Vísir - 25.05.1962, Blaðsíða 15

Föstudagur 25. maí 1962.
ViSIR
75
CECIL SAINT-LAURENT
KARÓLÍNA
(CAROLINE’ CHÉRIE)
Karólína og Gaston tókust í
hendur.
— Þarna vorum við heppin.
Er þau höfðu ekið um stund
mættu þau kerrulest. Kerrurn-
ar voru tómar. Gaston fölnaði.
— Þeim er ekið frá aftöku-
staðnum.
Það fór hrollur um Karó-
línu.
— Við skulum reyna að kom-
ast burt sem fyrst.
Stöðva varð vagninn i bili,'
vegna þess lýðveldissinnar
höfðu umkringt tvo menn, til
þess að taka þá höndum. Mann-
fjöldinn æpti og grjóti var kast-
að.
— Þetta verður víst ljóti dag-
urinn, tautaði Gaston.
Loks komu þau á ákvörðun-
arstað.
— Það er bezt, að þú gangir
hér um fram og aftur og bíðir
eftir mér, sagði hann. Ég ætla
að fara og hafa tal af konunni,
sem á húsið, og kem svo og
eæki þig, en við skulum ekki
þúast í návist hennar, og þú
mátt eltki gefa henni í skyn, að
við — þú skilur ...
— Ég skil mæta vel, konan
er auðvitað ein af ástmeyjum
þínum. Þú ert svo ósvífinn, að
— Vertu nú skynsöm, Karó-
lína litla. Þú gazt rétt til. Ég
því að hún vissi ekki hvað kon-
an hét, sem Gaston fór til þess
að hafa tal af, hvað þá meira.
Hún svaraði hálfstamandi:
— Ég er kunnug manninum,
sem fór þarna inn rétt áðan.
Ég átti að hitta hann.
Þernan horfði hikandi á hana,
en benti henni svo að koma með
sér. Þær gengu gegnum trjá-
göng og allt í einu stóð hún
augliti til auglitis við Gaston.
Hann var að tala við unga konu,
sem var klædd morgunkjól.
Gaston virtist reiður. Konan
gaf þernunni bendingu um að
fara.
' — Eruð þér gengin af vitinu?
ætla ekki að reyna að ,j0ga sP^ðl Gaston Hvers vegn, bið-
neinu að þér. Pað, sem ég æ,lai“3 >1 ett fyrlr »tan?
að gera, væri vægast sagt —
41

om Y- ~
Það kemur ekki til mála. Hafið
rósabeðinu.
þér kannski sjáif séð hann i
smekklaust — ef kringumstæð-
urnar væru aðrar. Nú á ég ekki
annarra kosta völ. Þetta er eina
leiðin, sem ég get farið til þess
að reyna að bjarga þér.
Hann kinkaði kolli til hennar
og fór án þess að bíða eftir að
hún svaraði. Karólína horfði á
eftir honum. Hann nam staðar
— Eg varð hrædd. Allir gláptu |
á mig. Svo kom varðflokkur — |
Gaston beit á vör sér. | og auðmýkingar, vildi nú binda
— Og hvað sögðuð þér við i endi á þessa viðræðu, en það
stúlkuna, sem opnaði fyrir yð-1 var þeim viðkvæmt mál öllum
ur? jað þurfa að ræðast við þannig.
— Ég — ég sagði, að ég Um leið og hún hneigði sig lít-
þekkti yður, og að ég hefði átt! ds háttar fyrir konunni, sagði
að hitta yður hér. hún:
! Frú ,ég þakka yður að hafa ■
verða að kveðja hann í návist
þessarar konu. Hún hafði von-
azt eftir að geta kvatt hann
með kossi og spurt hann hve-
nær hann héldi, að þau mundu
geta hitzt aftur, en hann kyssti
hana formlega á handarbakið.
SvÍDur Gastons bar merki vax I t‘u “ j—* ““ — i — Frú, sagði hann, ég vona,
« s . , ... . . í hugleitt þetta vinsamlega og bið að þér .sleppið vel frá þessu æv-
við garðhliðið og hringdi þar í andi óánægju, en hann stillti sig „________________Z „„„ í . ., . >. ** ~ . ...
, .....& f x- u' i *• L t ■ í yður afsokunar og mun eg svo íntyn. Eg vona, að ég fai frétt-
biollu. I garðinum voru havax- og kynnti Karólmu fynr ungu „• .
konunni. - Hann nefndi hana 1 draga mig 1 hle'
bjöllu. I garðinum
in tré. Hliðið opnaðist og hann
fór inn í garðinn.
Undii eins og hann var horf-
inn fannst henni hún vera glöt-
uð. Hún skalf af angist frá
hvirfli til ilja færi einhver fram
hjá og horfði á hana. — Hún
reyndi að vera á svipinn eins
og hún kærði sig kollótta um
allt, hún virti fyrir sér svölur á
réttu nafni.
— Frú de Coigny hefur ekki
enn getað tekið ákvörðun um
hvort hún getur tekið á móti
yður ... og samt komið þér.
— Já, það var skakkt af mér
að koma, játaði Karólína og
roðnaði.
Frú de Coigny lagði nú orð
Þau gengu öll þegjandi í átt-
ir af því frá ungfrú Karlottu
Berthiér, hvernig yður hefur
flugi, hún þóttist vera að virða í belg:
fyrir sér blóm, en gat ekki um
annað hugsað en að hún yrði
tekin höndum og svo yrði henni
varpað í einhverja kerruna og
ekið burt með hana. Allt í einu
sá hún til varðflokks. Frá sér
af ótta æddi hún að garðhliðinu
og hringdi bjölíunni eins og hún
væri gengin af vitinu.
