Þjóðviljinn - 17.11.1949, Blaðsíða 6

Þjóðviljinn - 17.11.1949, Blaðsíða 6
6 ÞJÓDVILJINN Fimmtudagur 17. nóv. 1940. ] — Inga L. Lárusdóttir Framh. af 3. síðu. gæði hennar og yfirlætisleysi var ekki yfirborðsháttur, held- ur sprottin úr skilningsríkum hug. Yfirborðshátt held ég hún hafi alls ekki átt til. Eg tel Ingu Láru Lárusdótt- ur meðal hinna merkustu kvenna, sem óg hefi þekkt, og tel mér mikinn gróða að hafa kynnst jafn heilli og fínni skap- gerð og hún bjó yfir. Við frá- fall hennar á ég ekki betri ósk íslenzku þjóðinni til handa, ea að hún mætti fóstra sem flesta hennar jafningja. K. P. Inga Lárusdóttir er fædd að Selárdal 23. september 1882, dóttir Láruzar Benediktssonar prests þar og konu hans Ólafíu Ölafsdóttur. Hún andaðist í Reykjavík 7. nóv. 1949. Hún tók mikinn þátt í fé- Iagsstarfsemi kvenna, gaf út kvennablaðið 19. júní frá 1917 -—1925, var ritarí i nefnd Land spitalasjóðsins, átti sæti í Mæðrastyrksnefnd um margra ára skeið, nokkrum sinnum var hún fulltrúi íslenzkra kvenna á erlenduin kvenna- þingum og á árunum 1918 til 1924 var hún bæjarfuiltrúi Reykjavíkurbæjar. Hún var lengi kennari við kvennaskói- ann í Reykjavík«,og ritaði þátt í Iðnsögu íslands um heimilis- iðnað. Hún var jörðuð í Fossvogs- kirkjugarði 15. þ.m. Á viliigötnm Framhaid af 5. síðu stundaðir í Noregi gegn Sovét- ríkjunum, er ekki hægt að líkja I við neitt annað en það, sem sagt var um Þýzkaland í leyni- blöðunum í styrjöldinni. Tóhn- j inn er nákvæmlega sá sami í j Aftenposten, Arbeiderbladet og ! öllum blöðum þar á milli. Það i berst ekki ein einasta grein svo ! heimskuleg, til þessara blaða, að hún þykir ekki prenthæf. | Hver einasta fregn frá Sovét- ríkjunum er rangfærð og lögð út á versta veg. Ef norsk mál- efni væru rædd á sama hátt er- lendis — hvað þá? Forlögin senda út hauga af bókum um Sovétríkin, sem framleiddar eru með stóriðju'sniði. Undantekn- HHMmMmmiHHHimm FRAMHALDSSAv1A •-¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦i BRDÐARHRINGURÍNN 1 s nnnmnminnnuHimiuuainii EFTIB Mignan G. Eberhart 5 5 23. BAGUR. BKEE»HBRS»I Of mikið ? Róní settist hægt niður. Róní sá þetta allt og hörfaði aftur á bak til Askan í eldstæðinu hafði nú blandazt, grátt dyranna. Henni virtist andardráttur hans tíður. og brúnt. Smaragðurinn á fingri hennar var Hann sagði dimmum, önugum rómi og másandi: logandi grænn. „Hver eruð þér?" Hann var mæðulegur á svip. $áorð — með allan sinn viðbjóð, ógn sem Það var engu líkara en hann væri hundeltur af óhjákvæmilega hlaut að grúfa yfir lífi hennar einhverjum, sem væri í myrkrinu fyrir utan. og allra annara, sem það varðaði. gluggann. „Eg var að spyrja hver þér væruð?" En það var Stuart, sem raunverulega ógnaði sagði hann aftur, hásum, ruddalegum rómi. „Eg lífsáformum hennar. Stuart, sem hafði komið of bjóst ekki við að neinn væri hér. Catherine lok- | ingarlaust er þeim logið upp af, seint. j agj og for upp Eg sá hana> Svo for ég ti] baka, :mönnum sem hvorki hafa til að| I sumarhúsinu var allt kyrrt; þar var ilmur að gá að hvað þeir væru -að gera um