Lögberg - 01.03.1923, Blaðsíða 4

Lögberg - 01.03.1923, Blaðsíða 4
Bls. 4 LOGBERG FIMTUDAGINN 1. MARZ, 1923. JJögberg Gefið út hvern Fimtudag af The Col- mnbia Press, Ltd.^Cor. William Ave. & Sherbrook Str.. Winnipeg, Man. Talaimari IS-6327 o£ N-6328 Jóa J. Bfldfell, Editor Otanáaltrift til blaðsina: Tr|E eOLUK|Blr\ PRESS, Ud., Box 3172, Winnipeg. M»n- Utanáakrift ritatjórans: EDiTOR LOCBERC, Box 3171 Wlnnlpeg, N|an. The "Lös-bergf" la printed and publiahed by Tbe Columbia Preaa, Limlted. ln tha Colunvbia Block, SSJ t > «17 8herbrooke Street. Winnipeg, Manitoba Fjárlögin á Manitoba þinginu. Frumvarp til fjárlaga hefir verið lagt fram í Manitoba þinginu, af f jármálaráoherra Mani- toba fykis, sem ganga fram af hverjum manni, sem um þau hugsar, fyrir það hve gífurleg skattabyrðin er, sem þau leggja mönnum á herð- ar. — TJmræður um þau eru að byrja í þinginu og því ekki gott að segja hvaða útreið þau fá, en nýju skattarnir, seta bændastjórnin ætlar að leggja á fylkisfeúa, ef hún fær þvi ráðið, nemur $2,000,000. Um þetta áform stjórnarinnar farast blaðinu Tribune svo orð í síðustu viku: "Ef að f járlaga frumvarp það ,sem Hon. F. M. Black lagði fram, er það ibezta sem hægt er að gera til þess að ráða fraim úr fjármála spurs- máli Manitoba fylkis, þá er ekki ósanngjarnt að spyrja: "Hvers vegna var Norris stjórninni vikið frá völdum?" Ef að ástandið er í raun og sannleika eins og Mir. BLack lýsir því, og ef ekki verður komist hjá því að auka skattálögurnar, þá eiga fylkisbú- ar að biðja Mr. Norris og Mr. Edward Brown fyrirgefningar, og þeir ættu aftur að fá þeim völdin í hendur. Ef það sem Mr. Black segir er satt, þá hefir Norrisstjórndn skilið fralmtíðarþarfir fylkis- ins rétt, og ásett sér að mæta þeian með því eina úrræði sem til var. En Manitoba búutti féll það úrræði þá svo illa ,að stjórnin féll fyrst í þinginu og síðar við almennar kosningar. Mr. Black og fleiri beittu allri sinni mælsku til þess að sannfæra fólkið um, að annar vegur en sá er Norrisstjórnin vildi fara væri mögulegur, og þeim varð svo mikils áauðið, að ný stjórn W kosin, sem kaus sér Mr.. Black fyrir f jármálaráð- herra J?að virðist sem fólkið hafi verið dregið á tálar, því Mr. Black segir okkur nú, að úrlausnin eé ekki að edns $900,000 í auknum sköttum, eins og Mr. Brown sagði, að yrði að leggja á fylkis- búa, heldur $2,000,000. Mr. Black var einn af nefndarmönnum þeim, sem fóru á fund Norrisstjórnarinnar til þess að sýna henná f ram á, að auknar skattaálögur hlytu að há þroska og framförum í fylkinu, að stjórnin yrði að spara útgjöldin alt sem hugsanlegt væri, Iáta öxina falla miskunarlaust, svo hægt yrði að komast hjá frekari skattaálögum. Hver ein- asti maður, að undanteknum Norris og ráðherr- um hans gerðu sitt ýtrasta til þess að telja fólki trú um að þetta væri hægt. ' f síðustu kosndngum var eyðslusemi borin á Norrisstjórnina, kjósendurnir trúðu að_ sú ákæra væri sönn og sýndu það með því að breyta um stjóm, til þess að draga fylkið upp úr því fjár- hagslega fena, sem andstæðingar stjórnarinnar sögðu að það væri komið í. 1 Mr. Black ætlar sér að gera það, með því að stinga hendinni í vasa fólksins og taka iþaðan $2,000,000. Norrisstjómin benti á það sama ráð, sem