Lögberg - 13.01.1927, Blaðsíða 2

Lögberg - 13.01.1927, Blaðsíða 2
Bls. 2 LÖGBERG, FIMTUDAGINN 13. JANÚAR 1927. V525S5SSSS ZSZSZasdSZSSSSSSSSSZSSSSSSSttSSSSSSSZSSSSSZSZSttSdSttSSSÍ^^ aSHfjV'¦"cSHSHSB Sértsökdeild í blaðinu SOLSKIN Fyrir börn og unglinga 5SS2S25ZW. 7,jlt^Ti5ESS5a525aSHSHSaSHSH5Z5SSÍSH5a5H5H525S52SH5HSasa5S5HSPi..lbH5 SE5E5E5E5ESE5E5ESH5E5E5ESESE5H5E5ESESHSESE5E5E5E5ESESESE5ESH5H5E5ESE5E5E5E5E5E5 Þoka. ÆfmtýrL Gamla í'ólkið segir, aÖ ¦þokan sé kóngsdóttir í álögum, og sá smali geti leyst hana xír álög- unum, er stilti sig uin að bölva henni í fimtán ár. En eg vcit ofurlítið meira. Eg hefi heyrt söguna ein.s og hún gerðist. Heimildir mínar eru öldnrnar, sem hlæjandi hjala við fjöruborðið, þokan sjálf, sem líður yfir kolsvarta sandana og loks hcfir drangurinn uppi í hlíðinni sagt mér sína sögu. Sagan er á þessa leið: Yið ströndina voru háar brekkur. Þær vora asi grónar og skeyttar með blágresi og lyngi. Birkirunnar og reynitré sveifluðu greinunnin, gar vindurinn þaut, og kliðurinn heyrðist Langar leiðir, þegar laufin slógust saman. Smalinn í garðshorni var vanur að halda ám sínum þar til beitar. Þær dreifíJn sér uni brekkurnar o<r hámuðu í sig ^rasið. En niðri við ströndina voru svaitar klappir. I'ar nanðaði hafaldan uótt og nýtan dag. Og cjar stormviðri geysuðu, saxaði brimið þar ann og þeytti hounm ui>|> á land. Þar sölnaði dó. Þegar bárurnar ýfðu kambana, vnr eins og hvítsigldnm skipum væri stýrt frá !nn 'i. En ef sóiín skein og s.jórinn var kyr og lvgn, kom lítil hafmey upp að klÖppunum. Húd velti sér í vatnsskorpunni og lét jarpa lokkana flaxast. Limaburðurinn var mjúkur og liðleg ur, hver hreyfing annari fegurri. l'ppi á stöndinni sat smaliim og horfðj á hafmeyna. Honum fanst hún vera opinberun yndis og fegurðar úr einhverri veröld, sem hon- um væri lokuð. Hann horfði yfir haíið, siJfur- grátt og sindrandi, en knldalegt. Honnm fanst það vera að skora á sig aft sækja í hendur séi alla þá dýrgripi, sem lægju fólgnir í undirdjúp- um. Smalinn gekk ofan á klappirnar. Hafmeyj- an þeytti sjóinn, svo að hann freyddi. — Hann settist niður. Hún nálgajðist klappirnar. — Þegar sólin vermdi klappirnar og hrein- skæra morgundöggin þornaði af grasinu, sátu þau saman við s.jóinn, smalinn frá Garðshorni og einkadóttir sjávarkóngsins. Öldurnar hvísluðu: "Þið fáið aldrei að njótast." Laufin á trjénum sögðu lágt: "Ast ykkar þornar upp eins og döggin." En smalUm úr Garðshorni sagði: "Eg Vio mætumfit hér á klöppunum á hverjnm degi þangað til haddnr þinn verður hvítur ein.s og særokið, en höfuð mitt ein's og jökultindur. Hefirðu séð, þegar sólin skín á kandi hafið og fölvan gadd. Þannig skín tu á okkur fram á síðustu stund." Hafmeyjan litia titraði í faðmi hans. "Þú kenist ekki lengra inu í ríki mitt. og eg <>kki heldur inn í þína veröld. Ast okkar hnýtir sam- an Iand og sjó. En eg er ekki hafið alt, og ást mín er ekki hið eina sem ræður. Paðir minn e'r voldugn'r, en hjarta hans kalt eins og ís. Ef hann heyrir uni ást okkar, fœ eg ald'rei leyfi til að koma." 