Lögberg - 13.01.1927, Blaðsíða 6

Lögberg - 13.01.1927, Blaðsíða 6
Bls. 6 LÖGBERG, FIMTUDAGINN 13. JANÚAR 1927. Leyndarmál kon unnar. Eftir óþektan höfimd.________ Þegar eg kom til herbergis míns, gefck eg beint að speglinum — var þetta föla, hörkulega andlit með bloesandi augu, í raun og veru mitt andlit f Hve greinilega hlaut hann að hafa séð fyrirlitninguna í þessum dráttum. Eg spurði sjálfa mig hvort það hefði verið xaögmegt, að eg hefði getað mætt honum með kaldri kurteisi, eftir alt, sem fram hafði farið? Eg, sem árum saman hafði grátbænt forsjónina um, að veita mér þá miskunn, að fá að sjá hann aftur, og sem síðustu dagana óskaði hins sama, en af gagnstæðum orsökum. Hvar var nú ástin, sem eg eitt sinn bar til hans f Hvaða stúlka var það, sem lézt vera spákona, og las í huga mín- um og lýsti fyrir mér hefndarlönguninni, sem nú var, milda'st sagt, að því komin að eyði- leggja sálu mína. Jóladagurhm var bjartur og fagur. Úti var sólakin og inni í stofunni sá maður aðeins á- n^ andlit og heyrði glaðan hlátur og skemti- íegt samtal Mér fanst eins og allir væru að hæðast að mér með þessari glöðu hegðan, þó þeir sýndi mér eins mikla hluttekningu og þeir gátu. Garðyrkjumaðurinn sendi mér úrvals- blóm, hvað þá aðrir. Agætar jólagjafir var bú- ;ð að serida mér, og undir öðrum kringumstæð- um liefði eg verið yfirburða þakklát. Sonur minn liafið sent mér jólabréf, og innan í því lá lukkuóska spjald, skreytt illa dregnum blóm- um af bonum s.jálfum. Eg lagði þessa litu gjöf innan í skrautbundna bók, "Mi'ltons Paradísar missir," sem Barry hafði gefið mér, og eg held að engin mynd í bókinni hafi mér fundist eins falleg og dráttmynd sonar míns. Eg stóð við gluggann og las aftur og aftur litla bréfið, þeg- ar eg hoyrði rösklegt blístur og sá mann minn ganga fram h.já, ásamt hundum sínum. Hann leit glaðlega út, en á sama augnabliki voru mín- ar blíðu hugsanir dreifðar sem agnir fyrir vindi. Hvernig gat hann verið svona rólegur? Var hann þá alls ekki hræddur við mig? Hann hlaut þó að vita að eg með einu orði gat valdið hon- um hinnar svörtustu smánar? Finnur hann ekki að hann stendur á barmi eldgígs? Nei, hann röltir áfram rólegur, eins og ekkert í heim- inum geti raskað stöðu hans. Var það nokkur furða að eg kreptí hnefana, og að mínar blíðu tilfinningar lótu undanl Eg heimsótti frú Lynwood, og fékk með miklum erfiðleikum leyfi til að hjálpa með und- irbúninginn fyrir hinn mikla dagverð, sem átti að eiga sér stað; að fá eitthvað að starfa, var nauðsynlogt fyrir mig, eins og á stóð. Yfirfor- ingjafrúin þakkaði mér fyrir ötulleik minn, og þótti vænt um hvern greiða, hve lítill sem var, er o^ gorði dóttur hennar. ó, hvað eg hefði getað verið gæfurík meðal þessara góðu mann- eskja, ef þessi höggormur hefði ekki verið á loið minni. En hvers vogna átti eg að forðast hann? Var það ekki réttara og hyggnara að mola höfuð hans? Að fáum stundum liðnum átti eg að sitja við hans eigið borð, ásamt hon- um, mundi það kvelja hann? Eg vonaði það. Hann varð að læra að skjálfa fyrir valdi mínu, fyrir Damoklos svorðinu, sem