þó er imiklu ihættulegra fyrir fylkið nú, en það hefði verið þá. Menn segja að það þurfi hugrekki til þess að koma fram með þetta fjár- lagafrumvarp. Ekkert er sannleikainum fjær. Hugrekkið hefði leitað uppi veg sparnaðarins og fylgt honum, jafnvel þó það hefði átt óvinsæld- um að mæta úr vissri átt. pað er hin hægari leiðin sem Mx. Black hefir valið sér, og það er sannarlega engdn meðmæli meið hugprýði hans, að hann skuli velta af sér ábyrgðinni yfir á al- menning, sökum (þess að stjórnin hefir ekki sið- ferðisiþrótt til þess að segja nei, við einstaklinga og vissar stéttir, sem eru að eggja hann á að eyða fé til sérstakra þarfa. Stjórmn hefir sefct sjálfa sig í bobba, með því oð gefa eftir að það væri sett ýmrislegt í þetta fjárlagafrumvarp, auðsjáanlega án þess að það væri nógu vel athugað. J>að er ekki of seint enn að koma fram með ibreytingar, og ef Bracken forsætdsráðherra sýnir í þessu máli þau einkenni stjómmálavizkunnar, sem hann hefir gert síðan að hann tók við völdum, þá er ekki enn fokið í öll skjól. Furðuleg ástríða. }>að er ekkert undarlegt, þó menn vilji láta hugsanir sínar í lljósd þegar þær hafa eitthvað eða eitthvað J>að, sem getur leiðbeint eða bætt eða eitthvað það, sem getur leiðbeint eða bætt einhvem þann, sem þær les eða heyrir. En þegar menn eru að bisa við að koma þeim út, til þess að sýna hve sinn eiginn hugsanagangur er bjagaður, inmrætdð óartarlegt og heimskan á háu a\Agi, þ'á fer sú ástríða að verða óskiljanlegri. En jþví er ver og miður, að þeir eru ekki all- fáir meðal vor Vestur-íslendinga, sem þeim ó- fögnuði eru haldnir að geta ekki opnað munninn án þess að út úr honum skríðd einhverjar ófreskj- ur, eða óþokkaskapur. Einn slíkur er í síðustu Heimskringlu að reyna að snúa útúr því, sem vér sögðum í 4. númeri Lögbergs, um burðargjaJld á hveiti frá Edmonton og til Montreal, og frá Vesturfylkjum Canada og Hudsons flóans. í þeirri grein sögðum vér að vegaiengdin frá Edmonton og til Montreal væri 2247 mílur og að það kostaði 39,29 cents að flytja hvern mælir koms yfir þá leið. Hvernig getur það þá kostað kostað $22,47 eins og þessi Heimskringlu ómerkingur segir? Vér sögðum í þessari á- minstu grein, að bændur mundu græða 16 cents á hverjum mæli koms, sem þeir sendu yfir Hud- sons fllóabrautina, sem væri 971 mílu styttri frá miðstöðvum sléttufylkjanna, en vegalengdin frá Edmonton til Montreal. Hvernig mætti íþað verða, ef flutningsgjaldið undir hvem mælli eftir þessum 971 mílum væri $9,71 eins og ómerking- urinn segir. pessar tölur vorar eru svo skýrar í þessnri áminstu grein að hver læs maður og nokkum- vegdnn óbrjálaður , getur lesið og skilið. Hvernig stendur á þessum staðhæfinguta Heimskringiu ? J7anndg stendur á þeim, að komma eða rétt- ara sagt punktur, hefir í ógáti verið settur á skakkan stað. / í staðinn fyrir "1.7" sem í greininni stend- ur átti að standa .17, sem er kostnaðurinn/ undir hvem mæli hvedtds, á hverja mílu frá Edmonton og til Montreal. Hver bedlvita maður, sem þetta les, sér und- ir eins, að hér er um prentvillu að ræða. Ekki sízt, þar sem tölurnar eru skýrar og réttar, bæði á undan og eftir; gat því engum manni dottið í hug að fara að fetta fingur út í þetta, öðrum en þeim, sem ant var