Lögberg - 01.03.1923, Blaðsíða 6

Lögberg - 01.03.1923, Blaðsíða 6
Bls. 6 LÖGBERG FIMTUDAGINN 1. MARZ, 1923. Barónsfrú Mainau. Eftir E. Marlitt. Morgunverðurinn var etinn, án >ess að sezt væri niður. Systkinin >rjú brögðuðu ekkert og tóku engan >átt í samræðunum, sem presturinn hafði komið af stað. J?au stóðu saman og töluðu sarnan í hálfum hljóðum. Magnús greifi hélt í hönd systur sinnar, hinnar nýgiftu, og það var sorgarsvipur á andliti hans. J>að var sem >ess- um óframfærna, kyrláta fræðimanni væri nú Ijóst, hvað hann misti. "Nú verðum við að fara, Júlíana," sagði Mainau barón skyndilega og batt enda á sam- tal systkinanna. Hann hafði fært sig nær brúð- urinni og sýndi henni úr sitt. Damentarnir, sem >að var sett með, köstuðu kölduim geislum til hennar. Hún hrökk saman, sem hún væri hrædd. petta var í fyrsta sinni, sem >essi rödd hafði nefnt nafn hennar. Hann sagði >að vingjarn- lega og alúðlega; en samt lét >að eitthvað svo kuldalega í eyrum og ókunnuglega, >egar >að var ekki stytt. Jafnvel móðir hennar, jafn harð- geðjuð og óástúðleg sem hún var, hafði aldrei nefnt hana fullu rrafni. Hún hneigði sig ofur- lítið fyrir honum og >eim sem til staðar voru og fór út úr stofunni ásamt TJlrikku. Systurnar gengu >egjandi, eins og >ær væru eltar af einhverjum, upp stigann og inn í hef- bergi sitt. "Hann er hræðilegur Líana," sagði Úlrika, >egar burðin hafði lokast á eftir >eim. J?að setti að henni grát, >ótt hún venjulega væri mjög róleg, og hún fleygði sér á rúanið og huldi andlitið í svæflinum. "Vertu róleg og gerðu mér ekki >ungt í skapi. — Bjóst >ú við nokkuru öðru? Eg átti von á >ví," sagði Líana og strauk hendinni um höfuð systur sinnar, en yfir föla andlitið á henni flaug snöggvast gremjukent bros. Hún tók varlega myrtussveiginn úr hárinu og lagði hann ofan á lítið skrín, sem hún ávalt hafði geymt í sftná- menjagripi fr áskólaárum sínum. Eftir fáein augnablik var hún búin að skifta um föt og kom- in í grá ferðaföt í staðinn fyrir brúðarkjólinn. Hún hafði kringlóttan hatt á höfðinu og við hann var fest grá slæða, sem var bundin saman undir hökunni. Hún dró glófa á hendur sér. "Og nú ennþá einu sinni til pabba," sagði hún döpur í bragði og >reif um leið eftir regn- hlífinni. "Að eins eitt augnablik enn —" bað Úlrika. "Tefðu mig ekki. Eg >ori ekki að láta Mainau bíða," sagði unga konan með alvörusvip uim leið og hún lagði handleginn um háls systur sinnar og fór út úr herberginu. Myndasafnið var á fyrsta lofti í höllinni og lá eins og grashjallinn fyrir neðan, sem var fyrir utan garðsalsgluggana. f myndasalnum var hálfrökkur, >ví hlerarnir fyrir 'gluggunulm voru hálflokaðir. Systurnar leiddust eftir honum endilöngum og að >eim gaflinum, sem fjær var, Iþar sem ofurlítiV birta féll á rautt marmara gólf- ið. Úlrikka opnaði gluggahlera með hægð. Allar myndirnar af herklæddum mönnum með rauða kampa og ógnandi svip voru enn í myrkri; Ijósið, sem skein inn um gluggann, féll alt á mynd af einum æruverðum öldung og iýsti hana. Hin ófögru einkenni Trachenlbergs ættarinnar, eld- rauða hárið og skeggið, voru á honum orðin silfurgrá og silkimjúk og lágu slétt og gljáandi á hvirfli og efrivör. "Elsku pabbi!" sagði Líana lágt og lyfti höndunum upp til myndarinnar. Hún hafði verið eftirlætisbarn hans og hann hafði verið upp með sér af henni. Oft hafði hún hallað höfðinu upp að brjósti hans og sofnað >annig, og í