Þjóðviljinn - 26.10.1958, Blaðsíða 11

Þjóðviljinn - 26.10.1958, Blaðsíða 11
Sunnudagur 26. október 1958 ÞJÓÐVILJINN (U PETER CURTIS: 21. dagur. > spjallaði hressilega og fjörlega um Díönu og garö- inn, ræddi ura nágrannana og lét smátt og smátt á sér skiljast, að ekki ætti að minnast á þetta fram- ar. Eg var sárfeginn og svaraði á sama hátt og þar meö upphófst næsta stig. í heilan mánuð gerði hún allt sem hún gat til að þóknast mér. Hún gaf mér peninga, hún gáf mér gjafir, hún hlustaði á hvert orð sem ég sagði eins og vísdómsperlur hrykkju sífellt af vörum mér, hún stakk jafnvel upp á utanlands- ferð, en dró þá tillögu til baka þegar hún varð þess vör að ég féllst á hana, og bar því við að hún gæti ekki farið frá barninu. Eg reyndi að veita verðug andsvör, en þau hafa sjálfsagt verið henni ófullnægjandi. Því að þaðvár eins og eitthvað hefði þornað upp í mér þegar Ant- onía fór. Ákafinn og orkan voru á bak og burt og ég gat jafnvel ekki lengur gert mér upp. Eg gat verið kui-teis, stimamjúkur og tillitssamur við Eloise, en ekkert fram yfir það. En hún hafði þó áhugamál og gat gefið tilfinning- um sínum útrás. Hún hafði garðinn, húsið, Emmu Plume og barnið: Eg hafði ekki neitt. Stundum sá ég sjálfan mig ganga gegnum lífið eins og húsdýr í bandi. En þetta hafði ég valið sjálfur. Og með næst- um hvaða kvenmanni öðrum hefði ég getað sætt mig við þessa tilvem, og þakkað fyrir að ég hefði þó að minnsta kosti þak yfir höfuðið og þyrfti ekki að hafa áhyggjur af næstu máltíð. En með Eloise var það ómögulegt. Jafnvel nú, þegar ég lít til baka, finnst mér erfitt að skýra hvernig á þessu stóð eða gefa einhverja ástæðu fyrir tíðum og ofsalegum deilum okkar. Fjöldi fólks verr upplýst en við, hefur lifað saman um ára-* bil án þess að standa í því stríði sem við þurftum að heyja. En sennilega á slíkt fólk eitthvaö sameigin- legt, annaðhvort kynferðislega aðlöðun, sameiginleg- an metnað eða bara hatur á öllum heiminum. Án þessa alls varð líf okkar dálítið helvíti innan þessara fjögurra veggja. Rifrildi kviknuðu uppúr engu, bloss- uðu upp, hjöðnuöu, síðan komu afsakanir og nokkurra stunda vopnaður friður unz sama sagan endurtók sig. Næstum hver einasti skoðanamunur varð til þess að Eloise fékk kast. Hún grét, barði höfðinu niður og höndunum, fleygði sér jafnvel í gólfið og barði niður Og viö hvert kast var eins og ég yrði steinrunninn, stóð álengdar og virti hana fyrir mér, þangað til hún var orðin hálf meðvitundarlaus. þá fyrst gat ég hrist af mér'slenið, barið á hendurnar á henni (sem ég gerði alltaf með mestu ánægju), borið ammóníak upp að" nefinu á henni eða dreypt koníaki milli tannanna á henni. Allt þetta gerði ég með ógeði sem æfingin gat ekki unniö bug á: og ég fékk sannarlega æfingu, því að um bessar mundir var Emma Plume önnum kaf- in af barninu, og þótt hún vissi betur en nokkur ann- ar hvernig málum var.háttað okkar á milli, vissi hún þó ekki hversu tíðar né hversu skelfilegar deilur okk- ar voru. Þótt undarleg.'t megi virðast, snerust þær sjaldnast um pening;a, þótt ætla mætti að beir yrðu okkur kær- komið deiluefni. Eg átti enn dálítið .eftir af pening- unum sem fengust fyrir húsið í Birmingham, en meðan þeir entust ætlaði ég ekki aö biðia um meira. En skömmu eftir að Antonía fór, upphófst nýr þáttur hiá Eloise: frá því að vera næstum hlægilega spar- söm, varð hún ævintýralega eyðslusöm. Rándýr smekk- laus föt fylltu hvern einasta skáp í húsinu. Fyrir Diönu var bvggður