar Tutankhamen kon- ungs í kistu sinni eða steinþró. Ef grafhvelfingin skyldi vera ósnert, þá mega menn búast við að fyrir sjónir þeirra beri sýn, sem er einstæð í sögu fornfræðinnar. ómöguilegt er að gera sér í hugarlund, hvað felst á bak við þenna vegg, og það reyndi sann- arlega á staðfestuna að brjófti þá ekki undir eins skarð í vegg- inn, til þess að fá einhverja hug- mynd um hvað þar væri fyrir innan. En sökum þess hve munirnir í herberginu tóku upp mikið rúm, var óhugsandi að að- hafast neitt slíkt þar inni, áður en þeir voru teknir burtu, nema að eiga á hættu að skemma þá, og við urðum að halda forvitninni í skefjum unz þwí var komið í fram- gang. En ef við getum byrjað á því verki bráðlega ætti forvi^ni manna í því efni að geta orðið svalað í fyrstu vikumri í febrú- ar." — Veggurinn, sem um er að ræða hefir máske verið rofinn af ræningjum, og hefir sú atför hlotið að vera skömmu eftir jarð- arför konungsins, sem fór fram árið 1350 f. Kr. Eftir tvo mannsaldra virðist að ,gröf þessi hafi verið gleymd og hulin möl og grjóti, því 20Ó árum síðar, eða Kr. var Ramses VI. valinn eða kerrur með undursamiega legstaður ofan á gröf Tutankh- gjörðum drekahöfðum, og svo varð, amen og sýnir það að leg-staður mér ljóst að þarna voru og i kistur og kassar. Við stækkuðum opið á veggn- um og hr. Carter komst inn og var góJfið í herbergínu tvö fet fyrir neðan gólfið í göngunum, og þegar hann hafði athugað muni þá, sem þarna voru inni, vissum við að fundur þessi var alveg sér- stakur og óvanalegur. Jafn- vel við hið dimma ljós, sem kert- ið s«m han'n hafði í hendinni gaf írá sér, ^átum vð séð undravert samsafn af húsmunum þar inni. far voru tvö ft'kneski af kongin- um á fuJIri síærð, rúmstæði, kerr- ur, kistur af öllum stærðum og með ýmsu lagi, sumar útgrafnar, og settar gimsteinum og gulllagð- ar, en aðrar málaðar, göngustafir, blómsturker úr alabaster og margt fleira. Eftir að við höfðum stækkað opð i veggnum dálitið meir fprum við öll inn, og gátum við þá gert okkur betri grein fyrir mikilJeik iíS hins síðarnefnda hefir þá verið horfinn úr minni manna. Gröf Ramses VI. fanst fyrir fá- um árum síðan og var hún þá lýst með rafljósum og hafa vír- ar þeir sem Hýstu hana, nú verið lengdir, svo þeir ná ofan í þessa nýfundnu gröf. pó að herbergin, sem fyrir inn- an vegginn eru og að líkindum geyma hinar konunglegu leyfar, hafi ekki verið opnað, þá er samt nokkurnveginn hægt að gjöra sér grein fyrir því hvað Carnrvon Iávarður nrtmi finna þar inni af þeirra var kerti óskadd þekking þeirri, sem menn hafa hlaðnir úr standsteini og hafa steinarnir verið bundnir saman með vegglími. En sá sem fanst ¦í gröf Herombhef Pharoah, sem dó nokkrum árum á eftir Tuankh- amen, var gerður úr rauðum hörðum steini ag úr sama efni var boginn sem fanst í gröf Ay Tultankhamen, sem næstur honum sat að völdum. Aftur var kista Akanton tengdaföður Tutankh- amen ekki í neinni hvelfingu, og er ekki óhugsandi að svo verði í sambandi við þenna nýja fund. pað er Iíkiegt að líkið, eða líkin þegar þau finnast verði ekki hieyfð úr stað fyr en Elliot Smith prófessor í iíkamsfræði við Uni- versity í Lundúnum, sem nú er álit,inn mesti múmíufræðingur, sem uppi er, getur tekið sér ferð á hendur til Luxor að sjá það, eða þau Myndir þær, sem prentaðar hafa verið af þessum fundi, eru teknar eftir pennadráttum og lýsing sem Carnavon iávarður gerði sjálfur og geta menn af þeim gjört sér lokkra hugmynd um mikilleik for- dyrisins. Myndastytifcurnar tvær, sem dyranna gættu eru sjö fet á hæð, og eru að líkindum eftirlíking af konunginum sjáifum. .. 