helstríði dauðans hafði hann strokið höfuð hennar blíðlega með máttvana hendinni. — Við hliðina á mynd hans hékk önnur, sem sást óglögt í hálfdim/munni, sem var á henni. J?að var mynd af hárri og mjög grannvaxinni konu. Kjól- slóðinn hennar var bryddur 'imeð hreysikattar- skinni, berar magrar axlirnar stóðu fram úr hvítum loðskinnskraga, og ofan á hárinu, sem var skrýft upp, var lítil en falleg kóróna. Kon- an sem >essi mynd var af, var föðuramma Lí- önu, og hún hafði einnig verið prinsessa if smárri furstaætt. í hinum beina mjóreyrða líkama hafði slegið yllaust hjarta. Köldu, skýru augun horfðu vorkunarleysislega niður á sonar- dóttirina, sem hrygg og ráð>rota var að skilja v:5 ættaróðalið, til>ess að verða aðnjótandi auðs og frama. Annar handleggur myndarinnar, mjór og magur, var útréttur, og í hendinni var blæ- vængur settur gimsteinum. pað var sem hún benti á myndaröðina á veggnum og vildi segja: "Alt saman/hagkvæmis giftingar; útvaldar ættir, til >ess kallaðar að drottna um alla eilífð, en ekki til >ess að elska." Og >að var sem hljóðskraf bærist frá vörum einnar myndarinnar til annarar — en >að var að eins dragsúgurinn, sem >rengdi sér inn, og bar með sér myglulyktina úr hinum enda salsins, þar sem hengu trétöflur með myndum gamalla ridd- ara. En fyrir neðan úti fyrir heyrðist háreysti. Tveir menn komu gangandi með hægð úr garð- salnum og staðnæmdust beint fram undan opn- um glugganum á málverkasalnum. Systm*nar gægðust út. Barón Mainau stóð víð girðinguna, sem var umhverfis grashjallann og horfði út yfir sveitina í kring. Hann var orðinn sem annar maður. Meðan á hjónavígsluathöfninni stóð, gerði hann >að sem hann átti að gera með stök- ustu nákvæmni og óaðfinnanlega, en >að var eíns og að >átttakan í athöfninni >vingaði hann. Nú leit út fyrir að hann væri búinn að hrista >að alt af sér. Hann var ferðbúinn og hafði kveikt í vindli. Blár reykurinn leið upp í k>ftið og inn um gluggann á málverkasalnum. "Eg segi ekki að hún sé fögur — En herra minn trúr, eins og að fegurðarhugtakið geti ekki skilist á >úsund vegu," sagði vinur barónsins, Rudiger. Rómur hans var mjúkur en nokkuð hár, og á meðan >eir voru á leiðinni frá garð- salnum, heyrðist orð og orð af því, sem hann sagði inn um gluggan á málverkasalnum, en nú mátti heyra hvert orð. "Nú auðvitað hef ir hún Líana litla hvorki rómverskt eða grískt nef — en hvað gerir >að til — >að er hreint ekki nauð- synlegt. Andlitið alt er bara ósegjanlega ynoislegt. Barón Mainau ypti öxlum. "Hún, já," sagði hann í háðslegum róm — hún er siðleg og kur- teis stúlkukind, veiklunduð og gefin fyrir drauma með ljósblá augu. Hvað veit eg —" hann hætti alt í einu eins og hann væri orðinn leiður á samt- talinu og benti með augsýnilegum áhuga á út- sýnið. Líttu nú á Rudiger. Sá maður sem réði tilbúningi á hallargarðinum hérna, hefir ver- ið snillingur. Byggingin >arna fyrir handan, sem stendur svo hátt og er bygð í endurreisnar- stíl, gæti ekki verið meira áberandi en einmitt milli >essara yndisfallegu beykitrjálunda." "Nú, jæja;" svaraði herra von Rudiger hálf ergilegur, "Eg tek aldrei eftir >ess háttar, eins og >ú veist. — Falleg konuaugu og fallegt hár — Meðal annara orða, >að voru >ó fallegar hárfléttur, sem lágu við fætur >ínar í dag, >egar >ú stóðst við altarið." "Dálítið fölt endurskin af ættarlitnum," sagði Mainau hirðuleysisega. "Rautt hár er hæðst móðins