borð £ j bera dómgreind né samvisku- ;af rósum sem voru í vasa. Það voru gluggatjöld snekkjunni..." Hann strauk í gegnum hárið með semi. Á slíku finnst engin önnur skýring en sú, að verið er að 1 búa þjóðina undir styrjöld. — : Vilji menn ek'ki sætta sig við þá skýringu, verða þeir að íallast úr sirzi fyrir gluggunum, náðu ekki alveg saman, annarri hendinni og sagði: „Sáuð þér þegar ég svo að ljósið frá rósrauða lampanum endur- kom inn um gluggann?" speglaðist í dökkum rúðunum, þar sem rifurn- „Já. Eg sat þarna. Eg var nýstaðin upp". ar voru. Hann veitti því enga athygli hyert hún benti, Róní var að velta því fyrir sér, hvort lögregl- en nun ^issií að stóllinn sást ekki frá gluggan- á þá skoðun, að þeir, sem móta an mundi vera komin; skyldi hún vera að leita; um- Gösnlu fötin verða sem ný almenningsálitið, hafi gersam lega tapað vitglórunni. Hér er ekki um að ræða heiðarlega 'fræðslu, ekki í einu einásta at- !riði Arócurinn er svo einhæíur, ^einróma og látlaus, að þýzka á- róðursráðuneytið hefði ekki get að fundið neitt hroðalegra upp. Áhrif æsingaskrifanna verða lennþá sterkari vegna þess, að jþau eru lesin í góðri trú, sem djarfmannlegar tjáningar góðra og sannleikselskandi manna. Æsingaskrifin höfðu a.m.k. sterk áhrif þangað til þau náðu fyrsta stóra markinu: Atlanz- hafssáttmálanum. Síðan hafa komið í ljós ýmis merki þess, að áróðurinn gengur of langt. — Þegar Norðmenn einn góðan veðurdag sáu, að þeir voru komnir í hernaðarbandalag gegn öflugasta nágranna sínum — ef til vill öflugustu striðsvél veraldarinnar, opnuðu margir augun til fulls. Hvíslið um nýj- an sósíalistískan flokk er orðið algengt. Verkamannaflokkurinn ætti að skilja, að nokkur hættá er því samfara, þegar skyndileg straumhvörf verða meðal alþýð unnar, sem þar að auki hefur þegar í mörg ár möglað yfir ,Hvar er Catherine?" ' „Hún fór upp á loft". Þetta er vasaljósið ætli að hún finni einhvern eða eitthvað. Stuart hafðí gert að engu þetta andstyggilega, hræði- lega bragð gegn henni. Hver var hugsanlegt að sem ég skildi eftir í bátnum, hugsaði hún, það hataði hana svona mikið? . var nákvæmlega eins. Þetta var maðurinn, sem. Kvers vegna hafði hún gifzt Eric?. Hví haíði hafði tekið bátinn — og vasaljósið —- og hafði enginn sagt henni að ástúð, blíða og með- svo róið hljóðlega á brott, og skilið bátinn aumkvun væri ekki nóg? Nú veitti hún því at- eftir, þar sem Buff hafði fundið hann. Þessi hygli að það var orðið býsna langt síðan Cat- maður var Lewis Sédley. Skuggalegur og ógn- herine hafði farið til þess að klæða sig. andi en þó aumkvunarverður, var hann lifandi Henni fannst líka fjarska hljótt í smnar- kominn. Maður með blóð á höndum sér. húsinu, rétt eins og hún væri þar ein. Hún Hún þrýsti sér upp að hurðinni. SvaJur viður- stóð upp snögglega en óákveðin; auðvitað hafði inn kom við berar axlirnar. Hann steig eitt hún símann, en hún ætlaði fyrst að kalla upp á skref í áttina til hennar, staðnæmdist síðan, loftið til Catherine. Hún Iagði af stað að sveiflu- har, beinaber og horaður, augun flóttaleg ög