hékk yfir höfði hans. Þetta voru ekki fallegar jólahugsanir, en var það mér að kenna, að eg gat ekki varist þeim? Eg var einsömul í dagstofunni, og raðaði bókunum og nótunum, sem nota átti um kvöldið. Það var stórt og fagurt herbergi með mörgum listaverkum og snildarlega fyrirkomið. Glugg- arnir snéru út að löngum veggsvölum, sem snéru að garðinum. Við einn af gluggunum stóð blómaborð í veggskotinu, fult af fögrum og sjaldgæfum blómum; þessi gluggi snéri beint að trjágangi, sem opnaði ofurlítið útsýni til sjáv- arins, sem nú sýndist rauðgulur í geislum hinn- ar hvorfandi sólar. Eg stóð íengi við þennan glugga og horfði út á sjóinn, og gömul hálf gloymd sönglög, endurómuðu í hiíga mínum við þessa indælu sýn. Eg þráði að heyra þessi söng- lög leikin á hljóðfæri, og þar eð eg vissi að eg var hér alein, sottist eg við stórt píanó og lét hugsanir mínar í ljós í tónum an orða. Þegar ^ hætti kom Barry til mín, hann hafði komið inn án minnar vitundar, og þakkaði mér fyrir hljóðfærasláttínn. Hann groip báðar hendur mínar, og óskaði mér til hamingju með, að mér væri að batna. "En hvað þér leikið yndislega á hljóðfæri," ði hann. "Þogar eg hoyrði þetta guðdóm- lega sönglag, var eg viss um að það voruð þér, sem lékuð það. Eg hefi aldrei heyrt nokkra manneskju Ieika þannig. Nú skil Jeg svo vel, hvernig yður hefir tokist að ná vináttu frúar- innar svo algerlega. Verið þér nú varkárar með yðnr sjálfa í kvöld. roynið okki of mikið á yður, gætið þess, hvo kvíðandi við öll erum yðar vegna." ^ Eg sagði honum að og fyndi það skyldu mína, að gora eitthvað fyrir allla, þar eð allir hefðu verið svo góðir við mig, og að eg í kvöld ætlaði að reyna að borga ofurlítið af þessari skuld. "Ef þér aðoi»s hélduð ekki áfram að vera svo fölar. Við þomm ekki að trevsta yðnr til fulls, fyr on þér fáið aftur ofurlítinn roða í kmnarnar. Þér verðið að levfa mér að aka moð yður nokkrum sranum, eg hefi tamið hestana vel, þeir eru nú oins þægir og lömb, Lynwood ofursti vildi láta skjóta þá." "Af því þeir unnu ekki betur, þeir hafa lfk- lega latið mig sleppa of velí" Barry svaraði ekki, en leit vandræðalegur yfir höfuð inór; eg sneri mér við og stóð and- spænis Lynwood ofursta. An þess að finna til nokkurrar feimni, heilsaði eg honum og spurði, hvort hann hefði átt viðuanandi skemtigöngu, eg hefði séð hann fara fyrir stundu síðan. Hann nálgaðist mig með hægð áður en hann svaraði, og horfði á mig, eins og hann vildi lesa inst í huga mirm. "HaldiS þér, að eg vilji yður dauða?" spurði hann. Eg hló. '' Þeir, sem á þeli standa, heyra stundum ó- þægileg orð, herra ofursti, en samt sem áður vil eg tnia ponyunum fyrir mér, kafteinn Barry; þó getur maður aldrei vitað hvað fyrir kann að koma." Eg hneigði mig lítillega og gekk fram hjá þeim út úr stofunni. Frú Lynwood leyfði mér ekki að búa til teið, en bað mig að fara upp og hvíla mig, svo eg gæti verið vel hress fyrir kvöldið. Eg notaði tímann til að ákvoða, hvernig eg ætti að koma f ram um kvöldið, og vildi hlífa henni, en hegna honum, ef mór að eins tækist að sameina þessi áform. Bg gorði mig oins