Sunnanfari - 15.10.1900, Blaðsíða 3

Sunnanfari - 15.10.1900, Blaðsíða 3
5i laust að sömu hugsjónunum, sem þeim er rík- ast koma iram hjá Jónasi Hallgrimssyni. Og — meira að segja — jafnvel að því, er formið snertir, eru kvæði hans miklu líkari ljóð- um Jónasar Hallgrímssonar heldur en skAldskap Eggerts Olafssonar og Jóns Þorlákssonar. En að því sleptu, og samkvæmt því sem ni'i hefir sagt verið, vona eg að hinn háttvirti höf. minningarræðunnar lái mér ekki, þó að eg, - og vonandi flestir aðrir — haldi fast við þá skoð- un, sem hingað til hefir verið ríkjandi, að skáld- inu, sem orti »Eldgamla ísafold«, »Veturinn«, »Odd Hjaltalín«, »Sæmund Magnússon Hólm«, »ísland riddara«, »Sigrúnarljóð« o. s. frv. og hafði mesta Óbeit a mpplýsing hálfgjörri utan við manninn«, beri að skipa á bekk með þeim skáldum hérlendum, er ómótmælanlegast hafa verið börn þessarar aldar. E. H. Flugan. Eftir Einar Hjörleifsson. Nidarlftff. »Nei —náítúrlega«, sagði Guðrún og tárfeldi. »Þér meintuð ekkert með því — þér meint- uð að minsta kosti ekkert ilt með því að komast upp á milli okkar Þorbjarnar — ogkoma umkomulausri slúlku til að elska yður -- og — og kasta henni svo frá yður daginn efiir eins og útslitnum skógarmi ! — Hvað æíli þér hafið meint nokkuð ilt með því !« Og hún þreif bollapörin og gekk snúðugt út úr stofunni. Prestur komst einlæglega við. Allur riddara- skapurinn og drengskapurinn í hans einföldu, barnslegu og reynslulausu sál brauzt nú fram og kvaldi hann. Hann hætti með ollu að hugsa um rekistefnuna, sem hann hafði verið svo hræddur við áður um morguninn, hugsaði að eins um Guðrúnu, sem hann hafði leikiö svo hart. Alt var þetta honum að kenna. Guðrún hafði ekkert gert, nema það, sem hann hafði komið henni til að gera. Og hvernig sem atferli henn- ar kunni að hafa verið áður, þá sat það ekki á honum að verða til þess að gera líí hennar ófar. sælt. Því að bann efaðist ekki um, að Guðrún hefði sagt satt — hún væri farin að elska hann. Inst í huga sínum fanst honum það svo eðlilegt, að hann eyddi engum hugsunum um það. Aldrei hafði honum fyrr dottið í hug, að það gæti fyrir sig komið að verða nokkurum manni til ógæfu, og honum fanst hugsunin með öllu óþolandi. En hann gat ekki átt hana — hvað sem það kostaði, gat hann ekki átt hana. Hann gat ekki dregist gegn um alt lífið með þessar leifar Þor- bjarnar og annara pilta þar í sveitinni. Þrátt fyrir alla meðaumkunina og iðrunina var Guð- rún honum viðbjóður. Honum var svo órótt af þessum hugsunum, að hann hélzt ekki við í rúminu, og kveið hann þó fyrir að fara á fætur. Því að hann var sjúk- ur á sál og líkama. Hvað það var kalt og hráslagalegt í stofunni. Haustvindurinn straukst inn um gatið á gluggan- um og fylti hana með nistandi bleytulofti. Það hrikti og ískraði í nokkrum rúðubrotum, sem enn sátu í grópinu, og prestinum fanst þau vera að saga sig sundur. Honum varð fyrst fyrir, þegar hann steig ofan á gólfið, að fara að leita að einhverju til að stinga í gatið. En hann fann ekkert, svo hann þreif aðra rekkjóðina úr rúm- inn sinu. Hann flýtti sér í fötin. En þegar að treyj- unni var komið, sá hann blóðið úr Þorbirni á erminni. Það var miklu andstvggilegra en svo, að hann gæti farið í treyjuna. Og hann kinnok- aði sér við að fara inn og biðja um frakkann sinn — honum fanst hann ekki getað litið upp 'á nokkurn mann. Svo hann rólaði um stund snöggklæddur um stofugólfið. Hvað átti hann að gera fyrir Guðrúnu ? Hann hafði einlægan vilja á að vera henni innan hand- ar eítir mætti — bara ekki eiga hana! En hvað g.it hann? Hann, sem ekkert átti nema skuld- irnar. Að minsta kosti urðu það litlar bætur fyrir sálarfriðinn, glaðlyndið, gæfuna, sem hann hafði frá henni tekið. En sú mildi, að hann skyldi hafa lokið við ræðuna sina í gær! Það hefði verið örðugt að

x

Sunnanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnanfari
https://timarit.is/publication/140

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.