Vísir - 18.06.1963, Blaðsíða 15

Vísir - 18.06.1963, Blaðsíða 15
VlSIR . Þríðjudagur 18, júní 1963, aaanaaaaaaaaaaaaaannnaaoaaE} ÁSTARÆVI /5 sms!sm^z^s^smm:i^smiiíívmmMmiaaíeKsmmmemm ¦¦mim^^uiHMmimÆMmaiUM^sissaMm ERCOLE PATTfc I í raum. Marcello var kunnugur öllum, sem þarna voru nema tveim ur. Duilio rétti Marcello hvita skyrtu, og vildi hann ekki við henni taka, en Folster sem þegar hafði fengið sósuslettu á sína, sagði að það væri óhjákvæmilegt, vegna sérrétta þeirra, sem á borð voru bornir. Marello lét til leiðast og settist og svo kynnti Folser hann fyrir þeim tveimur, sem hann þekkti ekki. — Firdus læknir, Curtatoni verkfærðingur. , — Við þekkjumst þegar, sagði hinn síðarnefndi brosandi, með kámugar kinnar. Marcello virti hann nánara fyrir sér. Hann hafði ekki þekkt hann aftur í fyrstu — Curtatoni — þann hinn sama sem hann hafði rekizt á hjá Önnu. Cyrtatoni horfði 4 hann gjærum auguro um leið og hann nagaði kjötbein löðr- andi í sósu. Fjórir mánuðir voru Jiðnir síðan Anna hafði farið með flokki kvik myndaleikara til Suður-Ameríku, og hann hafði ekkert frétt af henni. Það gátu liðið mörg ár þar til hún kæmi aftur. En hvað sem því leið leit hann svo á, að öllu væri lokið þeirra milli, Hann var hættur að hugsa urn það. En það vakti gaml £f,'; s,áfsáSíi9kenndar minnujgar að sj^ Curtatoni, og hann fann enn til lítilsvirðingar þeirrar, sem hann hafði orðið að þola af völdum þessa manns. Og hann minntist lýsingar Önnu á því hvernig þessi maður átti til að hegða sér. Og hann minntist hvernig allt hafði verið umhorfs í herbergi Önnu, eftir að þesi maður hafði verið hjá henni — og hvernig hann hafði hraðað sér burt, Marcello kvaldist af því að verða nú að sitja við sama borð og þessi maður og við hlið hans, og öll sú niðurlæging sem hann hafði orðið að þola þrjár vikurnar, sem Anna i dvaldist í Rómaþorg, eftir játn- ingu sína, kvaldj hann nú meira en orð fá lýst. Það hafði legið á honum sem mara og létti ekki af honum fyrr en við brottför Önnu. Og nú varð hann að þola þetta á ný, fannst honum. Duilio lagði fyrir hann disk með vænu uxarhryggsstykki og Mar- cello greip hníf og gaffal, en de Ritis lögfræðingur kallaði til hans: — Með fingrunum, með fingrun- um, þér fáið ekki hið rétta bragð annars. — Ég kem fingrunum í það seinna, sagði Marcello, en ég ætla nú að byrja með hníf og gaffli. Fassi hafði tekið smáhylki úr vasa sínum og sýndi Frassinetti skurðlækni: — Ef ég gleypi innihaldið logna ég við öll óþægindi, sem af ofáti stafa, sagði hann, — ég fer aldrói neitt án þess að hafa þau með mér. — Nu get ég ekki roeir, sagði dr. Firdus nokkur, ég er fannn að verða þreyttur á magaverk af ofáti. ^ Vitleysa, sagði Fassi, takið eina af pillunum mínum. — Þessi réttur er góður í mag- ann, herrar mínir, sagði Duilio og lagði á borðið stórt fat, — hann er mjúkur sem smjör og léttur, góður fyrir heilsuna. Og enn auð- meltari ef dálítið vín er drukkið með. — Já, ég freistast sannarlega til að reyna þetta, sagði Cenni greifi. En svo neyti ég einskis í kvöld, nema ég fæ mér kaffisopa. — Verið ósmeykir, læknir, kall- aði Fassi og veifaði pilluhylkinu. Curtatoni drakk hægt glas af víni. Hann notaði tækifærið er hini^jfpOrj^jgem háværastir, til þess að nvíslá að Marcello: • — Hvað er að frétta af henni Önnu okkar? Er hún enn í Suður- 'Ameríku. — Það hef ég ekki hugmynd um, svaraði Marcello og lét sem þetta skipti hann engu. — Hvílík stúlka, hélt Curtatoni áfram, hvílíkt skap, — og falleg. Sannarlegt augnayndi. Marcello kinkaði lítið eitt kolli svo sem til samþykkis. — En, sagði Curtatoni, og lækk- aði aftur röddina, maður verður sannarlega að fara með gát, ætli