fallega og eg gat, hann skyldi sannfærast um, að eg væri eins fögur og hin konan, som hann hafði tekið fram yfir mig, þó fegurðin væri af annari togund. Eg fór í dýran, svartan kniplingakjól, sem frú Lynwood hafði gefið mór í jólagjöf; sem aukaskraut valdi eg rauðber, og lót líka oina grein moð ]>oim á í hárið. Yfirforingi Rivers hafði þenna dag gof'ið rnór nisti með roðasteinum, og það lét eg um háls minn. Eg vissi, að eg leit vel út, og þegar eg gekk eftir ganginum, kom hégóma- girndin mér til að líta í spegilinn í horninu hjá dagstofudyrunum. Alt í einu sá eg mynd mannsins nn'ns við hlið minnar myndar. "Nelly," sagði hann með ákafa, "Xolly, eg vorð að tala við þig. Eg er hálf brjálaður — mín eigin blíða, olskaða kona, getur ])ú nokkurn tíma fyrirgefið mér?" Eg snori mér við rólega. "Afsakið, hr. ofursti, of eg or sein til að skilja, og get ekki strax fundið hið rótta svar. Gleymst hefir að sogja mér, að hér eigi að leika leikrit, og sömuloiðis, hvaða leikrit }>að or. Eg vissi heldur ekki, að mór væri ætlað hlutverk — hverja á eg að leika?" Hann hopaði á hæl af undrun. "Xoi, mór gotur efcki skjátlað; svo líkar manneskjur finnast okki í hoiminum. Það ert þú, Xolly; viðurkondu, að þú sért kona mín, þrátt fyrir það hve illa eg hefi breytt við þig." "Viljið þór gora svo vol að sleppa höndum mínum, hr. ofurs'ti f Mér goðjast alls ekki að leik yðar, auk þoss vildi eg helzt leika við yður í votta viðurvist. Eg .skoyti okki um að vera einmana h.já yður." "Loikið yður ekki að mér, Nelly; ha'ðið mig okki. Er og nú okki nógn óí,nofu.samur? Eg, sem }>rái svo innilega, að heyra oitt fyrirgefningar- orð frá vörum þínum. Bg hólt, að þu værir dáin, Xolly; so^ðu mér urn fram alt, hvort barn- ið okkar lifir!" ^ "Þetta or of sorglegur loikur fyrir .jóladag. Þér verðið að vclja oitthvað fjörugra, ef þér ætlist til að gestum yðar líki ]>að." ^ Ætlar hann þá aldrei að sleppa höndum mínum ! ætlar engmn að koma, til þess að gera enda á þessum kralaríka leflcf A þessu augna- bliki kom Barry inn, 011 koma hans liafði engin áhrif á ofurstann, hann hélt höndum mínum föstum og sagði með ákafa miklum: "Að eins eitt orð, Xelly. 8eg8u að minsta kosti, að þú konnir í brjósti um mig, aumkist yt'ir mér, litla elskaða kóna; fyrrum varst þú okki svona hörS." Eg liló, eins og hann hofði sagt eitthvað mjög fyndið, og sagði við Barry: "Gotið þér liugsað yður þetta, ofurstinn heimtar að eg, án ]»ess að hafa nokkurn undir- búning, goti tekið þátt í leik, sem er mér alveg ókuiniur. Ætlið þér að vora moð í ieiknum? Þór oigið máske að leika moð \ Vera faðirinn, sem sameinar tvo elskendur; ef þaS er tilfellið. þá gerið þér máske svo vel, að vera leikþulur minn? Ofurstí Lynwood krofst þeas, að eg svari spurningu hans, en eg hefi enga Rugmynd um hvernig svarið á að vera." Ekt augnaitlik horfði Barry fast á mig, svo gefck Iiann til vinar síns, lagði höndina fa.st á öxl hans og sagði: "Ertu brjálaður, Prits? Vvú Lynwood og gestir hénnar eru í stiganum, ])ií vorður að st.jórna þér núna, hvað sem það kostar." Með hægð og móti vilja sínum slepti