núna. Skáldsögurnar eru fullar af rauðhærðum kvenhetjum, sem allar eru elsk- aðar alveg ofboðslega. — pað er eftir >ví hvað hverjum finst. J7að er ómögulegt að hugsa sér rautt hár á konu, sem maður elskar, en fyrst hún er bara konan mín —" Hann strauk öskuna af vindlinum á girðingunni og hélt áfram að reykja með mestu ánægju. Líana dró ósjálfrátt blæjuna fyrir andlitið. Ekki einu sinni systir hennar, sem með sorg og gremju horfði niður til >eirra, sem voru að tala, fékk að sjá blygðunarroðann á andliti hennar. Greifafrú Trachenberg, sem hafði verið á gangi niðri í garðinum með prestinum, nálgaðist nú hröðum f etum og gekk upp >repin upp á gras- hjallann. "Mig langar til að tala örfá orð við >ig, Raoul minn góður," sagði hún og tók um handlegg hans. Hún fór svo að ganga með hann hægt fram og aftur og blaðra um hversdaglegustu hluti, >angað til hinir tveir voru komnir svo langt burtu að >eir heyrðu ekki til >eirra. "Meðal annara orða," sagði hún skyndilega og stóð kyr, '>ú fyrirgefur mínu kvíðafulla móð- urhjarta og álítur mig ekki alt of freka, >ótt eg enn >á einu sinni, nú á síðustu stundu, minnist á óþolandi umtalsefni — má eg spyrja, — hvað mikið skotsilfur >ú hafir í hyggju að gefa Líönu ?" Systurnar sáu að hann hvesti augun reiður á >essa konu með "kvíðafulla móðurhjartað." Nákvæmlega >að sama og eg gaf fyrri kon- unni minni — >rjú >úsund dali." — Greifafrúin kinkaði ánægð kolli. "Hún getur glaðst — eg mátti sætta mig með minna, >egar eg var ung kona. ! Maðurinn við hlið hennar hló háðslega að andvarpinu, sem fylgdi >essum orðum. — "Og er >að ekki satt Raoul, að >ér >yki dálítið vænt um hana?" bætti hún við með uppgerðar viðkvæmni. Við hvað eigið >ér með >ví, frænka?" sagði hann og staðnæmdist á göngunni og leit á hana grunsömum augum. "Haldið >ér að eg geti verið svo rudda legur gagnvart konunni minni, — kon- unni sem ber mitt eigið nafn, að eg nokkurn- tíma gleymi >eirri kurteisi, sem mér ber að sýna. -------En ef >ér krefjist annars, þá er það gagn- stætt >ví sem um var talað. — Eg >arf konu, sem gengur drengnum mínum í móður stað, og hús- freyju á heimilið, sem getur verið í minn stað, >egar eg er að heiman. Alt >etta vissuð >ér, >egar þér hétuð mér Júlíönu og hrósuðuð henni fyrir >að, að hún væri blíðlynd og mjög kven- leg stúlka, sem mundi falla ágætlega að standa í >essari stöðu — .— Ást get eg ekki látið henni í té, en eg er líka nógu samvizkusamur til >ess að vekja enga ást hjá henni til mín." i Úlrika, sem grét sárt, tók systur sína í faðm sinn og þrýsti henni að brjósti sínu. "í hamingjubænum, vertu ekki reiður, Ra- oul," bað greifafrúin hálfhrædd. "J7ú hefir algerlega misskilið mig. Hver er svo sem að tala um >ess konar tepruskap; >að mundi mér sízt af öllu detta í hug. Eg vildi bara vekja vorkunsemi >ína. pú hefir sjálfur séð í dag, hversu langt kvennmannslundin getur komist í lítillætinu — að gera okkur annan eins grikk og >enna með brúðarbúninginn!" "Kærið yður ekkert um >að. frænka — Júlí- ana getur hagað sér alveg eins og henni sýnist í >ví efni. Ef hún að eins skilur að að hún verður að sætta sig við ástæðurnar." "J7að ábyrgist eg-------Drottinn minn góður — >að er >ó ekki skemtilegt að >urfa að vera að tala um >etta, en Magnús er nú einstök gunga, >að er enginn kjarkur til í honum, hann getur ekki talist með mönnum. En >að sem mér fell- ¦ur verst í geð hjá honum er hvað