Dagblaðið Vísir - DV - 03.03.1982, Blaðsíða 12

u
DAGBLAÐIÐ & VÍSIR. MIÐVIKUDAGUR 3. MARZ 1982.
WMtUWnfiFM'Mí
frjmlst, aháð daghlmð
Útgáfufélag: Frjáls fjölmiölun hf.
Stjórnarfoimaöur og útgáfustjórí: Sveinn R. Eyjólfsson.
Framkvœmdastjóri og útgáfustjóri: Höröur Einarsson.
Ritstjórar: Jónas Kristjánsson og Ellert B. Schram.
AÖstoöarritstjóri: Haukur Helgason.
Fréttastjóri: Sœmundur Guövinsson.
Auglýsingastjórar: Páll Stefánsson og Ingólfur P. Steinsson.
Ritstjórn: Síöumúla 12-14. Auglýsingar: Síöumúla 8. Afgreiösla, áskriftir, smáauglýsingar, skrifstofa:
Pverhoiti 11. Sími 27022.
Sími ritstjórnar 86611.
Setning, umbrot, mynda- og plötugerö: Hilmir hf., Síöumúla 12.
Prentun: Árvakur hf., Skerfunni 10.
Áskriftarverö á mánuði 110 kr. Verð f lausasölu 8 kr. Helgarblað 10 kr.
Völdinspilla
Oft gengur almenningi erfiðlega að gera greinarmun
á einni ríkisstjórn eða annarri, sér ekki stóran mun á
stjórnmálaflokkum eða mönnum, sem ráðuneytunum
stýra. Stjórnarsamstarf flokka í milli, sveigjanleiki
þeirra eða réttara sagt stefnuleysi, ýtir undir þá
skoðun, að ekki skipti meginmáli hverjir stjórni og
sem betur fer, eru breytingar frá einni stjórnartíð til
annarrar meir í ætt við blæbrigði en byltingar. Fyrir
vikið verða átök færri, sviptingar minni og röskun
óveruleg, þrátt fyrir nýjar stjórnir og herra í valdastól-
unum.
Sú stjórn sem nú situr hefur að þessu leyti ekki
brugðið út af venjunni. Engar kollsteypur hafa átt sér
stað, og jafnvel má halda því fram að hennar stærsti
galli sé aðgerðar- og athafnaleysi. Hún lætur reka.
En að svo miklu leyti sem stefnu er að finna, þá
hneigjast ákvarðanir til vinstri, bera keim af áhrifum
Alþýðubandalagsins.
En það er til marks um hinar hægu breytingar að
kjósendur þess flokks gerast óþolinmóðir og úrkula
vonar um að sósíalismi og harðsoðin vinstri stefna ráði
ferðinni alfarið. Enginn efast um að Alþýðubandalag-
ið vill ganga harðar og fastar að sínu sósíalíska marki.
Samstarfið við aðra flokka er þeim fjötur um fót og af-
leiðingin verður dvínandi fylgi og áhugaleysi í flokks-
starfi.
Aðrir flokkar hafa lent í svipaðri klípu. í stjórnartíð
sinni 1974 til 1978 framdi Sjálfstæðisflokkurinn það
axarskaft að sætta sig við Framkvæmdastofnun ríkis-
ins, þá stofnun sem þeir höfðu úthúðað sem mest í
stjórnarandstöðu. Bættu síðan gráu ofan á svart með
því að skipa einn af þingmönnum sínum sem komissar
í stofnuninni. Eftir það átti flokkurinn sér ekki
viðreisnar von, glataði tiltrúnni og galt þess í næstu
kosningum.
Það sama gerðist með Alþýðuflokkinn. Ungu menn-
irnir sem brutust fram á sjónarsviðið í kosningunum
1978 höfðu vissulega vakið vonir um breytta stefnu og
nýstárlegri vinnubrögð. Þeir komust til valda en féllu á
prófinu, gátu eða vildu ekki standa við stóru orðin.
Þeir mega þó eiga það, kratarnir, að þeir sprengdu
ríkisstjórnina, áður en þeir voru endanlega sokknir í
fenið.
En ef almenningi gengur illa að fóta sig í pólitík og
mismun á ríkisstjórnum, þá beinist athyglin því meir
að gerðum einstakra ráðherra. Hvernig umgangast þeir
völdin, og hvaða áhrif hafa völdin á þá?
Hér verða ekki kveðnir upp palladómar um hvern og
einn ráðherra, en því miður sjást þess merki, að ekki
ganga þeir allir götuna til góðs.
Gunnar Thoroddsen skrifaði fræga grein um rang-
lætið sem fylgir of miklum niðurgreiðslum. ,,Þær
gera þá ríku ríkari en fátæku fátækari,” sagði sá góði
maður í nóvember 1979. Nú fleytir hann ríkisstjórn
sinni áfram á niðurgreiðslum.
Ragnar Arnalds hefur manna mest býsnast yfir er-
lendum lántökum. Sjálfstæði þjóðarinnar er stefnt í
hættu sagði hann. Nú hefur hann slegið öll met í
skuldasöfnun erlendis.
Svavar Gestsson hefur gumað af áhuga sínum á fé-
lagslegri samhjálp. Nú sendir hann sjúkrahúsum orð-
sendingu þar sem þeim er skipað að draga saman segl-
in, draga úr samhjálpinni.