hann hendi minni, horfandi með sorgþrungnum svip á fingurinn, þar sém giftingarhringur minn átti að vora, 011 var nú horfinn; moð þungri stunu lót hann að vij.ja vinar síns, som loiddi hann inn í dagstofuna, og þar sé (^ hann hníga niður á stól lijá píanóinn með örvimunarsvip. Eitt augnablik fanst mér eg ætla að hlaupa lil hans, og segja við hann þetta moðaumkvun arorð. sem hann bað mig urn, 011 svo varð mér litið í kringum mig í skrautlegu stofunni, sem var að oins lítill hluti af hans auðuga heimili, og iafnframt datt mór í hug fátæktin og vand- ræðin, sem hann skildi mig og barnið mitt eftir í, oíí moðaumkvunin hvarf úr huga mínum eins fl.jótt og hún kom. Kvöldið leið moð spaugi og hlátri, skraut- klæddu íiostirnir áttu vel við fagra herbergið; alt virtíst verða til ánægj og vera samhuga. Frii Lynwood var ósegjanlega elskuleg í hvíta þykk- silkisklæðnaðinum sínum, með gl.jáandi gim- steinaskrauti; það, sem alt af gerði hana svo yndi.sloga, var það, að maður var sannfærður ur um, að hún vissi sjálf okki hve fögur og ynd- isleg hiin var. Barrv loiddi mig að borðinu, og eg talaði fjörlega við hann. Annars virtist liggja vol á öllum, nema húsbóndanum, hann var þógull og kyrlátur; á meðan matarins var neytt, veitti hann öllum hreyfingum mínum eft irtekt; og gagnstætt vana sínum tæmdi hann hvert vínglasið á í'ætur öðru. Loks gaf frú Lynwood merki til, að matarnoyzlunni væri lokið. Húsbóndinn hraðaði sér að dyrunum, til þess að halda þeim opnum fyrir kvenfólkið. Þegar eg geftk fram hjá honum, hvíslaði hann gremjulega: "Var Barry skemtilegur sessunautur?' Eg þekti hreiminn í rödd hans. Það var hans gamla taumlausa afbrýði, sem var vöknuð aft- ur, og það núna, þegar hann hafði enga heimild til að finna til hennar, en eg vissi á sömu sek- úndu, að eg hafði hina eftirþráðu hefnd í hendi minni. Mennirnir dvöldu ekki lengi við vínið, Þeir komu brátt til okkar, og l>á byrjaði jóla- skomtunin fyrir alvöru. Ofurstinn virtist að gloyma allri varkárni, hann veitti mér einkenni- le^ kurteisisatlot, og eg hoyrði suma segja, að vœri þeir í sporum frúarinnar, þá vildu þeir ekki hafa jafn fagra og tælandi stúlku fyrir lagsmær, einkum þar eð húsbóndanum virtist "•oðjast vel að henni. Til þess að forðast hús- bóndann, lék eg eitt manntafl við yfirforingja Rivers, sem va#- mér mjög jiaklátur fyrir fórn mína, som hann kallaði það. Eftir að taflinu var lokið, var eg beðinn að leika á hljóðfæri, og varð eg við boiðninni, og var nógu befnigjörn til að leika öll þau lög. sem við höfðum leikið saman á fyrstu gæfuríku giftingardögum okkar. Seinna söng eg með ungfrú Thorn, er hafði val- ið gamalt kvæði, sem lýsti sorg móðurinnar yfir því, að vora aðskilin frá barninu sínu. Mér fanst som þetta v»ri mín eigin sorg, er eg kvart- aði yfir í nærveru hins grimma föðurs. Eg hafði kvalið hann með gömlum ondurminning- um, 011 gloymt því, að sverð hefndarinnar er tvíeggjað — eg hafði kvalið sjálfa mig ásamt honum, og þessi síðasta vísa, sem eg ætlaði naumast að gota lokið við, var sá dropi, er fylti bikarinn svo að út úr rann eg hnó