honum >ykir mikið til systur sinnar koma. — Líana er fram- úrskarandi saklaust barn, og >egar hún verður ekki fyrir áhrifum frá Úlriku, sem er óheilla manneskjan á þessu heimili, þá getur þú vafið henni um fingur >ér." "Mamma íhugar ekki vel það sem hún segir," sagði Líana gremjulega, um leið og >au/ sem voru að tala >ar fyrir utan færðust f jær. "Hún hef- ir aldrei haft fyrir >ví að skygnast inn í huga minn. Við höfum ávalt verið undir annara umsjón-------Hvers vegna grætur >ú Úlrika? Við megum ekki kasta steini á >enna kalda sjálfs- elskufulla mann þarna úti. — Hefi eg ráðgast um við sjálfa mig áður en eg gaf honum hönd mína í dag? Eg sagði já af hræðslu við móður mína." "Og af ást til mín og Magnúsar," bætti tJl- rikka við með svo hljómlausri rödd að >að var sem sál og líkami væru sundurmarin. "Við höfum neytt allrar orku til >ess að sannfæra þig. Við vildum frelsa þig frá kvölunum hér heima. og við efuðumst ekki um að þú hlytir að finna ást og velvild, hvar sem þú kæmir — Og nú er >ér algerlega neitað um >að — og >ú sem ert enn svo ung —" "Svo ung? — Eg verð tuttugu og eins árs í næsta mánuði, Úlrika. Við höfum reynt margt saman, sem hefir verið erfitt Eg er ekki annað eins barn í reynslu og lífsskoðunum og mamma segir að eg sé. Vertu róleg og og láttu mig fara burt með Mainau. Eg kæri mig ekk- ert um ást hans og eg er nógu sjálfstæð til >ess að hann þurfi aldrei að vera í neinum vafa um það. Eg er alveg ókvíðin, því eg hefi góðan vitnisburð uiti það frá skólanum að eg geti komið orðum að >ví, sem eg vil segja. í dag kemur barónsfrú Mainau í orði kveðnu til Schönwerth, en í rauninni er hún að eins fóstra Leós litla. Eg hefi nú dýrmætt verksvið og ef til vill get eg komið miklu til leiðar. Eg krefst einkis ann- ars í lífinu. Við skulutm nú skilja Úlrika — >ú verður hér en eg fer burt." Hún faðmaði systur sína hvað eftir annað og svo gekk hún burt gegntfm salinn og yfir í hversdagsherbergi móður sinnar, án >ess að líta einu sinni við. J?ar stóð Magnús við gluggann og horfði út á vagninn, sem beið við dyrnar Greifafrú Trachenberg kom rétt í >essu gang- andi neðan úr garðinum með brúðguman".n, svaramanninum og prestinum. Til allrar ham- igju sá hún ekki hvernig sonur hennar "gungan, kjarklausi maðurinn," faðmaði systur sína að skilnaði og grét. Hversu mjög hefði henni ekki hlotið að gremjast svo átakanlegur skilnaður, sem var svo ósamkvæmur stöðu >eirra." Líana gekk með jöfnum skrefum niður dyra- >repin. Hún hafði blæjuna dregna niður fyrir andlitið. "Guð fylgi >ér og blessun móður þinn- ar, barnið mitt," sagði greifafrúin unpgerðar- lega og strauk snöggvast með hendinni um höfuð dóttur sinnar; svo lyfti hún upp blæiunni og kysti með köldum vörum snjóhvítt enni ungu konunnar. Fáum mínútum síðar var vagninn kominn út á >jóðveginn áleiðis til næstu járnbrautar- stöðva. V. Eftir fjögra stunda feróalag st^Ig ferðafólk- ið út úr járnbrautarvagninum á jámbrautarstöð hertogasetursins. Hér sá nýgifta konan fyrst lífið, sem beið hennar í allri sinni dýrð. Létti- vagninn sem kom til móts við >au og sem átti að flytja hana míluna heim til Schonwerth, var afar-skrautlegur. Hvíta >ykksilkifóðrið innan í honum var sem til þess gert að innlykja unga og fagra eftirlætis konu; rykgráu fölin, sam unga konan var klædd í, litu^ví út næstum eins og föt fátækrar kolatelpu, sem ástfanginn æf'mtýra- prins hefði fundið