Óðinn - 01.09.1912, Blaðsíða 4

Óðinn - 01.09.1912, Blaðsíða 4
44 ÓÐINN Háeyrardrápa.1} Guðmundur heitir garpurinn frægi úti á gamla Eyrar-bakka. Ef hans er kuggur kyrr í lægi, þorir enginn við Unnir makka. Vaskra formanna foringi er hann, þeirra er ýta frá Eyrar-bakka. Eins og höfðingi af þeim ber hann. Fjólmargir honum fjör sitt þakka. Helblind eru sker og hár hver boði úti fyrir Eyrar-bakka. Þegar sjó brimar er búinn voði, ef lagt er fleyi leið skakka. Það var á vetrar- vertíð einni, árdagur fagur og útlitsgóður; vermönnum þótti venju seinni Guðmundur til, að greiða róður. Hann í allar áttir starir, snýr svo breiðu baki að sandi: 1) Veturinn 1910 var veriö að tala um það, að danskur skinstjóri hefði f'engið heiðurspening úr gulli frá konunginum fyrir það, að bjarga tveimur strákhvolpum upp úr sjón- um inni á höfn hjer við land, en Guðmundur gamli á Háeyri — hann fengi ekki neilt fyrir sín afreksverk. Pá var þetta kveðið. Gs/r. »Einráðir skuluð um ykkar farir, en jeg mun í dag drolla í Iandic Hjala vermenn: »Ei var hann bleyða, en nú er gengið garpi hraustum«. Bjart var loft og ládeyða. Skipin, tultugu, skriðu' úr naustum. Guðmundar eru' ei getur viltar: A miðjum degi dimmir á Bakka.. Kallar hann þá: »Komið, piltar, verið fljótir í verstakka«. Segir hann hvast við sveina horska: »Við förum eigi færi að greiða; í dag á ekki að draga þorska; nú skal á mið til mannveiða«. Teinæringinn út hann setur. Byrstast hvítar brúnir á Ægi. Guðmundur öllum öðrum betur kann í sundum að sæta lagi. Skamt fyrir utan sker og boða tuttugu ferjur fljóta' á bárum, ætla sjer búinn beinan voða, fáráðar, líkt og fuglar í sárum. En þegar gamla garpinn sjá þeir renna skeið úr skerja-greipum, kviknar hugur, krafta fá þeir, óhræddir fyrir öðru en sneypum. Aldrei gerast orðmargar hetju-ræður, en hnífi jafnar: »Við Eyrar er boði, sem bleyðum fargar, stefnum því" til Þorlákshafnar«. , Segl hann þenur og sjónhending hleypir þráðbeina til Þorlákshafnar. Þar er í stormum þrauta-lending, víkin aðdjúp og varir jafnar. Formenn tuttugu fara á eftir, eins og svani ungar fylgja, hreppa lendingú hart að kreptir. Sleppifeng varð fár-bylgja. Ef þið komið á Eyrar-bakka, kvikur er enn í karli dreyri. En leitið ekki um lága slakka. Hetjan býr á Há-eyri. Manna er hann mestur á velli, herði-breiður og brúna-þungur, kominn langt á Ieið til elli, sifelt þó í sinni ungur.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.