Stúlka, sennilega þerna, kom
og spurði hana hvað hún vildi.
Það var mikið fát á Karólínu,
— Það var óheppilegt, að þér
skylduð segja, að þér þekktuð
herra Gaston de Salanches. Ég
hafði vonað, að ég gæti kynnt
yður sem frænku mína.
— Ég veit, að yður skilst,
kæri vin, sagði hún og sneri sér
að Gaston, að þrátt fyrir um-
burðarlyndi það, sem mér er
meðfætt, þori ég ekki að ögra
forlögunum.
Karólína, sem fann til reiði
ina að hliðinu. Allt í einu sagði gengið, en hjá henni getið þér
frú de Coigny:
— Þér gætuð gjarnan verið
hérna.
Karólína létti mjög við að
heyra þetta, þrátt fyrir vaxandi
afbrýðisemi í garð hinnar ungu
konu, sem var svo fögur og
virtist búa yfir miklu sjálfsör-
yggi. Hún bar hana saman við
sig og var ekki sem ánægðust
með sjálfa sig. Hún öfundaði
frúna, sem var grönn og fagur-
lega vaxin og bar sig tigulega.
Augu hennar voru dökk og að-
dáunarlega fögur, tillitið strangt
og djarflegt. Gaston þakkaði
þessari vinkonu sinni og kvaðst
nú verða að fara og mundu ríða
á brott sem skjótast.
Karólínu fannst erfiðast
A
R
Z
A
N
Þegar sprunga kemur í glerið Vatnið fossar út og allt lendir i
við högg Tarzans hrynur glerhjálm ^ öngþveiti.
urinn af þrýstingnum innan frá.
Nú gleyma fangarnir fjandskap
sínum innbyrðis. Tarzan tekur
demantsskrínið en hinir yfirbuga
varðmennina.
Barnasagan
KalSi
og
eldurinn
Úff, skrækti skipstjórinn, sem
var orðinn gegndrepa. Ekki hefir
maður fyrr yfirgefið sitt góða skip
en landkrabbar ætla að kæfa mann
í vatni. Ég get þolað það á sjó, en
ekki hér. Hann hratt stýrimannin-
og fengið fregnir af mér. Ég
vona, að fundum okkar beri aft-
ur saman — á rólegum tímum.
Svona var þetta líf, hugsaði
hún. Fyrir fáum klukkustundum
hafði hún hvílt í örmum Gast-
ons og þau höfðu verið eitt. Og
nú: Herra ... frú ... kurteisleg-
ar þéringar, og sitthvað sagt,
án þess hugur fylgdi máli. Hún
gat ekki skilið hvernig nokkur
maður gat tekið slíkum stakka-
skiptum eftir jafn innilega ein-
ingu og um hafði verið að ræða
nóttina áður.
Það fór ekki fram hjá frú de
Coigny hvernig Karólínu var inn
anbrjósts. Hún notaði sem á-
tyllu til þess að komast burt,
að segja að hún ætlaði að ná
í flösku af gömlu konjaki, sem
gæti komið sér vel fyrir Gaston
að hafa á ferðalaginu.
Þegar þau voru orðin ein gat
Karólína ekki haldið aftur af
tárunum og sagði:
— Elskan mín, hvenær hitt-
umst við aftur?
Kringumstæðurnar höfðu rétt
áður knúið hann til þess að
koma kuldalega fram og af yf-
irborðskurteisi og enn eimdi eft
ir af þessu í framkomu hans.
— Við ráðum ekki hvar við
hittumst næst, Karólína. Allt er
eins og ég áður sagði við yð-
ur...
— Ertu alveg hættur og þúa
mig?
— Menn gætu kannske heyrt
til okkar, sagði hann í fáti, en
hélt svo áfram af nokkurri óþol-
inmæði:
— Vertu nú ekki svona erfið,
Karólína. Við verðum að hafa
þrek til eð skilja. Undir eins og
ég kem til Parísar fer ég á fund
Karlottu Hún verður okkur allt
af hjálpleg. Misstu nú ekki móð-
inn — og farðu varlega.
um fyrir hornið og tók til fót-
anna til að ná í hnakkadrambið á
þeim seka, þegar hann nam
skyndilega staðar. Sjáið þarna,
stýrimaður. Slökkviliðið, anzaði
stýrimaðurinn, hvað er merkilegt
við það? Humm, sagði Kalli, sjáið
þér nokkurn eld? Máske er það
bara æfing, sagði stýrimaðurinn.
Eitthvað er bogið við þetta, hélt
Kalli áfram, þeir eru ekki líkir
neinum slökkviliðsmönnum og
geta ekki einu sinni ráðið við
brunaslöngu. Svo sáu þeir, hvern-
ig velklæddur maður vék út úr
hópnum, sveiflaði öxinni sinni og
þaut til hallarinnar.
— Gaston, mig langar til þess
að spyrja þig um dálítið. Verð
ég heppin er það skársta, sem
ég get gert mér vonir um, að
hitta Georges ... hvernig kem-
ur það við þig að hugsa til þess
að þá verð ég að láta að hans
vilja, hvenær sem hann vill?
— Ég veit það. en...