'I>ú kemur samt," sagði snialinn. _ "En það gettfr farið ver," sagði hafmeyjan./ "1 sjónum errj töframenn miklir og áíbg þung. Hugsaðu þér, að nornírnar breyttu mér í dýr, fisk, sem biti ú öngul þinn, eða fugl, sem |>ú rotaðir með steini." "í augum þínum ma'íast himinn og haf. Þig mun eg ætíð þekkja." Hafmeyjan grét. Brjóstið iyítist eins og undiraldan. "Sérðu steindrangana uppi í hlíðinnif" hélt hann áfranx 'Þeir eru kaldir og harðir. Eg legg .svo á sjálfur og mæli um, að á þeirri stundu, sem eg ekki þekki þig, skuli eg verða að steini hvar sem eg stend." Þau horfðu&t í augu og kvöddust. Hann horfði á, þegar hún synti t'rá klöppunum. !>eg- ar sjórinn luktist yfir hófði hennar, sté hann feti framar og sagði: "Eg skal muna þig, þótt himimnn falli í hafið." ^ — Tíminn loio, aldan féll að ströndinni og do. önnur kom í staðinn og hún dó einnig. í.jós og myrkur skiftust á, dagur og nótt. SumaVið var liðið — veturinn einnig og aftur komið vor. — Smalinn og hafmeyjan hittust, er færi gafst. — í höll sa'kóngsin.s var ys og Jivs. Allir fundu á sér, að stórtíðindi voru í aðsigi. Kóng urinn sat í hásætinu, strangur á svipinn og aug- un skutu gneistum, er hann leit í kringum sig. Framar í höllinni stóð hirðfólkið, gamlir og grimmlegir mari>endlar stnngu saman nefjum og hvísluðust á. A miðju gólfi stóð dóttir sævarkóngsins og skyldi nú fá dóm sinn fyrir hásæti föðnr síns. "f ríki mínu er ekkert, sem heitir ást. í djúpi Jiafsins h.vr kuldi. En þú hefir i»rotið lög hafsins og. refsing þín er ákveðin. Seiðmenn mínir eru máttugír og kunnátta þeirra skal breyta þér í ís. f>ú skalt flyt.ja með þér kuld- ann og hræðast sólina." Kóngurinn hafði mælt. í sama bili kváðu við ömurlegir ómar. Seið- menn konunga léku hráköldum fingrum á dinmi róma hörpur. Það voru samskonar liig, sem heyrast er brimið nauðar á naeturþeli við hamrabjörgin. Stígandi—fallandi—feigðarhljómar. Kóngur horfði iivössum augum á dóttur sína. Hann átti kalann og vald hans. ííún átti ástina og hennar mátt. Allir horfðu á kóngsdóttur. IJeir bjuggust við að sjá bláhvíta ísskúlu stíga upp að yfirborði sjávar. Harðúð og ást háðu stríð, kuldi og hiti. Að vörmu spori var dóttir sækóngsins horf- in, en .silfurlivít þoka leið yfir blælygnhn haf- flötinn. Þar sem hitinn má sín nokkurs, verður aldrei ís. — Hefirðú séð þokuna líða yfir endalausa segisanda? Flókarnir koina einn eftir annan, léttir og hálf-gagnsæir. I>að er eins og riddar- ar ríði í fylkingu upp úr hafiriu. Hefirðu séð liana yfir mýrunum, þegar sólin skín á himin- inn og úðinnlglitrar í geislunum! í'á er þokan eins og hros í tárunj. Hefirðu séð ]>okuna hvíla á f'.jöllunuin eins og brúðarslæðu úi' fíngerðu silki, eða sitja á tindunum eins og skygðan lijálm á hetju.' En hún getur líka verið ægileg og skotið skclk í bringu. Hnn færir skijiin í við.jar, mjúk- ar en þéttar. hún villir vegfaranda — gerir ó- freskjur og forynjur úr steinum og hólum. Og nú