um að auglýsa sinm innra mann og óþokka. Væri það ekki heillaráð fyrir Heimskringlu, iþegar hún fer næst í lúsaleit, að hreinBa eitthvað ofurlítið úr sdnni edgdn skyrtu, áður en hún fer að reka nefið í annara? Heil lýgi er betri en hálfur sannleikur. Það er stundum erfitt að gera greinar- mun á skynvillum og vísvitandi afbökun mála. Hvoru tveggja er slæmt og getur haft slæmar afleiðingar. Skynvillurnar eru samt afsakanlegri, því þær stafa vanalega frá óglöggum og veikum hugsunarfærum, sem mennimir sjálfir eiga sjaldnast sök á. En blekkingarnar — hálflygin — er ann- ars eðlis; hún er bein tilraun þess, sem með fer, að leiða afvega og er oft slyngasta meðal- ið til þess, þvi hún hefir á sér sannleiks og sanngirnis hjúp, sem fólk varast ekki, og er búin að smeygja sér inn í huga og hjörtu manna áður en þeir koma auga á hana. En lygin, afhjúpuð þeim dularbúningi, er óaðgengiiegri og hægara að vara sig á henni. Þessari aðferð^—hálflýgis-aðferð—, er ver- ið að beita við menn í síðustu Heimskringlu, þar sem verið er að segja frá uppástungu, sem sambandsþingmaður frá Springfield í Manitoba gerði í Ottawa þinginu nýlega, og breytingartillögu, sem annar þingmaður úr bændaflokknum gerði við hana. Þar er sagt frá innihaldi þessara tillaga, að uppástunga sú, sem hinn fyrstnefndi gerði, hefði farið fram á að skora á stjórnina í Ottawa að! lækka tolla á nauðsynjavörum, og sérstak- lega á akuryrkju verkfæmm, og létta sem mest byrðar á þjóðinni, sem nú væri ofhlaðin skðtt- um; og að breytingin, sem gerð var við þessa uppástungu af Mr. Shaw, bændaþingmanni frá Alberta, hafi farið fram á að skora á stjórn- ina að spara sem mest að föng væru á. Að stjórnin og flokkur hennar hafi felt þessar til- lögur báðar fyrir þá sök, að henni hafi þótt ó- þarfi, eða öllu heldur ekki viljað verða við á- skorunum þeim, sem felast í uppástungunum. Fyrri staðhæfingar blaðsins eru sannar. Uppástungumar tvær komu fram, og frá inni- haldi þeirra er nokkum veginn rétt sagt. En í ástæðu þeirri, sem blaðið gefur fyrir því, ao" stjómin hafnaði þessum uppstungum, er ekki sannleiksneisti. Hinni réttu og sönnu ástæðu er stolið und- an, annað hvort af ásettu ráði eða af skiln- ingsleysi á málinu. A það er ekki minst með einu orði, a5 Springfield þingmaðurinn, Mr. Hoey, bar fram þessa uppástungu sína sem breytingu við hásætisræðuna, og þá varð breyting Mr. Shaw, samkvæmt eðlilegum gangi hlutanna, hið sama. En samkvæmt þingvenju í Canada og hjá fleiri þjóðum, er breytingartillaga við há- sætisræðu, þegar hún liggur til umræðu á þing- um, sama sem vantraustsyfirlýsing á stjóra þá, sem við vold er. Þessari þingvenju hefir alt af verði fylgt hér í Canada og hafa víst báðir mennirair og bændaflokkurinn á Ottawaþinginu vitað, að stjórainni var með öllu ómögulegt að sam- þykkja tillöguraar, enda lýsti fjármálaráð- herra stjórnarinnar, Mr. Fielding, því yfir í þinffinu, að stjórninni væri nauðugur einn kostur, og hann væri, að fella uppástunguraar, og líka því, að ef þær yrðu samþyktar, þá gæti stjórnin ekki annað, sökum þingvenju, en sagt af sór og gengið til nýrra kosninga. Þrátt fyrir þá yfirlýsingu, var bænda- flokkurinn ófáanlegur til þess að draga þessar uppástungur til baka, eða bíða með