maður að halda heilsunni. HUn er svo áköf. Eruð þér ekki á sama máli? Það er vitanlega þessivsak- leysisblær ,sem hefur heillað okk- ur báða. Curtatoni braut af bein og saug og hélt syo áfram: — Hún er regluleg „kynbomba" — sköpuð til þess að sofa hjá. Curtatoni virti fyrir sér andlits- svip Marcello til þess að sjá hvern- ig honum yrði við. Það sauð í Marcello að þessi andstyggilegi Curtatoni, með sósuslettur upp um allt andlit, talaði við hann syo kunnuglega, og sins cg hann væri að reyna að stofna til nánari kynna, en hann þorði ekki að and- mæla, því að þá hefði hann kannski opinberað afbrýði sfna, og vafa- laust uppskorið fyrirlitningu Curtatonj. Hann lét sér því nægja að kinka kajli, valdi sér þein og fór að naga. — Já, hún getur afgreitt tvo eða þrjá á dag. Hvílíkur líkami, hvílíkt hörund. Og heiðarjeg. Hún hefur nautn af þessu Ii'fi og játar það. Hún talaði við mig um yður — og talaði vel um yður, því megið þér trúa. Ekki bætti það úr skák. Enda þótt hann liti svo á, að Anna væri nú horfin úr lífi hans, voru ekki gleymdar honum þær tilfinningar, sem hann hafði borið í brjósti til hennar. Og honum var það kval- ræði að trampað var á þessum tilfinningum af þessum hrotta svo gróflega, sem hafði enga hugmynd um hvernig öllu hafðj verið varið milli hans og Önnu. Curtatoni hélt enn áfram í sama dúr, en Fassi hafði gefið þeim gætur og spurði nú: — Um hvað eruð þið að hvísl- ast á? — Það er okkar mál, — sam- eiginlegan kunningja. — Stúlku, vitanlega. Nú þoldi Marcejloo þetta ekki lengur og stökk & fsetur. r*» pið verðið að hafa mig afsakaðan, eins og hann allt í einu hefði munað eitthvað, ég þarf að komast í síma. Hann flýtti sér þangað sem síro- inn var og af því, að hann hafði ekkert ákveðið fyrirfram um hvert hann skyldi hringja, hringdi hann í fyrsta númerið sem kom fram í huga hans — til stúlku að nafni Marisa Odoni. Þetta var Kalabriu- stúlka, sem hann hafði kynnzt fyr- ir nokkrum vikum. Hún varð glöð við, er hann hringdi. — Minn er heiðurinn, sagði húrt i mildym ávítunartónj.:- — :-tert ég hef sannast að segja verið að bfða eftir því alla vikuna, að þér hringd- uð, þér voruð búnir að lofa því, og ég var búinn að gefa upp alla von. Þau komu sér saman um að hittast í kaffistofu í Trionfale- hverfi .skammt frá, þar sem hún I bjó. Marcello fannst að hann yrði I að upplifa eitthvað til uppbótar | fyrir þá nýju niðurlægingu, sem i hann hafði orðið að þola. ! Og nokkru síðar, þegar menn j enn sátu/ undir borðum yfir nög- | uðum beinum og tómum glösum, ! kvaddi hann með þeim ummælum, | að hann hefði störfum að gegna. Og um leið og hann fór sagði Curtatoni: — Ég vona að við hittumst aft- ur. Við eigum svo margt sameigin- Iegt. • Og hann hló kaldranalega. Marcello lagði leið sína um hið forna, þrönga Trasteverestræti. Þetta var í lok maímánaðar. Mikl- ar úrkomur höfðu gengið og enn hafði rignt, enn voru allir gang- stéttarsteinar votir og gljáandi, en nú var að stytía upp. Ef litið var upp yfir húsaþökin, sá í bláan hjmin og hvíta skýhnoðra á hraðri ferð. Marcello gekk hratt. Það var engu líkara en að hann vildi kom- ast sem iengst burt frá veitinga- stofunni á sem allra skemmstum tíma. Hann hafði talað um það við Marisu Odoni að hitta hana klukkan fimm. Kynni þeirra, hans og Marisu, voru tilviljunarkennd. Stúlkan hafði komið í ritstjórnarskrifstofur Samkundunnar með handrit að sögu, sem hafði verið hafnað, enda bar hún lítilli skáldlegri hugvits- semi vitni. Þetta var stúlka frá | Suður-ítalíu, mjög döggeyg, Qg \ talaði á þann hátt, að Marcello | fannst það mjög aðlaðandi. Húri ! var tuttiigu pg tveggja ára gömul, j Marcello hafði látið