niður á stól- inn og var á sama augnabliki vafin örmum frií Lynwoods, sem hvíslaði ástúðlega að mér, að eg skyldi reyna að jafna mig og komast út úr herberginu. Með hennar aðstoð komst eg út í framherbergið, og ]iar linuðust hugarkvalirnar við að fella tár. "Xelly," sagði frúin, "eg get hugsað mér livaða áhrif þetta kva^ði hefir haft á yður, þér oruð okki nógu hraustar onn |»á, til að þola slíka geðshræringu. Ef þér að eins gætuð komist til herbergis yðar. Haldið þér að þér séuð færar um að komast þangað hjálparlaust? C), þarna er maðurinn rainn — það var gott. Kæri Frits, ungfrú Sodwick heí'ir reynt of mikið á sig, eg held hún geti okki gengið upj) stigann til her- bor<>is síns, svo það or líklega bozt, að hún hvíli sig dálítíð í viðtalsstofu niinni. Vilt þú okki fylg.ja lionni þangað, og vora h,já henni þangað til henni skánar? Kg verð, því miður að fara til gestanna aftur. Vilt ])ú okki hringja eftir frú Flemming, áður en þu yfirgefur unsrfrú Sedwick? Eg vil síður að hún sé alein." Eg gat ekki sagt honni, hve Llla mór gsð.jað- ist að þessn fyrirkomulagi, 011 þegar hún yfir- gaf mig, royndi ogað lilaupa upp stigann, til að komast til herbergis míns og loka mig þar inni. En eg var of magnþrotá, eg rasaði og hefði fallið ofan stigann, ef hann hofði ekki gripið mig í faðm .sinn og borið mig inn í dagstofu mína. "Xú verð og að fá að bera fram vörn, Nolly. Eg þoli okki að s.já jiig gráta þannig; hvert eitt tár þitt, særir tilfinning mína. Hvernig hofi eg getað fengið mig til að olla þér slíkrar sorgar? En það þrælmenni, sem eg hol'i verið, að yfir- gofa þig þannig, en eg vissi, að það var búið að skipa að taka mig fastan fyrir skuldir, og eg var of mikill heigull til að láta loka mig inni, ]»oss vegna flúði eg úr landi. Einn dag las oíx í blaði, að ])ú værir dáin. C), litla konan mín, vertu kjarkgóð, reyndu enn þá um lítinn tíma að bora þessi voðalogu forlög, vortu ])olinmóð onn )>á um tíma, svo skal og flyt.ja þig hóðan til jiægilegs og indæls heimilis, sem eg skal útvega þér; það oi-ii margij fagrir og rólegir blettir til í heiminum, þar sem við getum gleymt öllu, sem við höfum ])jáðst af. Eg vil bœta fyrir liðna tímann, l>í>; vil aftur leiða fram á varir þínar töfrandi l)rosið, ef ]»ú átt enn ])á einn noista af þoirri ást,' sem ])ú barst til mín, ])á skalt ])ú onn jiá verða gæfurik kona." Eg starði á hann undrandi. "Talaðu, Xolly, sogðu oitt ving.jarnlogt orð, sogðu að þú viljir yfirgefa þetta hús ásamt mér, talaðu, olskan mín, talaðu." Og svo talaði eg; roiðin gaf tnér þrek til að sogja honum, hvert álit eg hefði á breytni hans; egsagði honum, hve mjög eg fyrirliti hann, sem okki að eins hofði gerl konu ósegjanlega ógæfusama, 011 sem nú, orðinn ríkur og óháður sökum f.iánnuna annarar konu, talaði rólega um að yfirgefa hana, og snúa sór að þeirri fyrstu. til ])ess að lií'a af ránsfónu ásamt henni. "Eins og þú sért okki búinn að baka mér nóga smán og skömm," endaði eg ræðu mína með megnustu boi.skju. Hann virtist að eins heyra síðustu orðin; gamla ástin hans á mér, sem lifnuð var með ný.iu afli, lét