í skóginum og ætlaði að fly'ja heim í höll sína. Herra von Rudiger settist við hlið baróns- frúarinnar í vagninum, en maður hennar settist í vagnstjórasætið og tók taumana í hendur sér. Hann sat >ar eins og ekkert óvanalegt væri um að vera. Hestarnir >utu á fleygiferða eftir slétt- um veginum, sem lá í gegnuim nokkurn hluta af skemtigarðinum — >— í f jarlægð blikaði á vatn- ið, og yfir litla fiski>orpinu flögraði hvitfjaðrað- ur dúfuhópur; að öðru leyti var grafarkyrð á öllu. Akvegurinn lá inn á milli >éttra, geysihárra trjáa, og hér og >ar sást landslagið milli trjánna, >ar sem >au voru gisnari; og var >að tilsýndar sem grænn gimsteinn í dökkri umgerð skógarins. Skyndilega, svo sem fimtíu skref fyrir fram- an vagninn, kom kona á hestbaki á fleygiferð fra múr skóginum og út á veginn. pað leit helst út fyrir að hún ætlaði sér að stöðva vagn- inn. "Hertogafrúin, Mainau!" hrópaði Rudjger og rauk upp úr sætinu dauðskelkaður. En Main- au haf ði með einu handtaki hægt á hestunum, svo að >eir fóru nú ekki hraðar en lestagang. Önnur kona kom einnig ríðandi fram úr skóginum á eftir hertogafrúnni. pær voru bráðar komnar að vagninum. J?að mætti hugsa sér engil dauðans, svífandi yfir vígvelli, eitthvað svipaðan útliti >essarar göfugu reiðkonu. Hún var í síðum svörtum fötum og niður um axlirnar hékk hrafnsvart hár- ið, sem hafði næstum bláleitan blæ, og var svo >ykt og >ungt að vindurinn feykti >ví ekki. And- litið var frítt en draugslega fölt og >að var ekki allra minsti roði á vörunum, sem sýndi að blóð rynni í æðum hennar. "Eg óska til hamingju, barón Mainau!" hrópaði hún og bandaði til hans með hendinni. Hann heilsaði henni með lotningu. Hún sagði orðin seint, en röddin var skýr og með bitrum háðhreim.-------Hafði hún hreyft sig eitthvað ógætilega, eða var fallegi, edfjör- ugi hesturinn, sem hún reið, orðinn hræddur. f einu hendingskasti >aut hann að dyrunum á vagn- inum. "Sittu kyr, Rudiger," sagði hún með lítillæt- is augnabendingu til hans, um leið og hann stökk upp úr sætinu, en án >ess að líta á hann — augu hennar, sem tindruðu af ofsa, reyndu að horfa í gegnum blæjuna, sem huldi andlit ungu konunn. ar, sem sat agndofa af undrun og skelfingu. Á næsta augnabliki voru reiðkonurnar báðar komn- ar fram hjá á harða ferð eftir veginum og nokkr- ar sekúndur þutu hestarnir áfram samsíða. Fylgd- arkona hertogafröarinnar, sem var ung stúlka, sagði eins og ekkert væri um að vera, um leið og hún hallaði sér til hennar: "pessi litla gráa nunna er sannarlega einn rauðhausinn úr Trac- henbergsættinni. Orðin heyrðust að vísu ekki fyrir skröltinu í hjólunum, en barón Mainau, sem hafði snúið sér við á sætinu, sá hreyfinguna og vissi hvað >að >ýddi. Hann brosti. Liana sá i fyrsta skifti >etta sigurbros hins særða drambs og hið ógurlega leiftur augnanna. Hann rendi ekki augunum einu sinni >angað sem konan hans \T^» .. l • *<• timbur, fjalviður af öllum Plýjar VOrUOirgOir tegu«dum, geirettur og ah- kortar aðrír strikaðir tiglar, hurðir og gluggar. Komið og sjáið vörur vorar. Vér erum ætíð glaðii að sýna þó ekkert sé keypt. The Empire Sash & Door Co. Limitod HENRY AVE. EAST WINNIPEG Gleymið ekki D. 0. W00D & SONS, þegar þér þurfið KOL Domestic og Steam kol frá öllum námum Þú fœrð það sem þú biður um. Gæði og Afgreiðslu Tali. N7308. Yard og OTfíce: Arlington og Ross sat. petta algerða afskiftaleysi var svo aug- sýnilega