sást þokan fyrsta sinni. T'að var beiðmyrkur — hrmininn heiður hið efra, en myrkur með jörðu. Smalinn frá (íarðsliorni var á leið að sjón- um. Hann ætlaði að finna þá, sem hann unni lieitast - þá, .sem liaí'ði víkkað sjónhring hans alla leið ot'an í Jiafsins dimma djúp. Smalinn lil.jóp og kvað við raust. Söngur hans endurómaði frá f.jallahlíðum og björgum. Þegar hann kom tengra oí'an í dalinn, mætti hann þokunni. Það var fyrsta sinn, að dóttir sa>varkóngsins kom á land upp. Hún grét — tárin hennar t'éllu á jörðina. Flún faðmaði að sér unnu.sta sinn. Hann fann hrollkaldan úðann um brjóst sitt og andlit. Smalinn hljóp. Hann vildi ná til' þeirrar veru, sem var alt í kring um hann, sveipaði liaim sjálfri sér, en vék þó fyrir 'hverri hans hreyfingu. Hún, sem hann leitaði að, var hjá honum. Hana, sem hann elskaði, þekti hann ekki. Hann var í hárri brekku og nam staðar til \ic^^ að litast um, en sá ekkert. Ilann stóð kyr eitl andartak, en þegar hann ætlaði að halda á- fram, gat 'hann ekki hreyft sig. Hann var orð- inn að steini. — Enn þá líður þokan yfir fjöll og fjörðu. Hvað eftír annað hefi eg séð hana vefja sig um klettínn uppi í hlíðinni. Tárin hennar væta hann allan. Smalinn á enn |)á ást kóngsdótturiniiar, en harður steinninn finnur ekki atlot hennar. Hann þekkir ekki þá, sem hann elskar. þeg- ar hún kemur í annari mynd. Og ]>ó hafði hann sagt: "í augum þínum mætast himinn og haf. Þig nmn eg ætíð þekkja." Jakób Jónsson, frá Hráuni. Stúdentablaðið. Hrernig siœmu fréttirnar bárust kcnung;num. Friðrik mikli var voldugur konungur á PrússVand. Hann lial'ði góða jiekkingu í franskri tungu og sinekk fyrir bókmentum. Hann var móður si'nni góður og hændur að systur sinni Wilheknínu. Venjulega var hann lundgóður, en stundum bar geðið liann ofurliði og var hann ]»á uppstökkur og fljótfærinn. Honum þótti framúrskarandi væul um eina skepnu og.það var Jiesturinn Jian.s. í>að var fallegur hestur, hæfur til að bera konung á baki sér, og bvo skvusamur var liann og elskur að húsbónda sínum, að hann vann góðvild hins tiginborna eiganda síns. Einn dag, þegar Friðrik niikli var önnum kafinu, varð liann þess var að hesturinn hans var veikur. í bræði sinni hótaði hann því, að hvern sem segði honum, að hesturinn hans væri dauður, skyldi hann Iáta hengja umsvifalaust. Fáeinir dagar liðu, en ástand hestsina var liið sama. En morgun einn, þegar liestasvein- arnir voru koma á fæjur, mættu Jieir hesthúss- manninum, sem .sagði, að hestur konungsins \^rri dauður. Hv<'r átti að segja konunginum þessar fréttir .' Hver skyldi vilja eiga það á hættu rera hengdur? J>eir ráðguðust um þetta, og stungu uppú hinu og þessu, þangað til að tíminn var koininn að flytja konunginum hinar daglegu fréttir. f því kom einn af yngstu hestasveinun- um og hann sagðist ekkert vera hræddur og liauðst til að fara sjálfur. "Xú, hvernig líður hestunum í dag?" spurði Priðrik konungur. "Herra," svaraði Jiestasveinninn. "Hest- urinn er á sarna .stað. Hann liggur