Lögberg - 13.01.1927, Blaðsíða 3

Lögberg - 13.01.1927, Blaðsíða 3
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 13. JANÚAR 1927. Sls. 3 Theodore Roosevelt. 1858 — 1919. Forseti Bandaríkjamna 1901—1909. Eftir Aðalstein Kristjánsson. Framh. Útdráttur úr bréfi, til fóstru "Tedda". — mun hafa verið svertingi (Mrs. Dora Watkins.) 1 Hvítahúsinu, 3. febr. 1905. Kæra Dolly:— Eg óska þér gleðilegra jóla. Þú kaupir hvað sem þér sýnist—það sem þér bezt líkar—, fyrir tuttugu dollara innlagða ávísun. Það eru nú rétt fjörutíu ár, síðan þú hættir að fóstra mig, þegar eg var svolítill drengur, sjö ára gamall, einu ári yngri, en Quentin er nú. Eg vildi, að þú værir komin hingað, svo að þú gætir séð krakkana leika sér, hérna á Hvítahúss grund- inni. S. 1. þrjá daga höfum við haft hér snjó. Archie og Quentin(synir Tedda og fleiri krakk- ar, sem hann tilnefnir, sum af þeim honum ná- skyld), hafa fundið upp margar aðferðir til þess að leika sér í snjónum. (Það er fremur sjaldan, að snjór sjáist til lengdar í Washing- ton, D.C.). Seinni partinn á laugardaginn kem- ur hefi eg lofast tfl þess að fara í feluleik, hér í Hvítahúsinu, ekki einungis við þes&a krakka, heldur einnig við fleiri leiksystkini þeirra." IV. Þegar sonur Roosevelts kom méð hðggormana iini til dómsmála ráðherrans. Eins og áður er getið, þá stundaði Roosevelt náttúrufræði með öðrum vísindagreinum, frá því hann var lítill drengur. Synir hans lögðu einnig fyrir sig þá vísindagrein. Þeir höfðu heilmikið safn at' tómdum dýrum. 1 stórborgum þeim, þar sem loftslag er milt árið umi kring, eru verzlunarbúðir, sem selja allskonar skordýr—söngfugla, páfagauka, gull- fiska, slöngur og tamda höggorma. Ein þess- konar verzlun var skamt frá Hvítahúsinu. Drengir Eoosevelts voru þar heimasangar, og lofaði kaupmaður þeim stundum að fara með það, sem þeim þótti gérstaklega mikið til koma, heim í forsetahöllina, til þess að sýna foreldr- uni sínum. Roosevelt sagði þessa sö.n'u af syni sínum: "Eg var á ráðstefnu með dómsmálaráðherra. Quentin kom á harða hlaupum á hjólskautum inn til ofckar, með þr.já lifandi höggorma, sem honum höfðu verið léðir. Við voruni að ræða um vandamál, sem útheimti okkar ítarlegustu umhugsun. Ouentin lagði höggormana á hnén á mér. Þeir voru einsta'klega vingjarnlegir við hann, en stóri höggornmrinn, "The king snake", var að búa sig til bardaga, til þess að éta þann minsta. Eg vissi, að fjórir þjóðþing- menn biðu eftir mér í næstu skrifstofu. Eg mátti til með að losast við Quentin og höggonn- ana, svo eg sagði honum að fara inn til þeirra." Möigiun i'ullorðnum er eins illa við hðggormn, eins og mannýgð naut. "Quentin þótti þetta S'ott ráð, hann hefir víst haft von um, að i'inna fúsari leikbræður. Þegar hann kom inn til þingmannanna, þé hélau þeir fyrst, að högg- ormarnir væru eftirlíkingar, sem stundum eru gerðir úr tré og niálaðir; en er hinir hugprtVu. vígfimu lýostjói-nai' foringjar sáu, að'höggorm- arnir voru komnir á kreik óboðnir, og voru lík- legir til þess ah skríða upp í buxnaskálmina eða treyjnermina þeirra—einn fjögur fet á lengd—, þá fór gamanið að grána, I>að síðasta, sem eg fretti af þessari höggormasýningu," segir Roosevelt, — "var það, að íitli höggormurinn, sem stóri höggormurinn vildi ná í fyrir