hann ekkert tillit taka til hinna orðanna. "Skömm?" spurði hann. "Það lendir engin skömm á þér. Þú ert mín lögleg kona." "Yður skjátlast, ofursti Lynwood, eg var gift Frits Stanton, en hann hofir svívirðiilega yfirgefið mig — of þér komið einu skrefi nær mór, kalla og á hjálp, og svo sogi og öllu heim- ilisfólki yðar, að þór sóuð svikari, og læt taka yður fastan sem slíkan." Nú skildi hann loksins hvsrnig sakir stóðu. Nú stóð hann frammi fyrir mér sem afh.iúnað- ur glæpamaður. Hafi eg nokkuru sinni elskað ])onna mann, var endurminningin um það dauð á þossari stundu. ' :Nelly, vertu ekki hörð," boiddi hann. E<r stappaði fætinum óþolinmóð á gólfið. "Eg vil ekki heyra þetta nafn frá yðar vör- \ um. Gerið svo vel að muna, að eg heiti ungfrú Sedwick, og að þetta herbergi er mitt. Má eg biðja yður að yfirgefa það undir eins?" "Er þetta alvara þín?" spurði hann efandi. "Algerð alvara. Aðg eins ást mín á engl- inum, sem þér viljið yfirgefa svo grimdarlega, hindrar mig frá að kæra yður. Yðar sjálfs vegna sýni eg enga vægð, eg hata og fyrirlít yð- ur, eg er guði þakklát fyrir, að barn mitt fær aldrei að sjá andlit yðar." "Er litli Richard minn dáinn?" "Frá yðar er hann dáinn, ofursti Lynwood — þér fáið aldrei að sjá hann." Eg gekk fram hjá honum til' dyranna, opn- aði þær og benti nt. Þegar hann reikaði út, fann eg að eg hafði breytt brétt; eg féll á kné og bað guð að gefa mér styrk til að gera skyldu mína, og vernda frúna mína frá þjáningum og smán, sem uppgötvanin mundi verða orsök að. Þegar eg endaði bæn mína, heyrði eg inni- lega sagt "amen" bak við mig. Það var frú Slemming, hún hafði verið í hliðarherberginu næstum því allan tímann, sem við töluðum saman, hún hafði strax hlaupið ðpp til mín, þegar einn þjónanna sagði henni, að eg hefði orðið veik, "af hita", var það látið heita. "Heimilisfólkið mun ætla, að eg hafi verið hér allan tímann," sagði hún, "og þag kemur í veg fyrir getgátur og slúður. Guð blessi yður fyrir l>að, sem þér hafið gert. — Eins áreiðan lega og mögulogtí er, frelsið þér líf frú Lyn- wood. En hvo innilega hún mætti olska yður, ef hún vissi hvað þér gerið fyrir hana. : Þetta eru sorgleg jól fyrir yður, góða, en við skulum vona að botri dagar komi oinlivorn tínia." Hún hjálpaði mér í rúmið, og fór svo ofan til að flytja frú Lynwood kveðju mína og sogja henni, að og vonaði að vorða nokkurn voginn al- bata á morgun. Morguninn eftir fór eg snemma ofan í morg- unyorðar horborgið, og tóku þar allir vel og vingjarnlega á móti mér. lYfirforingi Rivers sýndi mór föðurloga blíðu og þakkaði mér fyrir skemtanina í gærkvöldi; hann mæltist til þoss, að eg skemti mér með sér, svo hitt fólkið fengi okki tækifæri til að gera mig voika aftur. Of- urstinn leit illa xít, hann hafði væntanloga okki sofið mikið þessa nótt. Að morgunverði lokn- um, gekk í^ með yfirforingjanum inh í bóka- herbergið, og las þar fyrir hann í "Tiines", svo eg þurfti ekki að koma fram sem leikmær á meðan. Xæsta hálfan inánuðinn voru uppihaldslaus- ar skomtanir. A daginn skemtigöngur, útreið- ir og ökuferðir; á kvðldin