1 höndun- um halda þær grein af tré og sprota í hinni og munu menn í því samræmi minnast orða biblí- unnar: "pín hrísla og stafur hugga mig." f herbergið innra er hlaðið allra handa munum, og er hlaði sá fimm fet á hæð. par er að finna hásætið sem áður er nefnt, svefnrúm konungsins, fjölda af hvílubekkjum og sitólium og þar eru tvö skrautker, sem skorin hafa verið úr albaster stykki, og kass- ar með rósum í, sem haldið hafa blómum sínum í þrjú þúsund ár. Prófessor Petrie, heldur fram, að ástæðan fyrir því, að svo mik- ið af dýrindismunium hefir fund- ist í þessari gröf, sé sú, að Tutan- khamen varð ekki rikiserfingja auðið og að hann hafi ekki kært si.gr um / að arfleiða neinn að þeim, og þess vegna tekið þá með sér. petta sýnist ef til vill ó- trúlegt, en ómótmælanilega er það satt, að tímabiil það sem hann var uppi á var sérkennilegt í sögu Egypta fyrir það, að konungum þess varð ekki sveinbarna auðið. Eftir Akhna Sememhkara, sem dó barnlaus, kom til valda Tutan- khamen hirðskólavörður. Hann dó og án þess að geta ríkiserf- ingja, og við ríkisforráðum eftir hans dag tók afi drotningar hans Ay, sem einnig dó án þess að eignast son. Eftir hans dag tók Heromheb við ríkisstjórn og dó hann Jíka, án þess að eignast ríkiserfingja. Á meðal einkennilegra muna, sem fundust í gröf þessari, voru tvö viðar'sverð (Boomeraugs), er sverð það kerit við flokkinn sem í Ástralíu bjó og nefndist Abori- giuitar og er orðið upprunnið frá Ástralíu og notað í ný Suður-Wal- es af sérstökum flokki innbyggja þess lands. pó sverð þetta sé til í ýmsum myndum, þá eru tvær aðalgerðir þess, önnur sem not- uð eru til leika, hin til víga. Ymsir forfræðingar hafa hald- ið því fram, að önnur tegund þessara sverða hafi verið notuð meðal Egypta og er nó .lóklegt að fræðimenn gangi nú úr skugga um hvort svo hafi verið, eða það sé aðfengið. pá lögðu Egyptar í gröf með honum margar sortir matar. Á meðal þeirra tegunda flæBu, sem þar er að finna, er niðursoðið kjöt, og er það hið elzta kjöt, sem menn vita til að á þann hátt hafi verið matbúið, og þó það sé ekki lystugt til átu, eftir að vera búið að vera 3350 ár í gröfinni, þá virt- ist það með öllu óskemt. Kjtitið hafði verið s.murt og lát- í ílát, sem líktist geysistóru eggskurmi og fundust fjörutíu af þeim. Fugla og dýraket var þar í kössum og fór myndun og sitærð kassanna eftir stærð kjöts- ins. Á meoal þeas forða var á- kaflega stór önd. Enn fremur fundu&t þar þrjár ljósastikur, eyr mjög fagurlega gerður í einni sem ef til vill mönnum þykir ekki eins verðmætar; það eru lokkar af kvennhári, er það tallið að vera hið sérstaka offur drottingar- innar, — >ímynd fegurðar