Dagblaðið Vísir - DV - 10.10.1992, Page 12

12
LAUGARDAGUR 10. OKTÓBER 1992.
„Ég hef alltaf verið talinn vinnu-
sjúkur maður af kunningjum mín-
um og býst við að það sé alveg rétt
hjá þeim. Ég hef kunnað því best
aö vinna. Viðbrigðin hafa þess
vegna verið gífurleg hjá mér aö
komast vart úr húsi,“ segir tónlist-
armaðurinn Ingimar Eydal, 55 ára,
sem fyrir ári fékk staðfest að hann
væri með krabbamein í nýra.
Þrátt fyrir að þessi hressi tónlist-
armaður hafi orðið fyrir miklu
áfalh við þau ógnvænlegu tíöindi
lætur hann ekkert aftra sér frá
hljómborðinu. Ingimar hefur ferð-
ast með hljómsveit sinni um landið
þrátt fyrir að hann eigi erfitt með
gang vegna sjúkdómsins.
Gestir þeir sem sáu Ingimar, á
afmælishátíð til heiðurs Siguröi
Demetz í Þjóðleikhúsinu á þriðju-
dagskvöldið, gátu ekki annað en
dáðst að dugnaði hans er hann
dreif fram á svið meðlimi MA-
kórsins fyrr og síðar og lék undir
með þeim eins og hann gerði hér á
árum áður.
„Sigurður Demetz Franzson
starfaði á Akureyri á annan áratug
og ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi
að starfa með honum og kómum
sem hann stofnsetti í Menntaskól-
anum á Akureyri. Sigurður var
mjög heppinn með kórfélaga vegna
mikils áhuga nemenda skólans,"
segir Ingimar og bætir við að á
þeim árum hafi skapast ákaflega
skemmtileg og merkileg stemning.
„Ég hef bara aldrei tekið þátt í öðm
eins,“ útskýrir hann. „Þá var létt
verk að vakna á sunnudagsmorgn-
um og fara á æfmgar."
Ingimar er í veikindafríi frá
kennslu en hann hefur hins vegar
átt erfitt með að slíta sig frá tónlist-
inni. Hann segist reyndar spila að
læknisráði þar sem þjálfun sé hon-
um nauðsynleg. „Ég þarf að halda
mér við. Þessari lyfjameðferð sem
ég hef verið í undanfama mánuði
fylgir mikiU útlimadoði þannig að
ég reyni að æfa mig talsvert," segir
hann.
Með flensu
Áður en sjúkdómurinn uppgöt-
vaðist í Ingimar taldi hann sig sí-
fellt vera með flensu. „Þeir fundu
síðan út læknamir á sjúkrahúsinu
hér á Akureyri að þetta væri
nýmakrabbamein og til allrar
hamingju aðeins í öðm nýra. Ég
var strax drifinn undir hnífinn og
nýrað fjarlægt. Þar með hélt ég að
ég væri laus. Því miður var það of
mikil bjartsýni því ég þuifti að
gangast undir annan uppskurð þar
sem krabbameinið hafði breitt úr
sér. Eftir síöari uppskurðinn var
ég settur á sex mánaöa lyfjakúr og
mun klára hann í þessum mánuði.
Ég vona auðvitað að ég sé slopp-
inn,“ segir Ingimar. „Hættan á að
meinið taki sig upp aftur er þó allt-
af fyrir hendi og þess vegna verður
mjög vel fylgst með mér,“ heldur
hann áfram. Þess má geta að bróð-
ir Ingimars, Finnur, hefur einnig
átt við veikindi að stríða, nýma-
sjúkdóm, svo áfallið er mikið í f]öl-
skyldunni.
Lyfín stela þrekinu
„Lyfjakúrinn hefur gert það að
verkum að þrekið hefur nánast
ekkert verið,og svo virðist sem allt
gamalt taki sig upp,“ segir Ingimar.
Fyrir átján árum lenti Ingimar í
alvarlegu umferðarslysi. Hann hef-
úr alla tíö síðan verið slæmur í
öðrum fæti en það mein hefur
versnað til muna undanfarið vegna
lyfjanna. „Það er skýringin á hækj-
unni sem ég geng með,“ útskýrir
Ingimar.
Hann hefur þrátt fyrir veikindin
mætt á fundi í bæjamefndum sem
hann á sæti í og einnig hefur hann
tahð algjört sáluhjálparatriði að
spila á dansleikjum. „Við spilum
mikið í Reykjavík og það hefur
ekki verið mikið mál fyrir mig að
fljúga á milli. Hljómsveitarmeðlim-
ir hafa verið mér einstaklega góðir
og hjálplegir. Ég er kominn upp á
lag með að láta þá vinna fyrir mig
þangað til að spilamennskunni
kemur. Það er annars mjög létt
verk að spila á rafmagnshljóðfæri.