hljóðfærasöngur, kappræður, hópmyndir og dans. Kaptoinn Barry var mér tryggur aðstoðarmaður þessa daga; egí tók eftir því, að hann gerði það sem hann gat, til að varna ofurstanum að nálgast mig, og hann hlýtur ávalt að hafa haft gætur á mér, því væri einhver ó])ægileg afstaða fyrir höndum, sem okki varð hjákbmist, var hann óð- ara kominn til mín að hjálpa mér eins vel og mögulegt var. Eg fór að skoða hann sem trygg- an vin, og eg gat séð, að það gladdi frú Lyn- wood, að s.já pessa vaxandi alúð okkar á milli. Síðari hluta oins sunnudags sat eg róleg og las í bókinni minni, þegar hann kom til mín. Það var sú bók, sem hanu hafði gefið mór — "Para- dísarmissir" Miltons — og við fóruni að tala saman um hana. Hann tók bókina úr hendi minni, til að finna eina oða aðra setningu, sem y'ifi liöfðum talað um, en l>á datt úr henni spjaldið frá Richard litla. Hann leit á spjaldið, sneri því við, rak í rogastans og sagði alvarloga : "Frú Stanton — fyrirgefið að ^íí ávarpa yður með |)ossu nafni, som þér hafið f'ulla lioim- ild til að bora—, ef það or alvara yðar, að faðir litla drengsins yðar álíti að hann só dáinn, ])á megið þér ekki láta þetta sp.jahl ligg.ja þannig ógeymt." Eg lók sp.jaldið úr hondi hans undrandi — var nokkuð skrifað á bakhliðina ? I>cs.s hafði eg ekki gætt. Ó, já, á eitt horniS var skrifað: "Richard "Dale-Staiiton, Barston" — og þar að auki dag- setning. Sá litli hafði ongu gloymt. "Hvað hefi eg gert?" sagði eg skjálfandi af kvíða. "Eg sem hélt mig vora svo varkára." "Verið þér okki hræddar, og hefi lengi vitað þetta," sagði hann huggandi. "Eg hefi reynt að villa siónir fyrir Frits. Þér megið trúa mór, og dái.st of mikið að aðferð yðar, til að vilja annað on h.jálpa yður. Mér þætti vænt um, ef v^ mætti vora vinur vðar Og voita yður ]),i að- stoð, sem yður er nauðsynleg. Vil.jið þér treysta trygð minni og loita mín ])ogar þér þurfið? 7>ór megið trúa því, að og væri fns til að deyja, ef það væri yður til nokkurs gagns." Á þessu augnabliki kom ofurstirm til okkar, 011 Barry tók rólegur bréfspjaldið úr hendi minni og lagði það í vasabók sína; eg lót hann gera það hindrunarlaust, því c<y fann að eg mátti óhuit treysta honum. Sama kvöldið, þ'egar o<j _ hafði lokað mig inni í horborgi mrnu, var dálitlum seðli smokk- að inn á milli hurðar og dyrastafs. "Eg verð að tala við þig," var skrifaS á hann. "Komdu niður í bókaherborgiS, þegar glukkan er tólf. Eg skal sjá um,, aS viS séum ó- trufluð að öllu loyti." Eg floygði soðlinuin í eldinn, ákveðin í því að gefa honum engan gauni. TJm morguninn sá o<js; ofurstann ríða burt, á- samt mörgum öðrum. Eg var í dá*gstofunni til að undirbúa málsliáttaleik, sem fram ' átti að fara um kvöldið. þogar eg sá hann skyndilega koma inn, um sólbyrgisdyrnar. Hann gefck að hinum dyrunum og lokaði þeim, greip svo um úlnlið minrt og sagði: "Loksins náði eg þér. Eg vissi, að egmundi finna þig hór, þess vegna lét eg elng og o^ ætl- aði að ríða með hinum, en \sneri svo aftur. Því komstu okki í gærkvoldi, oins og eg sagði?''

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.