hennar, sem hún fórnar til minningar um hinn látna konung. i— En hver veit hvortt þessir hárlokkar hefðu verið Sutan Kamen konungi minna virði en þeir dýrustu mun- ir sem þar voru látnir, ef hann hefði mátt mæla. ¦Sagt er, að Carnrvon |lávarð- ur, sem hefir kostað þessa l'eitar- menn, muni sjálfur ibera stórfé úr býtum, að minsta kositi $40, 000, 000. Síðustu fréttir frá Luxor segja lóTk' konungsins ófundið enn, og að gröfinn hafi aftur verið innsigl- uð með öHu sem í henni er sök- um þess, að vetrartíðin er nálega liðin og að frekari ransóknir verði að bíða til næsta veturs. Frá íslandi. L2iE WHITEST, LIGHTEST LB. BAKING POWDBB Í°NTA 1NS NO ALÚÍ pli/rMAÞð *erir ensa m- I U^LIrlfl raun út f bl&lnn fc m*8 þvl að nota, Dr. Chaae's Ointment vitS Eczenia og 68rum hútSBjúkdómum. f*B &rttf5ir undir eins alt þeaakonar. Ein MkJ* til reynslu af Dr. Chase's Oint- ¦»«n,t, send frt gegn 2c. frlmerki, ef «*fn þesea blaCs er nefní. íOc. askj- 1 ðllum lyfjabúBum, e8a frá Ed- •M>d C, Ltd, Toronto. nu náS af greftrunarsiðum forn Egypta. pað er ekki ólíkliegt að hann finni þar viðar Mkkistu setta gulilaufum og nafn konungsins í rúnaleítri á iokinu settu gim- steinum. pað eru þar ef til vill tyær kistur ytri og inmri kista og Mkið eða múmían sveipað gull- laufum — nema að þau hafi ver- ið tekin, þar verða að Iiíkindum að finna, fjórar kerrur með útskor- inni mynd af konunginum á topn- um ásamt öðrum myndum sem tilheyrðu þeirrar tíðar átrúnaði, gyM;ar að lit. Yfir ííkkistu kon'ungsins er Mklega hvelfing úr tré, eða þá steinbogi. Steinbogarnir sem kistur fyrirrennara hans hafa Á -lokinu á sumium af þessum kössum og kistum, eru myndir dregnar og málaðar, af mönnum viðsvegar í eyðimörk, 0g sýna rnenn vera að elta strútfugla, vilta asna, héra og önnur dýr. Viðurinn í þessum kistum var orð- inn bæði stökkur og fúinn, og varð því að steypa utan um þá "Parafin", olíu og vaxi, til þess að þær héldu sér. pví sú að- ferð hefir gefist vel, þó það sé leiðinleg atvinna að steypa heitu vaxi utanum ósegjanieg Msta- verk, sem rotnunin hefir her- tektö, og mállið verið skýrara og gleggra eftir á, þegar vaxið hef- ir verið brætít af. Á meðal hinna verðmiklu leifa, Fjöllum í Kelduhverfi, 13. des. 1922. IHerra ritstjóri J. J. Bíldfell! Eg vil vinsamlega biðja yður að birta eftirfylgjandi línur í heiðvirðu blaði yðar. pann 8. nóvember síðastl., and- aðist á Fjöllum í Kelduhverfi, Jón Jónsson, Marteinssonar. Bana- mein hans var hjartaálag. Hann var jarðsunginn í grafreit heim- ilisins 22. sama mánaðar af séra Sveini Viíkingi Gnímssyni, að við- stóddu fjölmenni. Jón sál., var fæddur 28. september 1851 í Más- koti í Reykjadal, <yg ólst þar upp þangað ttil hann var 11 ára, þá fluttist hann með foreldrum sínum (Jóni Marteinssyni frá Garði við Mývatn, og kristlaugu Ölafsdóttir frá Narfastöðum í Reykjadal) að Fjiöllum í Keldu- hverfi, og þar dvaldi hann til æfiloka. Hinn 4. júlí 1874 kvæntist hann Önnu Sigurðardóttir frá Ingjalds- stöðium í Bárðardal, og Mfir hún mann sinn. — Eignuðust þau 8 börn: 1. Gunnhildur, nú í Ame- ríku, gift Jóni Jóhannsisyni; 2. Brynhildur, nú í Kaupmannahófn