Kirkjublaðið - 01.08.1897, Qupperneq 14

126
óðum fækka. Hið rjetta og sanna mun sigri hrósa, úr
því farið er að berjast fyrir því.
Vjer skulum þá trúa því fastlega, að vjer vinnum
aptur það, sem kristindómslif vort hefir tapað A umliðn-
um áratugum, og oss takist að færa það til meiri blóma,
en það hefir nokkru sinni haft á landi þessu. Guð gefi
náð og krapt síns heilaga anda til þessa!
Borgaralega hjónabandið í ríkisþingi Dana, sem Kbl.
gat um í vetur sem leið (VII, 1), fjekk þau afdrif að landsþingiS
felldi frumvarpiS mjög svo umræSulítiS. I fólksþinginu hafSi mál-
iS fengiS allrækilega meSferð. Mikill meiri hluti nefndarinnar aS-
hylltist þá meginhugsun frumvarpsins aS borgaralegt hjónahand
væri lögskipaS öllum, en kirkjulega vígslan hverjum í sjálfsvald
sett. Nefndin hrakti þá mótbáru að borgaralegt hjónaband fjar-
lægi menn frá kirkjunni. Á Þ/zkalandi eru þaS 96 af 100 sem ept-
ir á leita kirkjulegrar vígslu. Borgaralegt hjónaband er nú lög-
boðið í þessum löndum: Þ/zkalandi, Ungverjalandi, Italíu, Spáni,
Frakklandi, Sviss, Hollandi og Belgíu. Á Englandi má kjósa um
hvort sem vill.
Nefndin ætlaði hlutaðeigandi yfirvöldum að framkvæma hið
borgaralega hjónaband, eins og nú á sjer stað, þar sem það leyfist;
en þar sem enginn slíkur valdsmaður er innan sveitarfjelagsins,
k/s sveitarstjórnin »hjónabandsforstöðumann«, karl eða konu til 6
ára, er framkvæmir athöfnina eptir settum reglum. Prestar leys-
ist frá giptingarskyldunni, þurfa enga ástæðu aS færa fyrir neitun
sinni og neitun þeirra verður eigi ón/tt af kirkjustjórninni. Jafn-
framt skyldi þá úr lögum numin 14. gr. hjór.abandstilskipunarinn-
ar (30. apríl 1824), sem bindur hjónavígsluna við 'sóknarprest brúð-
urinnar.
Við umræðurnar kom það til tals að prestarnir hefðu og á
hendi hina borgaralegu athöfn, en þó var þaS taliö ógjörlegt, sum-
ir vildu sleppa öllum áminningarlestri við þá athöfn. Aöalmót-
báran kom frá ráðgjafa kirkju- og kennslumála, að frumvarpiS væri
ótímabært, fólkið óskaði eigi þessarar breytingar, en hann var
minntur á það að fólkið hefði heldur eigi borið sig eptir trúarbragSa-
frelsi, hugsjónir samvizkufrelsisins eru fyrir ofan og utan almenn-
ing, þar verður löggjöfin að verða fyrri til. Eigi minnti framsögu-
maðurinn síður á orð Lúters, »að hjónabandið er veraldleg athöfn,
þar sem andlegrar stjettar menn eiga ekkert um að fjalia eða fyr-
ir að skipa«.