Á milli dansleikja reyni ég síðan
heilsu þá er það gjöf. Þó ég ráðleggi
mönnum að vera bjartsýnum þá
er ég sjálfur hóflega bjartsýnn. Mér
þótti t.d. óskaplega erfltt að komast
ekki í kennsluna í haust og vera
dæmdur til að sitja heima og horfa
á klukkuna. í fyrravetur reyndi ég
að stunda kennsluna milli aðgerða.
LæknaT töldu hins vegar ráðlagt
að ég tæki það rólega, að minnsta
kosti til áramóta. Ég vonast síðan
til að komast aftur í skólann því til
þess hlakka ég langmest."
Lífsnautnamaður
á mat
Ingimar Eydal hefur alltaf verið
þekktur fyrir að vera léttur og
hress tónlistarmaður, sannkallað-
ur skemmtikraftur. Sjálfur segist
hann vera tvær persónur, sú á svið-
inu og heimilismaðurinn sem hefur
áhuga á efnahagsmálum og öðrum
háalvarlegum pólitískum umræð-
um. „Allir grínkarlar í sögunni
verða aðrir menn heima hjá sér.
Hins vegar er ég mikill lífsnautna-
maður án þess að ég þurfi að nota
til þess einhver vímuefni nema þá
helst kafíi og góðan mat,“ segir
Ingimar Eydal sem er ótrúlega
hressilegur þrátt fyrir erfiða daga.
-ELA
þetta. Ég veit að þaö verður vel
fylgst með mér og ætla því að nota
tækifærið og færa þessum læknum
bestu þakkir. Þetta hefði heldur
aldrei gengið án hjálpar frá eigin-
konu minni, Ástu Sigurðardóttur,
og fjölskyldu."
Ingimar segist lifa fyrir daginn í
dag og gerir lítið að þvi að hugsa
til framtíðar. „Ég hef stundum sagt
að ég ætla að minnsta kosti að
verða sextugur eða detta dauður
niður ella,“ segir hann og vitnar til
Jóhannesar Borg sem steig í pontu
og sagðist ætla að verða 100 ára eða
detta dauður niður ella.
að æfa mig eins og nemandi í tón-
hstarskóla. Ég fletti gömlum nótum
og spila klassík því það er besta
æfingin. Það þýðir ekkert að æfa
sig á rokktónhst því hún æfir ein-
ungis hægri höndina."
Slæmu tíðindin
Ingimar segir að það hafi verið
sér mikið áfall þegar í ljós kom
hvað amaöi að honum. „Það var
skrítin tilfmning sem bærðist með
mér þegar ég fór heim af sjúkra-
húsinu tíl aö segja eiginkonunni
að búa sig undir slæm tíðindi. Hins
vegar er ég bara einn af fjölmörg-
um öðrum sem er að beijast við
þennan sjúkdóm. Mér skilst að
einn af hveijum níu íslendingum
fái einhvers konar krabbamein.
Menn mega ekki gefast upp. Þeir
eiga að halda hugarró sinni svo
sem unnt er og varðveita bjartsýn-
ina. Það er einmitt bjartsýnin sem
hjálpar rnikið," segir Ingimar.
Hann segist þó hafa orðið mjög
svekktur þegar í ljós kom að ekki
hafði tekist að komast í veg fyrir
krabbann í fyrri uppskurðinum.
„Ég var mjög þunglyndur og dapur
þegar ég fór undir hnífinn öðru
sinni," segir hann. „Maður verður
bara að lifa í voninni um að lækn-
unum hafi tekist að komist fyrir
Tvö stór áföll
Ingimar segir að hf sitt hafi tekið
miklum breytingum á einu ári. „Ég
þurfti að horfast í augu við það fyr-
ir átján árum að þurfa að hætta að
vinna. Það var mikið áfah á þeim
tíma þar sem ég var með stóra fjöl-
skyldu og hafði fyrir heimili að sjá.
Það fór þó allt vel. Núna er ég bú-
inn að mennta bömin mín og þau
komin á legg þannig að ég sé að
lífið heldur áfram hvort sem ég er
hér eða ekki. Fyrir átján árum
fannst mér að aht myndi stöðvast
ef ég yrði 100% öryrki. Það eina
sorglega við dauðann finnst mér
þegar fólk á besta aldri deyr frá
ungum bömum sínum,“ segir Ingi-
mar.
„Viðhorf th lífsins verður aldrei
þaö sama eftir að maður hefur
gengið í gegnum slíka reynslu. Hér
„Ég varð þunglyndur og dapur þegar í Ijós kom að ég þurfti að gangast undir aðra aðgerð," segir Ingimar eftir mun ég fagna hveijum degi.
Eydal tónlistarmaður sem reynir aö vera hress þrátt fyrir erfið veikindi. Ef manni hlotnast aö ná aftur góðri
„Það er mér algjört sáluhjálpar-
atriði að fá að spila á dansleikj-
um,“ segir Ingimar sem flýgur til
Reykjavíkur til að skemmta dans-
húsgestum sem fæstir gera sér
grein fyrir alvarlegum veikindum
hans.
DV-myndir Gunnar V. Andrésson
Iifi fyrir einn dag í einu
- segir Ingimar Eydal sem hefur barist yið krabbamein í heilt ár