kvöld- mat, hafði skriðtö upp í ennina hans Quentins, og sá, sem hugdjarfastur var á meðial ge&t- anna, var að hjálpa honum úr treyjunni." Quentin nnin hafa verið á sjöunda eða átt- unda ári, þegar liaini var að leika sér að högg^ ormum. Hann var yngstur af börnum Roose- velts, og unni faðir hans honum miMð. Aldur hans yaríS ekki hár. I>að var lionum líi' og yndi, að leika handsöxum við hættur ogé ofurefli. Tví-tugur var hann undirforingi í flugliði Bandaríkjanna. Eftir að hann hafði þjónaÖ í peirri tuttugustu aldar herþjónustu í nærri ár, a Frakklandi, fél] hann þar við glæsilegan orð- stír. Hrei'in Iians ti] vina og vandamanna, flest til móður hans, minaa á hugprýði Kjart- ans ólafssonar og Harðar Bólmverja kappa, Ollum hugsandi mönnum kemur saman um Þaö, að styrjaldir nieð morðvélum nútímans ættu að_ leggjast túður. En hinu ber ekki að neita, að hugprýði 0g sjálfsafneitun hermanna, eren-u sflJur aðdéunarverð nú, en fyr á öldum. 1 aö er viða hægl að finna það í æfisögu PfniM, sem Roosevelt ritaði skönnnu i'vrir and- jatiö, aðhann unni foreldram sfnum mikið. Pess_ heftr áður verið getið, að móðir hans var • uuo ,,,- Suðurríkjunum, þess vegna tók henni ijos sart tilættmanna sinna, þegar Suðurríkin nwisri^ ^sambandinu og þrælastrflSið branst lM «<)i). Hun lét Roosevell lesa bænir offbiði;1 um blessun guðs, áður en hann fór að sofa á sSS T''Í<1L I,;u^ var einiverju sinni, meðan arhann , -! ! ' n',s"1^1"1 við hann. Þeg- ^^^rhéttaður^þéléthúnhannlesabæi- a s F ,°f vantTvan hanu gerði það umyrða- ^rí le,u htw\ ",'Tí hÚUm^ l68a Sí^ uci cmð ," v bættl hami vio': "Almátt- snrerPa fvrniíl aí" W*™*39**a mélinu aat tnVuðÆ að ***** Roos^elts haf'i ferð- oik sitt, eftir að friður hafði verið sa.ninn. Og þá hafi hun sagt f.-á því grátandi, «<að hún Jietð. venð svo ernmana, ÖII þessi löngu ár, sem stnðið stóð yfir. Maðurinn nn'nn bannaði börn Um okkar að taVa um stríðið. því hann óttaðist, að ]>að myndí særa tilfinningar mínar." Roosevelt var þriggja ára, þegar stríðið hófst, svo hann hefir ekki verið meira en fimm eða sex, þegar hann samdi sína fyrstu bæn fyrir ættjörðina, sein hann unni svo mikið. Hann varði öllu lífi sínu og kröf tum til þess að þroska siðferðisþrek þjóðarinnar, sem nú er talin vold- ugust í heiminum. Þegar Roosevelt var sex- tngur, fáum vikum áður en hann dó, þá skrif- aði hann systur sinni: "Eg strengdi þess heit, þegar eg var tuttugu og eins árs, að eg skyldi aldrei hlífa sjálfum mér, hvar sem eg sæi tæki- færi til þess að gera skyldu mína, þar til að eg væri sextugur. Nú finst mér að eg geta með góðri samvizku sagt, að eg hafi eftir megni efnt það heit." VII. James Bryce, hinn heimsfrægi stjórnmála- maður og rithöfundur, var sendiherra Breta í Washington, þegar Roosevelt var forseti. Hann segir, meðaí annars, um störf hans og áhrif: "Eftir mínu áliti, þá hefir Roosevelt unnið meira gagn sönnum framförum, — gert meira til þess að þroska sál þjóðarinnar, og sýna henni hlutverk sitt og afstöðu gagnvart vandamálum annara l>jóða, en nokkur ai' fyrirrennurum hans á síðastliðnum hundrað árum, nema Abraham Linooln. Sem manni, sem hefir innilega trú á lýðstjórnar fvrirkomulagi, ])á hefir það verið mér sönn ánæg.ja, að starfa, sem fulltrúi þjóðar minnar, við hliðina á þeim manni, sem