niður. Hann hreyfir sig ekki. Hann hefir enga krafta! flann jetur ekki. Hann drekkur ekki. Hann sefur ekki. Hann andar ekki. Hann—" "í>á er liaiin dauður," sagði komin.gurinn. "Yðar hátign hefir rétt að mæla," svaraði hestasveinninn. "í)g það voruð, þér, herra, sem sögðuð það." IÍíi rold Jóha u nsso », . nemandi við J.B.A., þýddi Vegfer^arendi. Eftir Fannie tfurst. J. P. Isdal þýddi. Þa8 vildi svo til aö þau Josephus Crest og Ernestine kona hans voru nákvæmlega jafn gömul, fædd sama daginn á sama árinu, og ]>egar ),nu héldu opp á sextug- asta afmælisdaginn sinn, þá gerðu þau það á þan' íátt að þau hristu ryk Philadelphia borgar af fótum s*ér fyrir fult og ait og keyptu sér heldur lítiÖ, en mjög fallegt hús. Þaö stóÖ viö vatn eitt eitt í hálendinu í Vestur-Virginia, ekki langt frá fæðingarstað Joseph- usar. Þetta Jitla heimili sitt nefndu þau "Vegferðarenda'' (Dun WandcrinJ og máluðu nafnið meö grænu letri á hvitan stólpa, sem hélt uppi svölunumi framan vifi hvis- ið. Þarna hyruðu þau nýtt líf, nýtt húshald á ]jeim grundvelli, sem þau höf'ðu jafnan látið sig dreyma um, öll ]>au mörgu annríkis-ár, sem þau höfðu búifi í T'hiladelphia. Það voru ár, sem aðallega voru helguð ])ví starfi a8 ala upp þrjú börn, sem nú voru <"ill vel gift og farin luirtu, en einnig hafði þeim verið til þess varið, að leggja fyrir nokkur efni, hjónunuirí til framfærslu á elli árunum og þessvegna var þeim nú mögulegt að kaupa ])ettá heimili. Það var löng rötS af annríkisárum, sem þaa höfðu búið í Philadelphia, oft úfnun og jafnvel <gnandi, en ]>ó ekki óskemtilegum og oft geislum stráð- 11:11 vegna þeirra mannvænlegu barna. En samt voru það ár, sem höfðu eytt æskufjörinu og starfs])rekinu, 'ieilsan væri enn í all-góðu l^gi. í fimtán ár hafði Josephus veriö ritstióri að stóru dagblaði, og meðan 1 rirnin voru unsr hafði kona hans hjálpað honum örugg- lega í þvi að afla f jár. sem jafnan var heklur af skorn- 11111 skamti. ITafði hún meðal annars lengi skrifað töluvert fyrir vikuhlað eitt í undirborginni. Þe^ar aC því kom að dren"-irnir tveir fóru að gansja á Viskólann oe einni'e burftí að menta dótturina. þá tók frúin að s<'r ritstióm á heimilisblaði. sem félag nokkurt þar í bordnni sraf i'it o<^ hélt jafnframt áfram ai5 s^rifa í hitt blaðið o? hélt hún bessu starfi í sjö ár. Auk þess !re<;mdi hún húsmóðurstörfum sínum. sem nú . vnni að vísu minni. liví tv<"> af börnunum voru farín að heiman oe nðeins yngri drengurinn lieima. seni var að læra meðalafræði. Börnunum hafði öllurrl farnast vel o? voru nú öll gift og farin að heiman Og ónæðissama heimilið í Phila- delphia var aðeins til í endurmnningu srömlu hjónanna. Þau Josephus og Ernestine höfðu nú byriað nýtt líf í Htla hvítm'álaða húsinu sínu á \7irginíu-hæðunum, og þau voru i glöðu skapi og IeiS vel. Xú voru vonir þeirra að rætast, ])ví lengi hafði þau dreymt um rólegan, afvikinn stað, þar sem þau gætu notið fegurðar náttúrunnar og hvildar eftir langt og all-erfitt daej^verk oír