ógift; 3. Sigurður, dáinn í Reykja- vík 1909, Mfir þar ekkja hans, Margrét GuðmundBdótti'r og 3 drengir er þau eignuðust; 4. Jóna nú í Kaupmannahöfn, ekkja A. R. Andersen; 5<. Ólafur bóndi á Fjöll- um, kvæntur Friðnýu Sigurjóns- dóttir; 6. Guðrún kona á Auð- bjargarstöðum í Kðlduhverfi, gift Gunnari Siðurðssyni frá Hálsseli á Fjöilum; 7. Björgólfur, nú í Ameníku ógiftur; 8. Sveírni, dó í 'föðurhúsum 1907. Jón sál. var búandi bóndi á FjöMum frá 1874^—1910 ætíð fá- tækur, en komst þó vel af, kom upp börnum 'sínum og veitti veg- farendum beina; hann Var vel greindur, bókhneigöur og dugleg- ur !í hvivetna. Eftir að hann lét af búskap, dvaldi hann hjá Ólafi syni s'ínum. Frá því 1909 þjáðist hann af hjartasjúkdómi þeim' er leiddi hann til bana, en var þó oft hress, og var þá sí-vinnandi. Sjón og heyrn hafði hann nær 6- bilaða fram að andlátinu, smíð- aði, las og skrifaði oft gleraugna- laust, hann hafði sálarkrafta sína nær óskerta fram að síðustu mín- útunum áður en hið rólega and- lát hans bar að höndum. ólafur .lónsson. N.-pingeyjarsýslu. dýrmætu og sem fuudist Laugardagsskólinn. Jón skrifar Bensa. Bensi minn! Mig dreymdi svo einkennilegan draum um nóttina fyrir nokkrum dögum síðan. patí hefir dregist fyrir mér, að skrila þér, en nú læt eg verða af því. Mig dreymdi, að eg ætlaði að fara að skrifa á prófið og kom inn í eitthvert afarstórt hús. par var eitthvert fólk, en eg tók ekk- ert eftir hverjir þþað voru. Eg var að hugsa um hvernig mér mundi ganga við þetta lang- þreyoa próf. Eg íann nú til þess að eg hafði ekki gjört eins vel og eg hefði getao gjört, ef alt hefði veriS eins og það hefði átt að vera. Eg mundi nú, að eg hafði heyrt einhverja segja: "pessi Laugar- dagsskóli er ekki mikiis virði, eig- inlega "no-good", og þeir sem mest eru við haun riðnir, eru að- eins h- að eins að gjöra sig .srtóra með þessu vafstri." Eg haföi aldrei iskilið fyliilega hvað þess- ir menn voru að itala um. En samt: pað hafði dregfö úr áhug- anum, og nú átti eg að fara að skrifa á prófið. Bara að eg gæti gjört alt sem þyrft til þess, að út- skrifast með heiðri. Orðin, þessi þrjú hundruð, var ekki viss um, að eg gaöti not- að þau ií setningum — eklki öll — en það var þó áríðandi sagði Vopni. En ilesturinn? Hvað var um hann? Stundum hafði eg igleymt að lesa 10 mínútur daglega. Nú var enginn tími til. þeas að laga það. Svo var það þessi langa rit- gerð, sem eg vissi. eg mætti til að" skrifa. Jú, eg hefði hugsað mér, aí skrifa um kennarann — og meina þann "stygga". par var þó að minsta kosti nóg umtals- efnið. Líklega gæti eg skrifað n-ógu mikið, en eg var hreint ekki viss um, að eg gæti stafað hvert einasta orð sem mér dytti í hug pað var það versta. pannig myndi •eg missa mörk. pá datt mér í hug, að eg ætti a<5 þýða af ensku á íslenzku. "Og það get eg nú gjört hæglega", hugsaði eg með mér; en þá datt mér nokkuð í hug alt í einu. Hver ætli lesi fyrir orðin, þessi þrjú hundruð? Bara að mér mis- heyrist nú ekki, því þá fer illa. Nú þótti mér menn koma inn í herbergið, og þar á meðal var A. P. J. svo vinalegur, eins og vant var. Sá "styggi" sást hvergi; en