meira en nokkur annar, af vorri kynslóð, hefir borið gæfu til þess •a'íS hefja þær liugsjónir upp í hærra veldi." Roosevelt sagðist hafa skyldur að rækja, við alla Bandaríkjaborgara. Hann lagði oft lykkju á leið sína til þes.s að ver ja |>á, sem hann vissi að erfitt áttu með að ná rétti sínum. Það er al- kunnugt, hversu margir líta niður á Svertingj- ana. Málefni þeirra og framtíð í Bandaríkj- unum, er, að margra áliti, eitt af hinum erfið- ustu til úrlausnar. Roosevelt var sá fyrsti og eini forseti, seni báuð Svertingja að borða með sér í Hvítahúsinu, sem margt af "fína" fólk- inu aldrei fyrirgaf honuni. Dr. Lyman Abbott segir frá því, að skömmu eftir að Roosevelt var kosinn ríkisstjóri í New Vork, þá var lionum hoftið til Albauy. Hafði Roosevelt kallað saman þár nokkura af hinum yngri þingmönnum, sem þá voru nýlega kosnir. Þar fórnst honum þannig orð: "Ef þið hafið koniið til þess að tala við mig um einhverjar framfarir í kjördæmum ykkar, þá eruð þið ætíð velkomnir. Eg mun ætíð vera tilbúinn að tala við ykkur. En ef þið hafið komið í nafni ykkar ])ólitisku leiðtoga, til þess að tala við mig um 'bitlinga', þá eigið þið ekki meira erindi til mín en jafnmargir 'grasbítar'." Fréttaritarar, sem fylgdu Roosevelt land úr landi, og stnndum í.tugatali í hans heimahög- um; öll Bandaríkin voru hans heimahagar—, ræddu um það sín á milli, hvaða ástæða væri fyrir því, að Roosevelt hefði æfinlega meira vald yfir tiiheyrendum sínum, en flestir aðrir ræðusnillingar. Gáfu l^eir margar og ólíkar ástæðnr. Roosevelt hlustaði é, án þess að leggja nokkuð til þeirra mála, þar til að allir viðstaddir höfðu gefið álit sitt, ])á bætti hann við: "I»að er sannarlega ekki af því, að eg sé mælskumaður, ástæðan er líklega .sú, að fólk finnur og skilur, að eg er ætíð einlægur; það er ekki víst, að eg hafi æfinlega á réttu að standa, en eg hefj ætíð eftir mætti verið frómur í hugs- un, orðum og verkum. Eg hefi ætíð ákveðna stefnu, sem er hverju barni skiljanleg." VIII. Hver áhrif hefði það haft, ef Roosevelt hefði verið forseti Bandaríkjanna 1914.' Af því, seni sagt hefir verið hér að framan, eru engar líkur til þess, að Roosevelt hefði að- hylst hlutleysis stefnu Wilsons forseta. Hann gerði s.jáli'ur grein fyrir þessu, í samtali við Bendiherra Breta, tveimur mánuðum eftir að Belgía hafði verið lögð í val af Þjóðverjum: " Hel'ði eg verið i'orseti síðustu dagana í júlí 1914, þá liefði eg krafist þess, að hlutleysi Belgíu væri verndað, eftir Hague samningun- um, .seni Bandaríkin undirrituðn, ásamt fleiri þjóðum. Eg liet'ði tekið ]>ar sömu stefnu og England tók. I>að er trú mín, að þjóðin hefði t'\i»t nu'r þar að máluin. Hvo'rt sem eg hefi á réttu að standa í því efni eða ekki, þá veit eg það, að enn sem komið er liefir Wilson nokkuð almenl fylgi. I>að er ekki sanngjarnt að ætlast til þess, að ahnenningur skilji og skapi sér sjálfstæða skoðun, á svo óavanalega víðtækum og hættulegum málum, sem koma eina ogþrumu- skúr. iiest öllum á óvart." Woosevelt hafði frá því fyrsta vil.jað veita lið Belgíu og Frökkum. í nærri þrjú ár beitti hann öllum sínum undraverðu áhrifum fvrir þvi máli, og stóð næstum einn uppi, fyrst í fleiri mánuði, á móti hlutleysisstefnu Wilsons. Þeg- ar Wilson forseti sagði Þjóðverjum stríð á