Kirkjublaðið - 01.08.1897, Blaðsíða 1

mánaðarrit
handa íslenzkri alþýðu
VII.
RVÍK, ÁGÚST 1897.
Sól hulin skýjum.
Hví felur sólin sig að baki skýja? —
Nei sólin aldrei felur geisla hlýja.
Ský, sem þá hylja, heyra jörðu til.
Það skýjasafn er kalt og hreggjum hreytir.
En hreggi sól i gróðrarvökva breytir
við eigin yl.
Hví felur Guð sig fyrir mínum anda? —
Hann felur sig ei: millum okkar standa
mín synda ský, er sjálfum heyra mjer.
í koll mjer þaðan koma rauna hríðir;
en kærleikssólin Guðs, er hregg mín þíðir,
söm ætið er.
Sem jörð á vori varma’ af sólu þiggur,
i von mín sál til Drottins náðar hyggur,
að eyða skýjum bresta’ og böls hjá mjer.
Jeg þekkist feginn guðdóms geislann skæra,
sem Guðs mjer sýnir föðurauglit kæra,
hans ímynd er.
Þá skína fegurst skærir geislar sunnu
er skúra-sorta frá sjer rýma kunnu.
Guðs föður-elska fegurst skín og þá
er burtu rýmir böli sektar minnar
og birtast lætur ímynd veru sinnar
mjer frelsi að fá.
Br. J.