þær, þar til hásætisræðan væri afgreidd og að þær stofnuðu stjórninni ekki í neinn vanda þó þær kæmu fram á þinginu. Ekki skulum vér dæma um, hvað vakað hefir fyrir bændaflokknum á Ottawa þinginu með því að sækja þetta mál svo fast, þegar þeir vissu fyrir fram, að þeir gátu ekki unnið máli sínu neitt gagn með því, né heldur um það, hvað Heimskringlu gekk til þess að stela und- an hinni sönnu og einu syniunarástæÖu stjórn- arinar í Ottawa. Það getur hver sanngjarn lesari eins vel sjálfur gjört. Hvemig grísku stjórnmálamenn- irnir urðu við dauða sínum. Eins og menn muna, þá var herréttur settur til þess að rannsaka hverjir væru sekir um ófarir gríska hersins í Litlu Asíu og hörm- ungar þær, sem þeim óförum voru samfara. Rétturinn kvað upp dóm sinn í málinu 28. nóvember s.l. og ráðgjafar grísku stjórnarinn- ar voru dæmdir til lífláts. Mennirnir, sem dauðadómurinn var kveð- inn upp yfir, vora þessir: Forsætisráðherrann D. Gounaris, N. Stratos, P. Protopapadakis, N. Theotokis, George Baltadjis og fyrverandi yfir herforingi gríska hersins, Hadjinestis. Það var rétt um sólarapkomu, eða ná- kvæmlega kl. 6.30, að formaður heréttarins, Othomeas herforingi, kom inn í þingsalinn í Aþenu, sem var fullur af fólki er, beðið hafði þar alla nóttina til þess að heyra dóminn, og sem nú hlustaði þegjandi á, á meðan Othomeas las hann upp. Gounaris, Stratos, Protoipa,padakis, Bal- tadjis, Theotokis og Hadjianestis voru dæmd- ir til dauða, en Goudas aðmíráll og Stratagos vora dæmdir í Iífstíðar fangelsi, og fylgdu dóminum að fjársektir, sem námu 200,000 til 1,000,000 drachmas, ásamt hertignar afnámi því, sem menn verða að þola, er þeir misbjóða þeirri stöðu. Fangarnir, að undanteknum Gounaris, er lá veikur, höfðu verið hneptir í varðhald. Kl. 3 um morguninn komu lögregluþjónar með vagn að sjúkrahúsinu og báru Gounaris út og fluttu hann í fangelsi. Rétt fyrir kl. 11 að morgni þess sama dags veitti prestur föngunum sakramentið og spurði þá, hvort þeir vildu bera fram nokkrar óskir. En hvað þeir sögðu á þessum alvöra- stundum lífsins, vissi enginn nema prestur- inn. Yfirklæddur vagn var við dyr Averoff fangelsisins, og tveir lögregluþjónar stóðu sinn við hvora hlið ökumannsins, sem farið hafði ofan úr sæti sínu. SkilnaSarstund ráðherranna og fjölskyldna þeirra var tilfinnanlega sár og þurftu her- mennirnir að slíta þá úr faðmlögum ástvina þeirra. Þegar Stratos skildi við son sinn, sagði hann: "Bölvun mín hvílir yfir þér, ef þú skiftir þér nokkura tíma af stjóramálum." Fangarnir fóra upp í vagninn hver á eftir öðrum, og segir fréttaritari frá því, að tjaldið, sem tjaldað var fyrir aftan vagninn meS var laust, "svo eg sá framan í fölt andlit mann- anna, sem fyrir fáum dögum höfðu ráSiS yfir átta miliónum manna, en sem nú voru á leiS til grafar.'' Enginn úr fjölskyldum mannanna fékk aS fyígja þeim til aftökustaSarins, nema Dr. Val- chos, heimilislæknir Gounaris og frændi. Þegar komiS var til aftökustaSarins, sem áSur var búiS aS ákveSa og var viS rætur Hymeltus fjallsins, hafSi hermannasveit raS- að sér þar, þannig, aS þaS vora tvær raSir, sem sneru hvor aS annari og var op til beggja enda. Þegar vagninn kom, sem hinir dæmdu menn voru í, ók ökumaSurinn inn á milli