hendur, 1917, þá voru jafnvel 'svæsnustu mót- mótstöðumenn Roosevelts, farnir að kannast við það, að ef hans ráðum hefði verið fylgt í ul- ani'íkismáluni, og herbúnaði heima t'yrir, ]>á hefðu fleii'i miljónir manna verið frelsaðir frá blóðfórn í þeirri hamstola hel.jarslóðaroustu. Nokkrum mánuðum fyrir stríðslok, hélt Roosevelt ræ'ðu í New York borg, þar sem hann bar mjög þungar sakir á Wilson og stjóríi hans, fvrir ti'assaska]), lélegan og að öllu leyti ónógan útbúnað fyrii- Bandarík.ja flugliðið á Frakk- landi. Vinur I'oosevelts sa^ði við hann, eftir að hann hafði iiutt þéssa ræðu: "Við sáum s\ipi hinna föilnu hermanna fyrir framan }r\ix, meðan ]>ú varst að halda ræðuna." — "Wilson er ckki (lauður. en hann er lánsanmr, ef haivn lifir ekki ])ann dag, að verða ofsóttur af ótelj- adi vofum," svaraði Eoosevelt. Fleiri en ernn merkur rithöfundur hefir haldið því l'ram. að siríðið 1914 hefði aldrci verið hafið, ef Roosevelt hefði ])á verið forseti Bandaríkjanna, Stjórnmálastefna hans sýnir ir það, að hann var allra manna líklegastur til þess að hafa skákað Vilhjálmi keisara. Dæmi þau, sem vitnað hefir verið til, sanna það. Bandaríkin voru að miklu leyti forðabúr Evrópu á stríðsárunum, hinna hlutlausu landa, sem ekki tóku þátt í stríðinu, engu síður en hinna. Roosevelt hafði fljótlega séð þar leik á borði, til þess að sameina þær þjóðir. Ef sendi- herrar Bandaríkjanna og allra þeirra þjóða, sem .ekki tóku þátt í stríðinu, hefðu verið kall- aðir heim, og öllum verzlunarsamböndum slitið við Þýzkaland í júlímánaðarlok 1914, þá er ekki víst, að Vilhjálmur keisari hefði verið eins viss um, að honum mundi hepnast að stofna hið þýzka heimsvtidi. "Það er enginn maður í þessu landi, sem hatar stríð meira en eg," sagði Roosevelt . Hvort sem honum hefði tekist að varna því, að stríðiÖ væri hafið eða ekki, þá er það nokkurn veginn víst, að það hefði varað mikið skenmr, ef hann hefið átt ríkjum að ráða. Roosevelt var útnefndur fyrir forsetaem- bætti af framsóknarmönnum í flokki samveld- ismanna, 1912. Hefði hann bá sjálfsagt náð kosning-u, ef Taft forseti hefði verið vUjngnr til þess að hafna útnefningu. Flokkur þeirra klofnaði, Woodrmv Wilson hlaut forseta kosn- ingu. Verzlunarskýrslnr sýna, að Svíar tiuttu inn tífalt nieiii vöiur frá Bandaríkjunum 1915, en á undanförnum árum. Mikið af þeim var flutt til Þýzkalands, hið sama átti sér stað í fleiri af hinum hlutlausu löndum. Það var oft sagt mn Koosevelt, að þeir, sem ekki elskuðu hann, hötuðu hann. Fjöldi af hinum ]),jóði'æknustú mönnum meðal "hærri sem lægri", meðal mentaðra og ómentaðra í öllum hinum fjörutíu og átta ríkjum, fanst ]>að ljúft, og hin helgasta skylda, að leggja fram f.jör, fé og krafta fyrir hann, og þau málefni, sem hann barðist fyrir. Síðustu æfiár Roose- velts fjölgaði þessum lærisveinum hans. Frakk- ar og Belgínmenn tilháðu hann, spámannsgáfa hans var viðurkend í hans heimahögum. (Jamla fólkið gleymdi áhyggjum og e'lli, þegar'Teddy' var einhversstaðar náiægur. Æskunni fundust þá allir vegir færir. — ('Teddy' var gaiunafn, sem varð heimsfrægt, og allri Bandaríkjaþjóð- inni ])ótti vænt um.) IX. Þegar Roosevelt var ungur maður í Xew York, ])á bygði hann sér bæ, þrjátíu rnílur frá borginni, á hárri lueð, skamt frá Ostruvík (Oyster