hana fá síma- I númerjð sitt og hún hafði skömrou I síðar hringt til hans og látið í j ljós ósk um að sjá eitthvað, sem hann hafði skrifað. Þau hittust í kaffistofu, það var a,ðeins í byrjun sem þau minptust lítils háttar á viðleitni Marisu til þess að vinna sér fé og frama á vettvangi ritlistarinnar. Þau sátu úti í horni í matstofunni, þar sem skugga bar á, og eitt sinn undir viðræðu þeirra, hallaði hún höfði að öxl hans, og honum fannst svo góð angan af hárj hennar, að hann reyndi að kyssa hana. Hún vék sér undan, en tók hönd hans og lagði að kinn sinni. Marcello féll vel hið ferska og sveitalega við hana og hina suðrænu feimni henn- ar. Hann var að vísu ekki alveg gróinn sára þeirra, sem hann hafði hlotið vegna Önnu ,en það var nú ósköp gott að kynnast Marisu. Þau fóru í gönuferðir saman eða í kvikmyndahús. Stundum hjúfraði hún sig upp að honum, en hún vildi ekki leyfa honum að kyssa sig. Alltaf, ef hann reyndi það, [setti hún ofan í við hann, og srieri 'j sér ¦' svo undan eld_rau^_ x fr^aman. i . ^Qg sýo var það kvöíd eitt, er , þau voru á göngu meðfram ánni, ! um það bil hálfum mánuði eftir I að þau kynntust, að hún lolcs lof- j aði honum að kyssa sig. Og þétta I var langur og innilegur koss. Mar- ; cello fannst einkennilegt, sætt | bragð í munninurn, er hann hafði kysst hana, bragð sem minnti hann á bragðið af B-fjörefnÍspillunum, sem hann tók inn við og við. En Marisa Jiallaði sér fram á jérn- grindur við ána og huldi andlitið í höndum sár. Þannig stóð hun langa stund þögul og hreyfingar- Iaus. Og Marceljo skildist, að hún taldi koss afar hátíðlega og mikil- væga athöfn — allt of mikla __ hún Ieit bersýnilega svo ð að hér hefði verið innsiglað heit tveggja elskertda. Og það var ekki laust við að beyg setti að Marcello. Eftir þetta gerþreyttist Marisa. Hún var ásæknari, — hún var sem knúin fram af heitri ást, sem mundi vara fram á aldurtilastund. Og þetta hafði óþægileg áhrif á Marcello — qIIí honum eigi litlum l A (Sá sem borðar með mér, má ekki vera óvinur minn — gam- alt máltæki). Þetta storkalæri mun gefa þér aftur krafta þína. Það mátti ekki miklu muna að þú létir lífið. Hyer ertu? Og hvers vegna ertu héma? T^rzan reynir með vingjarnlegri þol- inmæði að fá ókunna manninn til þess að tala. Ito, aftvi:- á móti er hinn herskáasti og segir; Ef hann vill ekki tala, þá er hann illur andi, svo að það er þezt fyrir okkur að binda harin. áhyggjum. Og hann fór að, forðast hana, en hún sótti því meir á. Hún reyndi að ná í hann, fá hann til að koma til sfn, skrifaði hon- um ástríðyþrungin bréf, örvænt- andi um framtíð og hamingju þeirra þeggja,' en loks sá hún sig um hönd, róaðist'öll og sætti sig við, að þau hittust og væru saman sem góðir kunningjar aðeins, en allt fór eins og að strjálast þeirra rnilji. Hún skrifaði honum við og við, en hún gætti þess ávallt, að vara hann við að leggja Qf djúpan skilning í það, sem hún kynni að HargreiSslustotan HATÚNl 6, simi 15493. Hárgreið. 'ustofan SÖLE V Sólvallagötu 72, Sími 14853. Háigreiðslustofan PIROLA Grettisgötu 31, simi 14787. HárgreiðslusíoíH ESTU83ÆJAR Grenimel 9. sími 19218. Hárgreiðslusiiii* AUSTUREÆJAK {Maria Guðrrmndsdóttir) Laugavegi 13 simi 14656 "Vuddstofa a saroa "'að Hárgreiðslu- og snyrtjstofa STEINU OG DÓDÖ Uaugavegi 1), sími 24616. Lokað um óalíveðinn tíma vegna brunans. PESMA, Garðsenda 21 sími 33968 Hárgreiðslu- og snyrtistofa Dömur, tiargreiðsla við allra hæfi TJARNARSTOFAN, Tjarnargötu 10. Vonarstrætismef; in. Sími H662. Hárgreiðsluatofan Háaleitisbraut 20 Sírai 12614 nælonsokkar Ct UBS&i&Q ánglýsii i VÍSI miíitfJMm

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.