þyrftu nú ekki annað að gera en það sem þeim væri Ijúft og sem þau hefðu ánægju af. \'ú ]>urftu þau engar ritstjórnargreinar að skrifa og etlga blaíSadálka aS fylla. Ekkert að hus;sa um aug- lýsingar eða neitt annað af því tægi. Nú þurftu þau ckk-i lensur að hafa áhyggjur af kighóstanum og barna- veikinni ocr öðrum veikindum, sem stundum ásóttu börn þeirra. Nú voru þau að njóta endurgjaldsins fvrir vel unnið dagsverk : þau voru að nióta haegra og áhyggju- lausra d"aga, sem ])au höfðu lengi ])ráð o£ fanst að þau þurfa með. Þreytumcrkin á andliti frúarinnar var smátt og snnátt að hverfa, eins og sandurinn úr efra h'li'i glassins, svo hún sýndist nú tmgiegri og blóm- legri. Josephus hafði djúpa hrukku á milli augnanna og einnig út frá augnahvörmunum. En nú bar miklu iiiinna á þeim, þær voru að hverfa; andlitið var að vertJa sléttara, eins og þurkuð sveskja, sem látin er í vatn. ÞaS var ánægjulegt að sjá ]>essi rosknu og slitnu hjón, vera eins og að yngjast upp á efri árum símini. þar sem þau bjuggu í litla og fallega húsinu sinu. þar sem þau nutu heilnæma loftsins við stöðuvatnið i dá- litlum dal eða lægí þarna í hálendinu. Úðinn úr foss- inumi niður við vatnið var dæmalaust fallegur í sólskin- inu og blómskrúðið var unaðslesrt. Hver dagurinn var öðrum betri, en þaí kam aS því áSur en langt leið. að hjónin fóru að fá nóg af hvíldinni, aðgcrðarleysinu, þægindunum. Josephus fann þetta og hafði orð á ])ví við konu sína, stundum þegar hann sat klukkustundum saman undir húshliöinni í hægumj vindblænum Og baðaði sig í 96I- skininu og reykti pípuna sína og naut hins tagra út- sýnis yfir Yirginíu-hæðirnar. Ernestine fann ekki síð- ur gl<ií,rt til aðgerðarleysisins. Á morgnana kl. 10—II val hún búin með öll húsverkin og hafði ekkert að gera eftir þaö allan daginn. I'etta sem kallað er að hafa rólega og góða daga, fór a<S valda þeim töluverðra óþæginda. Tómleiki og jafn- vel kvíði fór að setjast að í huga þeirra. Josephus, sem' annars var vanur að bera sitt silfurhvíta höfuð hátt, fór að verða lotinn og það fór að bera á því, að aldur- inn var að færasft yfir hann. Hann fann sér smá- spýtur og tálgaði þær niður sér til gamans og sat við ]ietta tímunum saman. Ernestine, sem var ekki vitund gráhærð þegar hún var sextug, fór að finna til þreytu í liðamótunum, sem kom til af aðgerSarleysi og fór að reyna að finna sér eitthvað til að gera. Hún skrifaði henni Aimie, sem var gift kona og átti heima í Seattle og spurði hana hvað barnið hennar ])yrfti stóra sokka svo hún gæti gert sér það til dægrastyttingar að prjóna sokka handa þvi. Þetta fékk Aimie töluverðrar áhyggju. Ilugsa sér ]>að, að Ernestine væri að prjóna sokka! Hugsa sér það, að ])arna sætu þessi rosknu, iðjusömu hjón, nú í algerðu iðjuleysi og hálfgerðum leiðindum. En svo skeði það eina nótt, að garðurinn, sem hlað- inn var fyrir vatnið bilaði oí,r ];að flóði fram með ógnar afli og eyðilagði alt sem fyrir því varð. Tfjónin gátu mfið naumindum bjargast, en heimili ])eirra eyði- lagtSist og alt sem í húsinu var. Ernestine hafði aldrei hugiaS að slíkt gæti komið fyrir, eða ætti sér nokkurs- staÖar stað. nema i kvikmyndunum. Heimilið þeirra litla og fallegi garðurinn, sem kring um þaíS var, eyðila<;ðist með i'illu og eins ])riíísn'a næstu nágranna þeirra. Þar sem ]>essi fallecfu heimili höfðh staðið, var nú aðeins auðn og hún í meira la<ri ócreðsleg. b'.kki aðeins húsin voru eyðilíigð, heldur einnig allur iarðareróður á stóru svæði. "Vegfararendi" var nú bara rúst. Tlúsið var hrun- ii5 og ]>að sj.álft og allir húsmunirnir brotnir og- braml- aðir. Leirinn, sem eftir var, 'he^ar vatnið fjaraði út huldi alt. "\ egferðarendi'' hafði hrunið eins og s])ila- Stólpinn. sem bæjarnafnið haíði verið letr(að á. stóð upp úr flaginu. en hann hafði snúist við og vissi nvt u]>i> ]>að sem niður var áður. I Eann stóð þarna eitt- hvað svo hæðnislegur, eins og hann væri að storka eig- endunum. Aður en næsti dairur var liðinn, höfíSu þeir, scm Professional Gtrds DF. B. J. BRANDSON .';lö-2i0 Medical Arts Bldg. Cor. Graham og Kennedy Sts. Phone: 21 834. Ofítc» Umar: 2__3 Heimili: 776 Victor St. Phone: 27 122 Winnipeg, Manitoba. THOMAS H. JOHNSON og H. A. BERGMAN ísl. lögfræðlngar. Skrifstofa: Room 811 McATthttr Bullding, Portage Ave. P. O. Box 1656 Phones: 26 849 og 26 840 COLCLEUGH & CO. Vér leggjum sórstaka aherzlu a aB eelja meBul eftir forskriftum lækna. Hin beztu lyf, sem hægt er aC t&t eru notaS einfröngu. pegrar þér komiP me8 forskrlftina til vor, megiS þér vera viss um, aS fá rétt þaf gem læknirint. tekur til. Notre Oame and Slierbrooke Phones: 87 659 — 87 650 Vér seljum Giftingaleyfisbréf W. J. Lindal. J. H. Linda! B. Stefansson. fslenzlctr lögfrícölnffar. 356 Main St. Tals.: 24 961 356 Main St. Tals.: A-4963 Peir hafa einnig skrifstofur aB Lundar, Riverton, Gimll og Piney og eru þar aB hitta 6. eftlrfylgí-and tlmum: Lundar: annan hvern mlBvlkudaí Riverton: Fyrsta fimtudag. Gimli: Fyrsta miBvikudag. Plney: priBJa föstudag i hverjum mánuBi. DR 0. BJORNSON 216-220 Medlcal Arta Bldg Cor. Graham og Kennedy SU. Phones: 21 834 Office tfmar: 2—3. Heimlll: 764 Victor St-Phone: 27 58'< Winnipeg, Manítoba. A. G. EGGERTSSON fsl. lögfræðhigur Hefir rétt til aB flytja mAl b»«l I Manltoba og Saskatchewan. Skrlístofn: Wynyard, Sa.sk. DR. B. H. OLSON 21 «-220 Medical Arts Bldg. Ccr. Graham og Kennedy Sts. Pane: 21 834 Office Hours: 8—6 Heimili: 921 Sherburne S)t. Winnipeg, Manitoha. Athygli! Komið með næstu lyfjaávísun-ina yðar til vor. Þaulæfðír sér-fræðingar annast um alla lyfja-samsetningu. INGRAM'S DRUG STORE 249 Notre Dame Ave. Gagnvart Grace kirkjunni. DR. J. STEFANSSON 216-220 Medical Arts Uldg Cor. Graham og Kennedy St«. Phoie: 21 834 Stundar augna, eyrna n»f og kverka sjukdóma.