hurðinni,- en um leið heyrði hún einhvern hávaða hrygg. • ¦ við gluggann. Hún snarsneri sér við. „Hver eruð þér?" sagði hann. (Glugginn hinumegin í herberginu var opnaður Hún vætti varirnar og sagði: „Eg er Róní með varúð. Gluggatjöldin fyrir honum náðu Brace — Chatonier á ég við. Eg er kona Erics", næstum því snman en hún gat samt séð glugg- Hann giápti á hana. „Kona Eries!" ann hreyfast Hún kinnkaði kolli og fálmaði um þilið á bak (Svo sá hún hvíta hönd — snjóhvíta, stóra við sig. Catherine — Catherine mundi áreiðan- og sterklega karlmannshönd, sinabera en^dekkra lega vita hvað segja skyldi, og hvað hægt væri skinnið á milli hnúanna, koma fálmandi inn um að gera. En Catherine var ekki í húsinu. Allt gluggann. Höndin hélt á einhverju — Þegar í einu var hún sannfærð um það. Catherine hún athugaði betur sá hún að það var vasa- hafði læðzt hljóðlega út um hinar dyrnar. „Eg ljós — nákvæmlega eins og það sem hún hafði vissi ekki að Eric væri kvongaður. Catherine skilið eftir í árabátnum.. minntist ekkert á það." Hann greip andann á •f&æ*?**"* ¦¦" lofti. „Þér-vitið, að Yarrow hefur yerið drepinn. Sjöundi kafli: Öxin. Eg sé það í augunum á yður. Þér — þér vitið RÓNÍ LANGAÐI MEST til að taka til fót- hver ég er. Þér óttist mig. Sáuð þé.r'mig með broddaofríkinu. En ekki nógj anna en hún gat það ekki, því að glugganum öxina?". Hann þagnaði, starði á hana og bætti með það, að fólk se að vakna. var hrundið upp, og maður snaraðist inn, svo við: „Eg á við, hvort þér hafið séð mig um > klaufalega en í æðisgengnum flýti. Hann fótaði borð í skemmtisnekkjunni?" 'sig á gólfinu, dró gluggann niður í skyndi, sneri Hún hristi höfuðið. f sér við og kom auga á Róní. Hann sagði: „Eg átti ekkí við — ég ~ ég er Þetta var hár maður, tryllingslegur, náfðlur. bendlaður við þetta". Hann strauk hendinni um ekki að hlusta lengur, þá enJ Au»u hans voru svort °^ láSu ^J^Pt' andlitið ennið. Það var fát á honum. „Við skulum ganga þeir ekki fjarri því að fásamúð^ var hrukkótt, hárið svart en farið að grána. hreint til verks. Eg er Lev/is Sedley. Þér viss- Skyrtuhálsmálið var flakandi. Handleggirnir uð það — er ekki svo? Yður hefur víst verið voru óvenjulega langir. Hann hélt á vasaljósi sagt frá mér. Eg er nýkominn út úr betrunar- er farinn að þjást af offóðrun- inni. Þegar hinir minnst gefnu meðal kjósenda byrja að geispa !og gefa í skyn, að þeir nenni ^S-i;:^¦¦- ¦¦ - ¦. nmi> nofi GretHsgöfu 3. með hinum aðilanum. Þessi óþoiandi bægslagangur gegn Sovétríkjunum gerir rétt- arhöldin yfir sumum af afbrota mönnum síðustu styrjaldar næsta hjákátleg. Lögfræðingar láta nú í Ijós sjónarmið, sem þeir senda aðra í tukthús fyrir. Ef þróunin á þessu sviði verður hér eftir eins og hingað til, munu ýmsir af NS-mönnunum! senn þykja hóflátir og hægfara. Munum við þá að líkindum veita þeim öllum uppreisn æru sinnar og að endingu reísa þeim minnisvarða sem sönnun písl- arvottum og leiðsögumönnum sinnar samtíðar. 'mmmmmmmmmm, „Veien Fram." i AV ISÞ i"/CJ.# "V Q'--: C

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.