osjálfrátt, að jafnvel vinur hans, Rudi- ger sá, að >að var alt annað en uppgerðar af- skiftaleysi >að, sem hann hafði svo oft séð >enna fríða, dutlungafulla mann sýna hinum fegurstu konum. Grádílóttu gæðingarnir >utu aftur eftir veg- inum með >eim ofsahraða, að >að var sem ham- ingjuósk hinnar fögru, fölleitu hertogafrúar hefði kveikt eld í æðum Mainaus. Kona hans tók eftir hverri hreyfingu hans. pessi óvænti fund- ur í skóginum hafði varpað skyndilegu ljósi yfir aðstöðu >eirra beggja, hvers gagnvart hinu — nú vissi hún hvers vegna Mainau gat ekki elskað hana. — — Seinustu trén hurfu á bak við >au; veg- inum hallaði niður í Schnwerth-dalinn í gegnum skemtigarð, sem hertogagarðurinn komst í eng- an saimjöfnuð við. Nokkra stund óku >au með fram hárri stálvírsgirðingu, sem var smáger ein3 og kongulóarvefur. Hinu megin girðingarinnar í f jarlægð stóðu beinvaxin útlend tré og báru við blátt loftið; litlu lengra áleiðis var girðing- in >akin af smágérðum mímósugreinuim, sem voru eins og útbreiddur dökkgrænn dúkur. Svo opn- aðist aftur útsýn og kom >á alt í einu í Ijós ind- verskt hof með íburðarmiklum litum og glamp- andi turnhvelf ingum; neðan við breiða marmara- riðið, sem Já niður frá dyrum hofsins, dönsuðu bláar gagnsæjar öldur smávatns eins. og á snögg- seginni grasflöt stóð griðungur mikill, er snéri breiðu enninu að vagninum, sem fór fram hjá. pað var sem unga konan í vagninum hefði í draumi séð líða fram hjá mynd frá æfintýr.- landinu, Indlandi. Pau voru nú komin að enda girðingarinnar. Golan >aut í tígulegu lindi- trjánum, og dökkgrænu grenitrén stóðu eins og heiðarlegir alvörugefnir öldungar og létu síð- skeggin hanga niður yfir hvítu smárablómin á enginu. Akvegurinn myndaði enn skarpa bugðu gegn- um gömul, >étt kjörr, og að henni endaðri rann vagninn yfir opinn, malborinn flöt og naim.staðar fyrir framan aðaldyr Schönwerths hallarinnar. Nökkrir >jónar í einkennisbúningum komu hlaupandi og brytinn, sem var klæddur í svart- an frakka og hvítt vesti, opnaði vagnhurðira og hneígði sig djúpt. Fyrir nokkrum árum haf ^i Líana séð hinn unga yfirskógvörð í Rudisd > ", sem >á gifti sig, lyfta konunni sinni út úr vagr- inum og bera hana sigri hrósandi inn í hús sitt. En hér fleygði hinn nýgifti maður taumun- unum tdl hestasveinsins og gekk svo rólegur, en i>ó með alúðarsvip, að vagninum og tók í vinstri hönd konu sinnar, svo laust að hún varla fann að hann hjálpaði sér út. J?að fór um hana hálfgerður hrollur og hún dró að sér hendina; en hann tók >á í hana nokkuð >éttara og brá henni undir arm sér. Svo leiddi hann hina ungu húsmóður að dyrun- um og inn yfir >röskuld hallarininar. Henni fanst sem hún gengi inn í dómkirkju. Bogahvelfingin yfir dyrunum var stór og tignar- leg yfir höfð hennar, og birtan sem skein í .gegnum mislitt glerið í oddbogagluggunum í hallargang- inum, var líkust hálfbirtunni í stórri kirkju. Ljós- ið kastaðist frá dýrðlingamyndunum, sem stóðu hér og >ar niður á gólfð, sem tók undir í >egar um >að var gengið; en >að var að eins köld, dauf glæta af sólarljósinu. Og jafnvel breiði gólf- dúkurinn, sem lá svo mjúklega á steintröppunum og féll svo vel að >eim, gerði útlitið kynlegt sem í klaustri. Alstaðar mætti auganu íburðarmikið litaskraut og hinar ó>jálu línur, sem einkendu býzantiska byggingarstílinn á síðasta tímabilá hans.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.