raS- anna og var svo fylkingarendanum lokaS meS því aS lögregluþjónar skipuSu sér í skörSin. Hinir dauSadæmdu menn stigu út úr vagn- inum. Gounaris var náfölur sökum veikinnar, og urSu þeir Stratos og Baltadjis aS stySja* hann. Þegar þeir vora á leiðinni þangað, sem þeir áttu að standa, sagSi Gounaris viS HSs- foringja, sem nærri honum var staddur: "Bara aS þú létir sögulokin koma sem fyrst". Stratos, sem nokkur óstyrkur var á, bauS Theotokis vindling. Theotokis, sem hafSi gler- augu á sér, tók viS vindlingnum, kveikti í hon- um og reykti eins rólega og ekkert væri um aS vera. Hann stappaSi fætinum niSur þar sem aS þeir höfSu staSnæmst, eins og hann væri aS ganga úr skugga um, aS fótfestan væri góS, þar sem hann átti aS taka á móti byssukúl- unni. Baltadjis tók af sér gleraugun og þurk- aði af þeim og setti upp aftur. ÞaS var eins og hann vildi sjá alt, sem fram færi sem skýr- ast. En Gounaris stóS hreyfingarlaus meS hendurnar í vðsunum á yfirhöfn sinni. Svo sté HSsforingi einn fram og benti með /sverðsoddi teínum á istaSína, Iþar sem l>eir áttu að standa. Þeir hlýddu bending- unni allir þegjandi og stönzuSu í beinni línu, með fimm metra millibili. Eftir fáar mínútur riSu af fimm skot, og saga þessi hin raunalega var á enda. Ástœðurnar fyrir >ví að hugur íslenzkra bsendm hnegist til Canada 32. kafli. Hrossaræktin í Al'berta, hefir alla jafna verið á háu istigi og er svo enn. Löngu áður en nokk- ur einasti nautgripur var þar til, var þar allimikið um besta. Nefnd- ist hestakyn þetta foronco (hálf- vilt hrosis), hæSi í Vestur Canada og Bandaríkjunum. í Mexico nefndist hrossategund þessi Mus- tang, en var all alment kölluð Indina Pony eöa Cayuse á Vest- ur Canada. Hestar iþeir, er þekt- uist á meðal Indíána um það leyti er fyrstu hvítu mennirnir tóku sér bólfestu; hafa vafalaust fluist að sunnan. pessir svo nefndu Indian ponys, eru 'seTri; sérstakur flokkur, fallnir úr sögunni. \J>ó er ilíklegt að níutáu af ihundraði af hestum í Alberta fylöri, sé sam- bland af því kyni, svo sem Olyd- esdale, Percherons, Shires, Belg- ians og Hacknoysl IHestar þessir eru harðgerðir og hraustir, fót- vissir og knáir. •Snemima tóku bændur þar vestra að gefa sig við kynibotuan hrossa. Eiga þeir nú mikið af Clydesdalea og Perciherons hross- um, sem reynst hafa mæta vel. Allvíðrjst er hroasum gefið inni að vetrir.um til. Enda er hey- ^engur yfirleitt mikiil og góður. Eftir að bændur fóru að nota mótonagna til flutninga og ferðalaga, minkaði hrossaræktin á ýmsuim stöðum, en þó cr hún víða á afarháu stigi. Skiiyrðin fyrir hrossarækt í AHberta, eru hin ákjósanleguistu. iHagar eru góðir og heyjið kraftmikið. í suð- urfylkinu, er einkum mikið af fallegum og ¦vel kynjuðum hross- um. Býli George's Lane, við High River, er eitt hið allra mesta hrössaræktar heimili ,í öllu fylk- inu. Eru þar að jafnaði um þús- und hrosls af Percheron kyni. Ef til vill er það stærsta hrossa- ræktarbú ið 1 víðri veröld. Allmik- ið hefir verið selt af hrossum úr fylkinu til Bretlands, og ihafa þau jafnan þótt góð og hátt wrð fengist fyrir þau. AUimikið er þar af Clydesdale, Shires og belg- iskum hrossum. Alberta fylki er éinkar v«] fall- ið ti.1 sauðfjárræktar, enda er hún víða á imiklu1 