hvað sá eg; var það mögulegt? pað var J. J. B. Nei það gat ekki veri^ð; jú, það var hann. pað var skrítið. Hann hefir komið til 48 sjá og heyra hvernig við förum með: "Ástkæra ilhýra máMð og allri rödd fegra." Nú fór mér að líða vel. parna sá eg að minsta kosti tvo menn, sem höfðu gjört alt sem þeir gátu til þess að hjálpa mér og okkur til þess, að útskrifast með heiðri. Auðvitað mundi eg ná í verð- Iaunin. Ná fjögur hundruð mörk- um, útskrifast með heiðri og fá ¦— nei, nú heyrði eg einhve -i segja: "pað eru tveir dalir." Verðlauninu voru þá tveir dali'- Eg hafði búist við aðeins einurn dal. Svo fórum við að skrifa. Ait gekk vel, en svo vaknaði eg í miðju kafi — og nú er eg altaf á glóðum um, að eg nái ekki í verðlaunin. Ilvað heldur þú? Ert þú vel undirbúinn? Biessaður skrifaðu mér og láttu mig vita hvað þú heldur um þetta próf og fleira. ipinn Jón. Allir umbótamenn á sviðum trú- sem menn báru í heimahögum vopn hver á annan, að vinna það verk, sem hann barðist fyrir. En :með eldmóði hans vanst það. hann fyrir því, að allir menn yrðu jafnfrjáisir. Starf hans gjörði það að verkum að umheimurinn varð smátt og smátt gagntekinn af huigmynd hans, og lifir með- vitundin enn. Abraham Lincoln, var einn þessara umbótamanna. pa« kostaði vo«ailegt istríð, þar arbragða og siðferðis og í félags- lífinu voru og eru enn ákafa- menn, hrifnir af eldlegum áhuga fyrir málefni því, sem hver um sig barðist fyrir. pannig var Páll frá Tarsus. AMir hrakningar hans, húðstrokur, skipbrot, fang- elsi með fleiru, aðeins stæltu vöðva hans, gjörðu hann ennþá á- kveðnari ef unt var. Wilher sem barðist fyrir afnámi þræla- haldsins var einn þessara eld- heitu umbótamanna. Seint og snemma, árum saman, barðist Svertingjar öðluðust sömu rétt- inda sem hvítir menn. pannig hefir það altaf verið frá ómuna- tíð og verður þannig í framtíð, nema með svo faldu móti að mann- leg náttúra breytist gjörsamlega. Jafnvel helmingur tölu postul- anna, sem báru fyrir brjósti vel- vegun félagsskaparins, mundi vinna mei'ra verka en við getum ií fljótu bragði gjört oss grein fyrir. Hinn sanni eldlegi áhugi hlær að "óllu'm" ómöglegleikum sem kallaðir eru. Maður gæddur slík- um eldlegum áhuga segir: "Ef enginn vegur er enn lagður til þess, að framkvæma það sem fyr ir liggur, þá verðum við að leggja veginn eins fljótt og við getum og ekki hika við." Erfiðieikarnir aðeins stæla vöðv- ana og auka áhugann á því, að framkvæma verkið. Vor versli óvinur er áhugaleysið og von- leysið, um iað nokkuð sé mögu- legt að gjöra. Að heyra sMkar upphrópanir sem: "pað er ómögu- legt! pað þarf ekki að reyna það, við höfum reynt það áður! pað borgar sig ekki!" og fleira hefir degrið úr áhuganum stundum, þar sem hefir þó talsvert verið af honum. Menn þurfa að vera býsna heitir til þess að þurfa siík "kuldaböð" til lengdar, frá þei n sem eru í félagsskapnum og æt!