Og hvað segja menn um nýjustu fréttir? Pálmi Jóns-
son og Ragnar Arnalds bera fé á Skagfirðinga svo þeir
gegniI Ernemavon þótt einhverjum verði óglatt af póli-
tíkinni?
ebs
Ríkir tvöfalt
siðgæði í
Fríhöfninni?
setur á bar Fríhafnarinnar og ekki vitað
að þeir hafi fengið ámæli fyrir.
Síðan gerist það að áðurnefndur
starfsmaður lánar flugliða fimmtíu
dollara úr kassa í verzlun og lætur
kvittun liggja í kassanum meðan beðið
er eftir endurgreiðslu. Fyrir þetta brot
og með hliðsjón af áðurnefndu
ölvunarbroti var starfsmaðurinn þving-
aður til að segja upp starfi sínu eða
sæta opinberri rannsókn ella.
Undirritaðan rekur alls
ekki minni til, að ýmsir þeir sem
mest ' er hampað innan Frí-
hafnarinnar í dag hafi verið öðrum til
fyrirmyndar hvað varðar meðferð
erlends gjaldeyris. Þessir og margir
aðrir álíka atburðir eru ekki skemmti-
legir til upprifjunar en það hljóta að
vera takmörk fyrir hvað hægt er að
þegja yfir því tvöfalda siðgæði sem
ráðamenn virðast telja eðlilegt að sé
viðhaft hjá þessari ríkisstofnun. Það
Skrif þau um Fríhöfnina á Kefla-
víkurflugvelli sem verið hafa í blöðum
síðustu daga gefa mér ástæðu til að
leggja þar orð í belg.
Ég hef starfað í Fríhöfninni um
nokkurra ára skeið og oft furðað mig á
ýmsum þeim leikreglum sem þar
virðast gilda. Það sem hefur verið
brottrekstrarsök hjá einum virðist vera
öðrum leið til frama. Sem dæmi vil ég
nefna að einn starfsfélagi minn fékk
afar ákveðna áminningu fyrir að mæta
til starfa að morgni eftir að hafa haft
áfengi um hönd kvöldið áður og töldu
verkstjórar að hann væri ekki fullfær
til starfa þann dag. Á sama tíma
horfðu starfsmenn upp á það að aðrir
félagar þeirra eyddu löngum tíma í
»•
þaö hljóta aö vera einhver takmörk
fyrir hvaö hægt er aö þegja yfir því
tvöfalda siögæði sem ráðamenn viröast telja
eölilegt aö sé viðhaft hjá þessari ríkisstofnun,”
segir Jón Ólafur Jónsson í grein sinni þar sem
hann fjallar um fríhöfnina í Keflavík.
Kjallarinn
Ætla má að á ári barnsins hafi eitt- vandamálum barna og unglinga. En
hvað verið gert til að hrista duglega upp ekki er að sjá að sú ákvörðun að kalla
í hugsanahætti og skilningi fólks á árið 1979 barnaár hafi leyst neinn
A „Nú á dögum eirir unglingurinn lítið
^ heima viö og er svo gott sem sambands-
laus við foreldrana, þangað til eitt stk. barn
kemur til sögunnar, sem afrakstur ákveðinnar
tómstundaiðju sem sögö var vera klúbb-
fundur,” segir Valdimar Elíasson í grein sinni
þar sem hann fjallar um unglinga og uppeldi
þeirra.
Á að fara
i
að þjóðnýta
álveríð?
Enn tekur álmálið á sig nýjan svip. ekki lengur undir hann einan, heldur
Nú er Alþýðubandalagið hætt að tala undir þrjá ráðherra, — hann og þá
um súrálsmál en farið að tala almennt Steingrím Hermannsson og Friðjón
um álmál, en tilgangurinn er ætíð sá Þórðarson, sem eru báðir mjög
sami, — að'hakla áfram illindum við hlynntir stóriðju á íslandi og Friðjón
Alusuisse. stuðningsmaður álsamninganna á
Raunar er það merkilegt við meðferð' sínum tíma.
þessa máls að iðnaðarráðherra hefur Iðnaðarráðherra lætur sér lynda að
verið sviptur forræði þess. Málið heyrir ráða ekki lengur ferðinni, — skaplyndi
^ Haraldur Blöndal skrifar og spyr, hvort
reynslan af Hjörleifi iðnaðarráöherra sé
slík að treysta eigi honum fyrir yfirstjórn ál-
versins.
hans er meyrara en annarra manna.
Ólafur Jóhannesson hefði aldrei látið
aðra ráðherra segja sér fyrir verkum,
hvað þá Lúðvik Jósepsson.
Yfirtaka
álversins
Nú fyrir helgina lýsti Alþýðubanda-
lagið þeirri skoðun sinni, að rétt væri
og eðlilegt að yfirtaka álverið, ef ekki
næðust „samningar” við Alusuisse.
Virðist þar skv. þessu vera á ferðinni
þjóðnýtingarkrafa.
Ekki er nánar útskýrt við hvað er átt.
Er Alþýðubandalagið tilbúið að leggja
fram á Alþingi kröfu um þjóðnýtingu.
Vill Alþýðubandalagið greiða fullar
bætur skv. stjórnarskránni eða á að
takmarka bæturnar? Allt er þetta enn
óskýrt. Ennfremur er óskýrt, hvað á að
vinnast með þessu.
Nú er það auðvitað rétt, að þeir
tímar koma, að íslendingar vilja eiga
hluti í álverinu. Ég minnist þess ekki,
að nokkur sé því andsnúinn, þ.e. ef
menn telja fjármunum landsins borgið