Dagblaðið Vísir - DV - 18.07.1984, Blaðsíða 16

16
DV. MIÐVIKUDAGUR18. JULl 1984.
Spurningin
Hverja telurðu
möguleika íslenska
handknattleikslands-
liðsins
á ólympíu’eikunum í
«íf-
Gisli Sigurösson, starfsmaður hjá
ÍSAL: Eg fylgist ekkert meö íþróttum
en vona aö liöinu gangi vel.
Los Angeles?
v
Ari Þorsteinsson verkamaður: Þeir
eru ekki miklir, ég held aö þaö geti
ekkert.
Haraldur Pétursson bryti: Ég fylgist
ekkert meö handknattleik en maöur
vonar þaö besta fyrir landann.
Agnar Þorvaldsson bifreiöastjóri: Eg
veit það ekki en ég vona aö Islending-
unum gangi vel og ætla að fylgjast meö
þeim.
Jón Pálmason hönnuöur: Liöiö á
möguleika á aö komast í átta liða úrslit
en svo vonar maður bara það besta um
framhaldið.
Ólafur Björnsson prentari: Það er
aldrei að vita. Austurblokkin er dottin
út svo liðiö gæti hugsanlega komið á
óvart og náð langt.
Lesendur Lesendur Lesendur Lesendur
Besti vinur
mannsins
Vilhelmína R. Hansson hundaþjáif-
ari skrifar:
Þú gengur hægt og rólega niður
götuna. Sólin hellir geislum sinum
yfir glansandi pelsinn þinn. Þú ert
hamingjusamur.
Börn leika sér á gangstéttinni. Þau
horfa á þig stutta stund þegar þú
gengur fram hjá og halda síöan
áfram leik sínum. Sjálfur lallar þú
áfram í rólegum takti.
Fuglarnir í trjánum syngja sinn
glaða söng, þú heilsar þeim með
gelti.
Þá birtist allt í einu kona fyrir
framan þig, veinandi af hræðslu.
Fólk streymir að úr öllum áttum,
jafnhrætt og konan. Einhver hringir í
lögregluna. Kona hefur verið bitin af
hundi við aðalgötuna, komið fljótt.
Þú stendur rólegur á sama stað og
spyrð sjálfan þig: Hvað hefur skeð?
Af hverju eru allir hræddir?
I fjarska heyrist sírenuvæl sem
kemur nær og nær. Þú dregur saman
tilfinninganæm eyru þín. Lögreglu-
bíll stoppar snögglega fyrir framan
þig og tveir einkennisklæddir menn
koma á móti þér. Þeir eru ekki vina-
iegir.
Annar þeirra grípur hörðu taki um
hnakkann á þér og snýr upp á. Þú
reynir að komast úr greipunum en
getur það ekki. I þinni miklu ör-
vinglan reynir þú meö biðjandi aug-
um aö fá manninn til aö skilja það að
hann meiðir þig, þú ýlfrar af sárs-
auka. Og sem síðustu undankomu-
leið lætur þú tennurnar í þetta sem
veldur þér þessum sársauka til að fá
þaöíburtu.
Þá kemur hinn maðurinn hlaup-
andi með beisli og munnkörfu. Þeir
leggjast á þig og þrýsta þér niöur í
götuna, binda þig og kasta þér inn í
bílinn.
Seinna, þegar þú horfir á hvít-
klæddan mann fyrir framan þig með
einhverja sprautu, spyrðu siálfan
þig: Hvað hef ég gert? Eg hreyfði
ekki við konunni. Af hverju er ég hér
þegar lífið bíöur eftir mér? Af
hverju... ?
Hundurinn er besti vinur mannsins
en veit maðurinn það?
Besti vinur mannsins blæs tyggjókúlu.
Fjölskyldan hamingjusama í Fanny og Alexander.
Hvaöa tegund sem þetta er þá hljóta þeir aö vera i miklu uppáhaldi hjá þessum.
Vindlarnir
góðu
Jón skrifar:
Uppáhaldsvindlarnir mínir heita
Villinger-Kiel. Þetta eru langir
vindlar með gulu munnstykki, alveg
meiriháttar töff og góðir.
Bróðir minn, sem er flugmaður,
hefur alltaf keypt þessa vindla fyrir
mig í Fríhöfninni því þeir hafa ekki
fengist hér í verslunum fyrr en upp á
síðkastið.
En þaö eru ekki nærri allar tóbaks-
verslanir sem selja þá. Þaö er ansi
hvimleitt að geta ekki fengið þá í næstu
verslun en þurfa að fara í næsta bæjar-
hluta eftir þeim. Villinger í allar
verslanir.
Þakklæti
f rá rokk-
aðdáanda
María Öskarsdóttir skrifar:
Eg er ein af þeim lánsömu sem var
ung á svonefndum rokkárum. Og lang-
ar mig að koma þakklæti mínu fram
við aðstandendur rokkhátíðar.
Skemmtanirnar á Broadway ’83 og ’84
voru frábærar. Einnig vildi svo til að
ég var stödd í Vestmannaeyjum helg-
ina. 7.-8. júlí. Var þá stödd þar Rokk-
hátíð ’84 og viti menn, þar var troðfullt
hús og fólk á öllum aldri skemmti sér
og öðrum af miklu fjöri langt fram á
nótt.
Vildi ég gjarnan koma þakklæti un og hvet alla að láta slíka skemmtun
mínu til allra okkar bestu rokk- ekkiframhjásérfara.
söngvara fyrir þessa frábæru skemmt- Góða skemmtun.
Hvers
vegna ekki
Fanny og
Alexander?
Bíó-Geir hringdi:
Ég verð að lýsa undrun minni
yfir því að ekkert íslenskt kvikmynda-
hús skuli hafa tekið til sýningar mynd
Ingmars Bergmans Fanny og Alex-
ander.
Þar er ekki hið einasta á ferð
ódauðlegt meistaraverk heldur og
mynd sem á mun meira erindi við
okkur Islendinga en margar aðrar
vegna skyldleika okkar viö Svía.
Raunar er Fanny og Alexander svo
kynngimagnað verk að næsta ótrúlegt
má teljast. Höfundur þessa bréfs var
löngum hatursmaður Svía og
Norðurlanda yfirleitt en eftir aö ég sá
Fanny og Alexander tók ég þetta mál
til endurskoðunar. Þjóð, sem getur af
sér slíkt öndvegisverk, getur vart verið
slæm.
Kvikmynd Bergmans nær yfir allt
litrófið. Hún er í senn fyndin og sorg-
leg, raunsæisleg og ofurraunsæisleg.
Hún er frábærlega leikin og svo vel
tekin aö kalla má hana hreina veislu
fyrir augaö.
Samnefnari
fyrir útvarp
og
sjónvarp
J.B.K. skrifar:
Einn er sá hlutur sem í mér stendur
framar öörum. Það er útvarp. Eins og
allir vita, eða flestir, er útvarp
samnefnari fyrir hvers konar móttöku-
hæfar bylgjusendingar og kemur þá
fyrst í huga sjónvarp og hljóðvarp. En
það vantar samnefnara yfir þetta
tvennt því orðið hljóðvarp hefur aldrei
náð að festast í fólki vegna þess að
útvarpið hefur vinninginn.
Því vil ég biðja um tillögur frá
góðum konum (og körlum) um nýtt
nafn til handa þessum miölum til
samans.