Bay). Xefndi hann bæinn Sagamore Hill, scm mi er heimsírægur orðinn. Þangað leituðu frægir st.jórmnálamenn úr fjarlægum löndum, og þar var hlýlega og höfðinglega tek- ið á móti þeim. Eru margar og skemtilegar sögur prentaðar af þeim heimsóknum, ritaðar með barnslegum ákafa. — Það er mjög sjald- gæft hér í landi, að sveitabæum séu gefin nöfn. Roosevelt virðist liafa fylgt þar norrænum sið. Bæjarstæðið ereinkar fagtírt, og hátt upp hafið yfir fjörðinn. í 'kringnm byggingarnar er bnngumyndaður, grasigróinn, vel ræktaðurhóli, eins og tún á íslandi. Bæjavstæðið oglandslag- ið í kring, minnir á landslag sumstaðar á ís- landi. Ihvð þessi, þar sem byggingarnar standa, er stór ummáls og skógi vaxin alt í kring. Hinu megin við Ostruvík, nærri beint á móti Saga- more Hill, er ofurlítill kirkjngarður framan í allhárri hæð. Uppi á þessari hæð valdi Roose- velt sér og konu sinni legstað. Þar hvílir hann nú. Þúsundir fara pílagrímsferðir að gröfinni hans, á hver.ju ári. Flestallir nafnkunnir menn útlendir, sem til Xew York koma, og þeir eru margir, forðast þangað. Fjölmennar fyöáng- ar fara þangað í skrúðgöngu á þjóðminningar- dögum. Sá, sem þessar iínur ritar, var þar staddur 31. maí lí)2."í. Þann dag hafði verið blómsveignr iagður á grðfina, frá landstjóran- um í Ilavana, með innilega hlýjum orðum, og einnig frá breakum hermönnum. Hoosevelt dó í svefni, ai' hjartabilun, sjötta janúar 1919. Hann sagði það kunningjum sín- um ári áður, að hann aiti ekki langt eftir. Hann kom úr veiðiför frá Suður-Afríku, rétt fyrir stríðið. þar sem hann var nærri dauðnr, eftir langsöm veikindi, sem liann varð aldrei jafngóður af. Koosevelt þráði það meira en nokkuð annað, að fylgja sonum sínum á vígvöll- inn. Hann sótti um Leyfi til Wilsons forseta, til þess að reisa herdeild og fara með til Frakk- lands. Þegar Wilson neitaði honum um leyfi til þess að kalla saman hina ðldruðu víkinga, sem liöfðu verið með honum í Cuba, í stríðinu við Spánverja og þráðu mi tækifæii til þess að fylgja lionum, þá sagði hann: "Ef þeir í Wash- ington hefðu svo lítið meiri skilniny, ])á vissu þeir það, að ef eg færi til Frakklands með þess- ari lierdeild, ]>á mundi eg ekki framar spilla þeirra pólitisku fyrirætlunum, af þeirri ein- földu ástæðu, að eg kæmi aldrei til baka." — Það er enginn efi á því, að Wilson og foring.jar Demókrata, óttuðust, að Hoosevelt mundi verða útnefndur við næstu forsetakosningar. Harin \-ar þeim hættulegur mótstöðumaður. eins og þö stóðu sakir. Hvað mundi hann hafa orðið, nýkominn ór sigurför frá Frakklandi? "Látmn tréð Hggja, þar sem ]>að fellur," sagði hann, þegar rætt var um ]iað, að flytja lík hinna föllnu hermanna til Ameríku, eftir að sonur hans Quentin féil, sem hann unni svo heitt, Það var eitthvað í sálarlífi Roosevelts, sem minti á Egil Skallagrímsson, í sambandi við sonarmissirinn, og brennandi áhugi hans að komast á vígvöll, þegar hann vissi, að hann átti aðeins skamtieftir ólifað, ])að minnir á síðustu ósk Egils, þegar hann Mindur bað um fylgd til þings. Síðustu orð Roosevelts voru töluð til haes dvgga þjóns, sem var Svertingi: "Slöktu ljósii " Xokkrum dögum eftir að Wilson neitaði að gefa Roosevelt leyi'i til þess að fara með sjálf- boðaliðs herdeild til Frakklands, þá skrifaði hinn frægi