—Er at! hKta kl. 10-12 f.h. og 2-5 e. h. Heimili: 373 River Av». Tals. 42 691 A. C. JOHNSON DR. A. BLONDAL Medical Arte BJdg. Btundar sérstaklega Kvenna og Barna sjúkdoma. Er aB hitta frá kl. 10-12 t. h. og 3—5 e. h. Offlce Phone: 22 296 Heimill: 80« Vlctor St. Sími: 28 180 907 Confederation Llfe Bldg. WINNIPEG Annast um fasteigmr manttá Tckur a6 sér að ávaxta sparifc fólks. Selur eldsábyrgfj og bif reií5a ábyrgðir. Skriflegum fyr-irspurnum svaraö samstundis Skrifstofusíml: 24 263 Dr. Kr. J. Austmann, Wynyard, Sask. Helmaslmi 33 328 J. J. SWANSON & CO. 1 limiti:d R e n t a 1 s Insurance RealEstate Mortgages 600 Paris Building, Winnipeg Pohnes: 26 349—26 340 DR. J. OLSON TaiinlæknJr 216-220 Medlcal Art.- Uldg. Cor. Graham og Kennedy Sta. Phoiic: 21 834 Heimllis Tals.: 38 626 STEFAN SOLVASON TEACHEIl of PIANO 125(» Domlnlon St. Phone 29 832 1 DR. G. J. SNÆDAL Tannl.-ekiilr 614 Somerset Block Cor. Portage Ai/e og Donald 8t Talstmi: 28 889 Emil Johnson SEHVIOE ELEOTRIC Rafmagns ContracUng — IBi-kyns rafmagsndhöld seld og vUI þau gcrt — Eg ael Moffat 00 McClary EldavéVar og hefi þasr til synls d verkstœði tninu. 521 SAIUÍENT AVE. (gamla Johnson's byggingin yiC Young Street, Winnipeg) Verkst.: 31507 Helma.: 27 28« Glfttnga- og Jarðarfara-Blom með lilliiiu fyrlrvara BIRCH Blómsaii 593 Portage Ave. TaLs.: 30 720 St. John: 2, Rlng 3 Verkat. Tals.: Helma Tal«.: 28 383 29 384 G. L. STEPHENSON PLUMBER Allslíoimr rafmasnsáhöld, svo sem straujaiii, víra, aUar t«pindlr tkt clösnm og aflvaka (batterles) VEHKSTOFA: 676 HOME 8T. A. S. BARDAL 848 Sherbrooke St. Selur líkkistur og annast um öt-farir. A.lur ötb'únaBur 8á bezti. Enn fremur seiur hann allskonar mlnnisvarBa og legsteina, Skrifstofu tals. 86 607 1 lclml 1 Is Tals.: 58 302 Islenzka bakaríið Selnr beztu vörur fyrir l;<-*,n«« verB. Pantanlr afgrrelddar bæW fljótt OK veL Fjölbrejrtt úrval Hreln og llpur vtðskifti. Bjarnason Baking Co. «76 SAItOENT Ave. Wlimlpe*. Pbone: 34 298 • Tate. 214 153 NewLyceum Piiato Studio Kristín Bjarnason eig. 290 Portage Ave, Winnipeg Næst við Lyceum leikhúsið. fyrir skaÖanuni unVi, tekiö sig saman um afj endurreisa heimilin og hjálpa hver öðrum til a8 koma því í fram- kvæmd. Þeir ætluöu ekki aðeins að byggja upp húsin, heldur ætluðu þeir a« rækta fallegblóm og annan jarð- argróður þar sem nú var ógeðsieg auðn. I-'.ftir að hafa eytt mörgum vikum í afcgertSarleysi, tók nú Josephus; til starfa, og þatS let*5 ekki á löngu, aS starfsþrek hans, sem mjög var fari^ aiS hila. tók aftur aS5 færast í aukana. Hann fann til þcss, atS enn var gott ao" lifa og starfa. ekki síst þegar starfiíí var í því fólgiB aö byggja nýtt heimili fyrir sjálfan sig og hjálpa nábúunum til atj gera hiS sama. Þarna var nóg afj gera í nokkur ár, þangað til alt var komið í samt lag. Xú hafíSi hann nóg að gera. Ernestine þnrfti ekki lengur ao vera aí5 hugsa utn ba8, aö próna sokka á barn Aimie. Hún gat sjálf sét3 því fyrir sokkum. Gamla konan haffii annatS þarfara zt) gera. TTi'm var lika iinmiml kafin vifi níS byglfia nýtt heimili og rækta nlómagaro'inn. I.ífsleifiindin voru horfin og hún horf'ði fram á veginn mefS gleði.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.