framfaraskeiði. Beitlöndin eru hin bestu og ihey- fengur ávalt nægur. Sjúkdómar þekkjast þar varla í sauðfé, svo orð sé ágerandi. Féð er yfir- lt vœnt og oHin mfldl og góð. í Suðurfylkinu gengur fé víða úti allan ársins hrimg. Sauðfjárrækt í Mið-AIberta er jafnt og þétt aíi a jkast og á vafalaust mikla fram- tíð fyrir höndum. Upphaflega sauðfjártegundin á þessum stöðv- um var frá Montana og nefnist Merino. Seinna voru fluttir inn kynbóta hrútar frá brezku eyjunum, og við það stækkaði fjárkynið til muna. AJlgengustu tegundirnar eru nú Shropshir», Oxford, Hampshire, Suffolk, Southdown og Dorset. Einnig er þar talsvert af Karakul fé, höfrum og fá sterk bein og mikla vöðva. Kjötið af þeim er eink- ar ljúffengt og þykir hin besta vara. Ganga má út frá því sem gefnu, að svínarækt fylkis- ins eigi eftir að komast á iangt- um hærra stig, er stundir iíða. peir lesendur Lögbergs, er æskj* kynnu frekari upplýsinga um Canada, geta snúið sér bréflega til ritstjórans, J. J Bíldfells, Col- ¦iiribia Building, William Ave. og íherbrooke St~, Winnipeg, Mani- toba. Endurminningar frá œskuárunum í Fagradal. Eftir Árna Sigurðsson. ("Niðurl. frá síðasta blj Tyrkir tóku hesta á Berufjarðar- ströndinni og riöu þar fram og aftur. Skritið og einkennilegt þótti fcrðalag þeirra á hestbaki. Peir fóru jafnan tveir á bak sama hestinum, tvímentu svo á honum, en sneru bökum saiman; svo riöu þeir 'holt og bolt". Fjórir fóru ríö- andi um ströndina og f jórir fóru á báti suSur yfir fjörSinn; um þá gengu engin munnmæli. Fjórir riðu út ströndina og f jórir lögSu á veginn, sem liggur til BreiSdals yf- ir FagradalsskarS. Þegar þeir komu niSur í daldrögin aS norSan varS fyrir þeim hópur af fólki, er 'flúiS haföi úr bæjum sínum; fólk þetta tóku þeir umsvifalaust án nokkurrar mótstöSu, bundu hendur þcss á bak aftur og ráku þaS svo eins og fénaS út allan Fagradalinn og ofan í SkjöldólfsstaSanes. Þá sáu þeir mann á gangi í Fagra- dalsnesi fyrir innan ána; hann vildu þeir hitta; skildu þeir fólkiS þarna eftir alt bundiS á höndum og fórum, nema dreng einn, 5 eSa 6 ára gamlan, hann var alveg laus. Svo fóru ]>eir á vit viS manninn; er þeir nálguSust hann, þóttist hann sjá hverjir vera niundu. MhSur þessi hét Gunnlaugur, karlmenni, skapmaður og áræSinn; samt þótt- ist hann nú illa staddur, einn á móti fjórum, verjulaus, ekki einil sinni stafprik í hendi. Hann tók því á rás undan, þeir á eftir og eltu hann þar til hann kom nálægt BreiSdalsánni, þar sem hún fellur milli tveggja kletta; er þar djúpur hylur. Segir sagan, aS hann hafí hugsaS sem svo: "Hteldur skal eg drukna í hylnum, en falla í hendur Tyrkja." Hljóp hann svo af öllurd lífs og sálar kröfrum fram á klett- inn, hóf sig á loft og komst yfir. "Þar skildi meS þeim. Síðan er þar kallaS Gunnlaugshlaup. Er þaö lengra, en hlaup SkarphéSins á Markarfljóti, að því er Njálssaga segir. Tyrkjar sneru þegar til baka aS vitja bendingjanna. Hló yfir þá þoku. En þaS er af fólkinu aS segja: MóSir drengsins, er óbund- inn var, hafSi hnífgrélu í vasa sín- um. SagSi hún drengnum aS taka hnífinn og reyna aS skera af henni böndin; hann gerSi svo og hepnaS- ist honum þaS; svo skar hún bönd- in af öllu hinu. Þá sló yfir þok- unni og bjargaSi þaS fólkinu