franski víkingur, stjórnarformaður Frakka, Georges Clemenceau, Wilson forseta langt bréf. Lauslegur útdráttur x\r kafla úr því bréfi, fylgir hér á eftir: "Ef eg hefi dirfsku til að ávarpa þig, þá er það vegna þess, að með því gefst mér tækifæri til þess að kunngjöra þér, að nafn Roosevelts kastar meiri frægðarljóma yfir hluttöku Banda- ríkjaþjóðarinnar í baráttu okkar fyrir tilver- unni, en nafn nokkurs annars núlifandi manns. Eg bið að eins um það, sem Roosevelt liefir beð- ið 'um s.jálfur, að honum sé leyft að koma fram á vígvöllinn með sjálfboðaliðs herdeild. Hann hefir verið forseti Bandaríkjanna, og einn helzti og snjaliasti meistarinn í tilraunaverksmiðju þeirri, sem mestum frægðarljóma bregður yfir nútíð ykkar og framtíð. Þér getur ekki verið móðgun í því, herra forseti, að nöfn ykkar verði sameinuð í sálum okkar—og framtíðarinnar. Hermennirnir okkar trúa á snildar leiðtoga- hæfileika hans; aærvera Roosevelts mundi veita þeim nýjan fögnuð og ])rótt. Kitehener hafði þannig löguð áthrif. Málefni mannkyns- ins, sem er einnig ]>itt málefni, krefst þess, að þú framkværair áhrifamesta ki-aftaverkið, sem þú hefir vald til þess að gera, fyrir hina þjökuðu hermenn, til þess að gleðja ])á. Þegar fyrsta herdeildin ykkar kom fram á vígvöllinn, vakti ]>að innilegan fögnuð meðal hersveita okk- ar. En "dátarnir" s|>urðu: "Hvar er Teddv Roosevelt?" Það var töfranafnið "Teddy'', sem við fundum að skapaði þeim þrek og þrótt.". Georges Clemenceau. Eftir að hinn þjóðkunni stjórnamálamað- ur og rithöfundur, John Morley, hafði ferð- ast um Xorður-Ameríku (1904), þá sagði hann: "Eg hefi séð hér tvö undursamleg furðuverk í Ameríku: Theodore Roosevelt og Niagara foss- inn." Það er mælt, að frægur spekingur hafi sagt, að það væri sannkallað mikilmenni, sem aldrei minti á neinn annan niann. Guð hefir skapað miljónir einkennilegra manna, en að eins einn "Teddy'* Roosevelt. "Vertu réttlátur og miskunnsamur. Fylgdu guði í auðmýkt og lotningu, — það er nægilega löng trnarjátning fvrir mig," sagði Roosevelt við kunnningja sinn, nokkrum mánuðum áður en hann var burt kallaður. I'ér getiÖ ekki misstígiÖ vður ef þér brúkiíS þessar rubber. North- crn þ>i5ir það sem best er. Vér höfum allar sortir af rubbers, yfirskóm og vinnuskóm. BúiS yður undir þaS nú, að halda fótunum þurrum og notar- Iegum hvernigsem veðriS er, og hvernig sem er undir fæti. Til sölu hjá eftirfylgjandi kaupmónnum: Arborg Farmers' Co-op Ass'n T. J. Gíslason, Brown. Jonas Anderson, Cypress River Lakeside Trading Co., Gimli. T. J. Clemens, Ashern. S M. Sigurdson, Arborg S. Einarson, Lundar F. S. Snidal, Steep Rock S. D. B. Stephenson .Eriksdale. IHIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIHIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII VID Kyrrahafs Ströndina Vaiicouvi-r Victoria LÁG FARGJÖLD NCr f GIIiDI Vpplýsinsar hjá nsesta umlKi<Ssiiiaiini Caiiauian Jíational LITIR! LEIKIR! LÍF! Bíður Gestanna af Sléttunni. Stöðtyft vctfráttufar árið tun kring ttiskc^mtaiiir vio allm \\œti HVERGI ÖNNUR EINS ÁNÆGJA Á FERÐALAGINU. Canadian National AiiioKjulcsnstn lciðir á laiuli og sjó tíóðiir viðstöðutímt lVrðist 11111 VHHOBnr til staða í WASHJNGTQN, OREtiON. CAIil IX>11NIA

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.