- ast er til að rétti bróðurhönd. En ef margir hefðu þann áhuga, sem hér hefir verið talað um, hvað gætum við þá gjört? Alt — alt það sem nokkur góður fé lagsskapur fer fram á gætum við gjört ef svo væri. Við gætum það vegna þesis, að þessi eldlegi áhugi — þessi eldmóður er "smitt- andi". pað er andlegur hiti sem bræðir jökla, logar og kveikir, jafnvel í sumum þeim, sem virð- ast vera dofnir. Menn og konur, gæddir slíkum eldlegum áhrifum, kannast aldrei við að hafa beðið ósigu'r, og skilja ekki orðið "ómögulegt" fremur en Napoleon Bonaparte, isern sagði, að orðið "ómögulegt" væri ekki til nema í orðabókum letingja og vitfirringa. Jóhannes Eiríksson. Glöð yfir því að fylgja lœknisráðí. Tók Tanlac samkvæsnt læknis- ráði og >að kom henni til heilsu, segir Mrs. Coles. "Tanlac er sannarlegt fyrir- myndarmeðal," sagði Mrs. Bessie Coles Coles, velmetin kona, 1857 Lorne Str,. Regina, Sask. "Eg var orðinn sá aumingi til heilsunnar, að mér í sannleika sagt, leið aldrei öðruvísi en illa. Matarlystin var orðin sama sem engin og tapaði eg þar af leið- andi holdum með hverjum degir,- um er leið. Svo voru taugarn- ar orðnar veiklaðar, að mér stund- um kom varla blundur á brá. nótt eftir nótt. "Eg fann að við svo búið mátti ekki standa lengur og leitaði læknis. Ráðlagði hann mér Tanlac. Fékk eg mér þegar flösku. Mér fór undir eins aö batna. Eg er nú ekki lengur sama manneskja. Taugakerfið hefir nú fengið sinn eðliega styrk, matarlystin er hin ákjósamlegasta og eg sef vært og draumlaust á hverri einustu nóttu. Eg hef: þýngst um allmörg pund og í sann- leika sagt, þá líður mér eins vel og frekast verður ákosið. Reynsla mín af meðali þessu, hvetur mig til þess að gefa þenna vitnisburð, svo sem allflestir geti fengið að vita af því. Tanlac fæst hjá öMum ábyggi- iegum lyfsölnm. Meira en þrjár miljón flöskur seldar. ætti ekki að hræða okkur. pað er að eins nokkurskonar verzlunar- ferð. pað eru auðvitað talsverð um- brot í fólkinu á ýmsum sviðum og það orsakast af f járhagslegum byltingum, sem ekki er auðvelt að skýra. Sé ekki í fljótu bragði, að við getum gert neitt nema beð- ið þangað til að fólkið áttar sig, svona meiri hlutinn. pað fer að lagast. Já, það eru til myndir, sem sýnd- ar hafa verið, en hefði ekki átt að sýna. Nú er alt af verið að laga og bæta kvikmyndasýningar. Sumar myndir, sem sýndar hafa verið eru þess verðar að eýna þær, — bara ágætar. Um sjálfan mig er það að s&gja, að eg hefi ágiæta heil'su og eg vona að eg verði hundrað ára gamall. Eg vinn frá því á morgn- ana klukkan níu þar tfl fclukkan sex að kveldi og þá tek eg heim með mér nokkur dæmi, að fást við það sem eftir er dags. Sá eini munur sem teljandi er nú og fyrr- um er þaS, að eg sef nú 6 klukku- tíma á dag, en áður fyrri svaf eg að eins fimm klukkutíma af hverj- um 24. J. E. HVERS pÁRFNAST félagsskapur vor mest? fundist undir, hafa vanalega verið hafa i gröf þessari, eru' nokkrar 'b^st eg við að geta stafað; en eg l petta er spurning sem rís í huga vorum mjög oft. Aftur og aftur erum vér augliti til auglit- is við hana. Hún ris við ýms mismunandi tækifæri. pað er erfitt að svara spurningu þessari með einu orði eða í einni setningu. Mismunandi kringumstæður krefj- a'st mismunandi svara, eða ráðn- inga. En eftir a<S hafa athugað þetta nákvæmlega virðist rétt að álykta, að í stuttu máli megi segja, að það sem félagsskapur ¦vor (hvaða félagsskapur sem er) þarfnast mest, sé stöðugur eld- legur áhugi, — eldlegur ákafi, það sem sumir mundu kalla ofsr». pað er víst ekki sanngjarnt, að ætlast til, að slíkan áhuga sé að finna hjá mörgum innan hvaía félagsskapar sem er, en því fieiri sem slíkir félagsmenn finnast innan vébanda hvaða félagsskap- ar sem er, því betra. pað sem góðan félagsskap — fé- lagsskap sem vinnur að einhverju góðu málefni vanhagar um er á- hugi fyrir hinu góða málefni. í sumum tilfellum, er hinn eldheiti áhugi á máilefninu ekki tii innan vébanda félagsskaparins. En vel að merkja eldlegur áhugi er hið sterkasta siðferðisafl sem til er í heimi. Ef svo væri ekki, mundi margt göfugt málefni falla fyrir borð og gleymast. Ekkert það, sem kallast má göf- ugt og gott hefir verið fram- fltvæmt án eldlegs, stöðugts áhuga. Thomas Alva Edison. er nú 76 ára að aldri, og komu fréttarita'rar til hans að óska hor.um til lukku um daginn. Edison var hinn kátasti og barst talið að ýmsu sem nú er á dagskrá, svo sem fréttablöðum, hreyifimyndum, sipferði, vínsölu- bannslögum, komandi stríði, Harding forseta, "politic" og fl. pað leyndi sér ekki að Edison lítur mjög björtum augum á líf- ið. Hann virtist ekki sjá þær hörmungar, sem ýmsir aðrir sjá fyrir dyrum alstaðar. Hann sagði í stuttu máli: "pað er mikið í því, sem Mr. M. C. heldur fram. Margt fólk heldur að það sé veikt, þegar það er ,í raun og veru a'lheilbrigt, ef það að eins nenti að hreyfa sig, ganga og vinna svo um munaði. öll þessi vandræði með að framfylgja vínbannslögunum koma að eins frá bœoim og borg- um. Fólkið í Bveitunum er yfir- leitt löghlýoið, og það er sannar- lega hressandi að vita til þess. Bandaríkin ættu að vera sann- gjörn í garð Breta viðvíkjandi skuldinni miklu. peir ættu að gjöra sig ánægða með einn hálfan af einum hundraðasta, sem vöxtu. pað er engin hæfa að alheims- stríð vofi yfir. pjóðimar verða að safna kröftum og peningum áður en .þœr Jeggja út í annað stríð. Fréttablöðin gefa út alt of mikið af tilhæfu'Iausum þvættingi í staðinn fyrir að tala um eitthvað sem einhverjum gæti orðið að ,liði. Innreið Fraklka í Ruhr dalinn Styrkur Styrkur vöðvanan er ekki sam» og tauga styrkur. Af þessarí ástæðu, þjáist fólk oft, sem lítur vel út, af taugabilun, svefnleysi og geðstygð, eru einkenni tauga- veiklunar, ásamt meltingarleysi og þreytutilfinning. Lesið þetta bréf frá Ontario- manni: Mr. W. L. Gregory, Charles St. E. Ingersoll, Ont., skrifar: "Eg hafði þjáðst lengi af melt- ingarleysi og stýflu. Stndum fylgdu þrálátir verkir í maganum, ásamt svefnleysi. Eg var ort- inn svo bilaður, a ðeg gat ekki stundað vinnu mína nema með höppum og glöppum. pá fór eg að nota Dr. Chases Nerve Food og hlaut af því mikla blessun. Melt- itigin komst skjótt í gott lag og svefnleysið ásótti mig ekki leng- ur Eg hefi mælt með Dr. Chae- e'a Nerve Food við marga vini mína, sem taugaveiklaðir voru á- líkan hátt og eg, og þeir hafa allir fengið heilsubót. Dr. Chase's Nerve Food 50 cent askjan, hjá öllium lyfsölum, eða FMmanson, Bates & Co., Limitedr Toronto.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.