frá því aS lenda aftur í höndum Tyrkj- Markaður fyrir Hcjot oz tA\, er anna. En þegar Tyrkir komu aft- góður. The Canadian Co-opera- ^ur þangaS, er þeir skildu viS f ólk tive Wool Growers Association, annast uTri sölu á þvá sem næst nfutíu af hundraði ullarinnai. Hrútar í Albert, bafa iðuleg-i selst við afaiháu verði. Sauð fjárræktin lí Alberta er meiri en ií nokkru hinu Vestufylkjanna. Sviínaræktin er einkuinl komin & hátt stig í Norður- og Miðfylk- inu. Er nægiiegt og hentugt fóS- ur handa svínum, þar hvarvetna að finna. í Edmonton-borg, «ru þrjú ni«- unsuðuhús, The Swift Canauian Company, p. Burns & Company og Gainers Limited. Ennfremur má nefna The Edmonton Stock Yards Company, er stofnað var 1916, og ihefir gert feikna um- setningu. Markað þennan sœkja gripakaupimlenn víðsvegar að úr Canada, og «innig frá norður- hluta Bandaríkjanna. 1 Calgary cru tvö sláturhús, 'hið fyrra eiga P. Burns & Comp- any, en hitt nefnist The Wesfcern Packing Company. Einnig »>r o,v inn gripamarkaður í Iborginrii, er dregur að sér kaupsýslumenn frá Toronto, Winnipeg, Moose Jan og VancouVer. Einnig frá Spokare, Seattle og St. Paul. Veðráttufarið í Alberta er eink- ar hentugt fyrir svínarækt. Stundum verður allkalt, en þó er að jafnaði hreinvirði og sagga- loft þekkist þar vart. Svína- kofarnir, eða stíurnar, eru að rniklu I«yti ibygðar úr strái, kosta ntið, en reynast hlýjar og þægi- ilegar. Svín þau, sem ræflctu'ð eru í Alberta, eru ekki stærri en í með- allagi og stundum kannske tæp- ast það. En ,þau eru þung og feitlagin og gefa af sér góðan arð. -pau eru að miklu aJin A iS í böndurn og sáu, aS fangarnir allir voru gengnir þeim úr greip- um, er sagt aS þeir hafí gólaS eins óg hundar. — Þeir af Tyrkjum, er riSu út Ströndina, urSu engra nianna varir. Þeir héldu áf ram út fyrir f jallsendann; þar rnættu beir ríSandi manni, er rak nokkra hesta klyfjaSabirkiviSarrenglum, er hann kom meS ofan úr Vatnsskógi í VíS- irgróf. IHafSi hann á heimleiSinni frétt af Tyrkjum; valdi hann sér þá handhæga renglu úr klyfjunum til aS verjast meS, ef hann kærnist í kast við þá. MaSur þessí var bóndinn á Streiti fStræti; ; bærinn er örstutt frá fjallsendanum inn meS aS sunnanverSu . Bóndi stökk þegar af baki, tók sér stöSu viS klett einn, sem er rétt viS veginn og bjóst til varnar, bafSi klettinn a» baki sér. Tyrkjar sóttu þegar aS- honum og hugSust mundu taka hann höndum þegar í staS ; en hann barSi meS kylfunni á báSa bóga og hlífSist ekki viS; fengu Tyrkjar þung högg og meiSsl; svo lauk viS- ureign þeirra, aS bóndi drap þá alla—barSi þá í hel með birkirengl- unni; var hann þá móSur, en ekki sár til muna. SíSan er kletturinn kallaSur Timburklettur, og heitir svo enn í dag. Þröngur og lítill er sjóndeildar- hringurinn í Fagradal, sem auS- skiIiS er eftir lýsingunni af daln- um. Af BreiSdalnum sjálfum sést ekki annaS en þaB, sem er fyrir utan hálsendann, en J>aS sést skýrt °g glögt, því bærinn stendur all- hátt, svo út á sjóinn sést og hafiS., svo langt sem augaS nær. Foreldrar mínir, SigurSur Ei- ríksson og Elizabet Árnadóttir, bæSi fædd 1802, bjuggu 5 Fagra- dal 11 ár; l'eið iþeim þar vel. Hann dó 1856, en hún lifSi mörg

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.