Sunnanfari - 15.10.1900, Blaðsíða 4

Sunnanfari - 15.10.1900, Blaðsíða 4
52 eiga að setjast niður við að semja prédikun, eins og hann var nú á sig kominn. Það var víst öllu til skila haldið, að hann gæti flutt hana sæmilega. Bara að enginn kæmi nú til kirkj- unnar í dag! — — Jú, það kom á sinum tíma heldur fyr en vant var, fanst presti — Það var ekki hætt við öðru, þegar það hefði heizt átt að sitja heima. — Og prestur varð ekki að eins að fá frakkann sinn, heldur líka hempuna sína. Söfnuðinum þótti hann nokkuð rámur. En alt gekk samt slvsalaust, þangað til koniið var upp í stólinn. Það er sð segja — að ytri ásýndum gekk öll embættisgerðin sJysalaust. En prédikunin var sönn pynding fyrir prestinn. Því að Þorbjörn var í kirkjunni — hann hafði aldrei fyr í kirkju farið, síðan síra Eiríkur kom þangað. Prestur gat ekki að sér gert að gefa honum hornauga við og við. Og það var synd að segja, að Þorbjörn legði ekki hlustirnar við lýsingu prests á freistingun- um og ráðum hans gegn þeim. Óaflátanlega hvesti hann augað á prest og munninn hafði hann opinn alt af, eins og hann ætlaði þeim brotum prédikunarinnar, sem kynnu að villast fram hjá hlustunum, að fara inn um var- irnar. En prestur fann, aö þessi eftirtekt hans var ekki af góðum rótum runnin. Það var ekki guðrækni í auganu á honum Þorbirni, heldur hatur og ískalt spott. Prestur hefði viljað gefa mörg ár ævi sinnar til þess að þurfa ekki að þylja yfir honum þessar vandlætingasömu freist- inga-hugleiðingar frá því kvöldinu áður. Einhvern veginn komst hann samt fram úr- prédikuninni að lokum; en að síðustu vissi hann varla, hvað hann var að lesa. Svo var hann orðinn annars hugar — — En það var eins og Þorbjörn ætlaði ekki að gera kvalræðið endaslept fyrir honum, því að hann sat um að ganga á hælana á honum út. Svo laut hann að honum rétt fyrir utan kirkju- dyrnar og sagði: »Þér hefðuð farið i ljósið, prestur minn, ef þér hefðu komist það í gærkveldi«, íívað prestur brann í skinninu eftir að reka hnefann í gíyrnuna á Þorbirni! En hann gerði það ekki. Hann gat auðvitað ekki farið að berj- ast í hempunni — og svo var Þorbjörn ekkert árennilegur. Fáeinum augnablikum síðar varð svo einmitt Þorbjörn til að hella viðsmjöri í sálarsár prests. »Þér fáið annars að lýsa með okkur Gunnu á sunnudaginn kemur«, sagði hann. »Við komum okkur saman um það fyrir embættið. Svo þér sjáið, hvor okkar hefir það, þó — þó að — þó að eg sé porri«. Það var slíkur sigurmetnaður í málróm hans, að það leyndi sér ekki, að þetta átti að riða sálusorgara hans að fullu. En prestnr hefði getað faðmaö hann að sér. Sögur af Bólu-Hjálmari. IV. Hjálmar sér fyrir slys. Magnús liét maður, Þorsteinsson, og átti heima í Mikley í Akrahreppi í Skagafirði. Hann drukn- aði i Héraðsvötnum Þorláksmessukvöld eitt ár- ið, sem Hjálmar átti heima á Minni-Okrum. Hjálmar hafði þá legið veikur um hríö og var þungt haldinn. Kvöldið, sem maðurinn drukn- aði, segir hann við Guðrúnu dóttursína: Earðu út og sjáðu, hvernig mönnunum reiðir af. sem ganga frá Mikley niður að \Tötnunum. Hún gerði það, fremur af hlýðni en trú á, að þetta væri annað en erindisleysa. Þegar hún kemur út, sér hún, að tveir menn ganga frá bænum i Mikley og er annar með hest i taumi. Hann nam staðar á vestri bakkanum, en hinn hljóp út á ísinn. Guðrúnu sýndist hann ekki reynaneitt fyrir sér; en þegar hann er nær því kominn að austurbakkanum, hverfur hann alt í einu. Hún fer inn og segir föður sínum, að maður hafi druknað í Vötnunum. »Eg var búinn að sjá það á undan þér, þó að eg sé í bólinu«, segir Hjalmar. V. Jóii Árnason og Hjálmar. Árið 1875 var Hjálmar staddur á Víðimýri hjá Jóni bónda Arnasyni, nálægt sumarmAlum BAð-

x

Sunnanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnanfari
https://timarit.is/publication/140

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.