stór sólskáli úr gieri og í garð- inum var gerð sundlaug, með afgirtum, grunnum bletti, svo að Díana gæti vanizt vatni og lært að synda fyrir- hafnarlaust, sagði Eloise, sem siálf var dauðhrædd við vatn og sund. Þetta kostaði offjár. Auk þessarar eyðslu, gaf hún miklar upphæðir til góðgeröastarfsemi,,, Hún v.arð,.,.viö næstum hverri hjálp- arbeiðni, sem henni var send. Reksturskostnaðurinn við heimilishaldð í Reykháfshúsinu var sáralítill,. mið- að við þær fiárhæðir sem húsmóðirin varði til góðgerða- starfseroi. Allt var þetta ósköp fallegt og göfugt og ég taldi bað ekki eftir fyrr en einn daginn, þegar Eloise sagði: ,.Heyrðu, Richard, við verðum að fara að spara eitt- hvað af tek.ium okkar." (Ágætt fyrir mig sem engar tekjur hafði). „Annars verður þú allslaus ef ég fell frá. Sjáðu til, pabbi gerði svo emkennuega erfðaskrá. Tfíkiurnar renna mér til framfæris, en að öðrum kosti til ýmissa félasa í Birmingham. Þú fengir ekki neitt. Svo að við verðum að spara." Eg var henni þakklátur fvrir þessa vinsamlegu til- lögu, en það var ekki til frambúðar. Næstum sama daginn ákvað hún að Díana þyrfti að fá meira siávar- loft og hreinna en völ var á á nokkurr! baðströnd, svo að hún tók á leigu lystisnekkju í þrjá mánuði og við Sá hlær bezt SIGURBJÖRG GUDBRANDSDOTTIR frá Utla-Galtardal, andaðist að heimili sínu, Sigtúni 53, þann 25. þ.'m. Vandanienn. Innilegar þakkir fyrir auðsýncfa samúð við fráfall I og jarðarför sonar okkar, bróður og mágs JÓNS ÁRNAS ONA R einnig þökkum við læknum og hjúkiinarliði Lands- spítalans fyrir góða hjúkrun og aðhlýnningu. Stefania og Árni Jónsson, Gylfj Arnason, Kristín og Stefán Arnason. :..¦• ' ¦ ¦ ¦ -""siaaa ; Blskulegi eigihmaður og, faðir okkar, .KRISTIAN M. HUS ETB Y , lezí'm h^'mili sínu aðfaranótt 25. þ.m. ' • - ¦ ¦ ¦ ¦ ¦¦¦'¦- , ¦ ílatthildflr M. Huseby ' *Z börn enaLst ckki a ið eilífi Handklæði og þurrkur endast ekki eilíflega og ekki dúkar og munnþurrkur heldur. Þunnar glasþurrkur eru orðn- ar slitnar eftir nokkurra ára notkun. Þá er aðeíns hægt að nota þær í gluggahreinsun eða eitthvað þéss háttar. Heillega búta úr siitum hand- klæðum má sauma saman og festa í það nýjan hanka. Þá er það ágætt eldhúshandklæði. • Þegar stoppa þarf og gera við Hn er skynsamlegt að aðgæta fyrst hvaða möguleika saumavél- in veitir. Ef ekki er til stopp- fótur með öllu tilheyrandi, ætti að vera hægt að kaupa sérstak- an stoppfót sem passar í næstum allar yélar. Saumavél sem saum- að getur zik-zak saum getur ¦zerið mjög þægileg við línvið- gerðir. Stoppið alltaf með sér- stökum stopþtvinna. Stórt gat á gallalausum dúk verður að sjálfsögðu að gera við. Stór göt verður alltaf að gera við í ramma til þess að hægt sé að strengja á efninu. Gatið á dúknum á myndinni er næstum út við jaðar og því þarf að sauma hjálparbót á dúkiriri til þess að viðgerðin gerði stöðug. Bótin er saumttð við með löng- um sporum sem auðvelt er að gatið erU greiddir með fínni' greiðu eða nál, svo að þeir vísj ¦ allir í rétta átt. Saumið i hönd- unum dálitinn gasbút á frá röngunni, og klippið brúnirnar burt alveg að saumnum. Svo er stoppfóturinn settur á vélina og byrjað að sioppa. Maður verður sjálfur að færa efnið fram og aftur, þess vegna er nauðsynlegt að nota ramm- ann. Byrjið að stoppa yfir inn- sláttarþræðina. Saumið hægt en flytjið rammann hratt fram og aftur. Þá verða sporin löng. Snú- ið efninu síðan á hinn veginn. Látið nú vélina sauma hratt og flytjið rammann hægt fram og aftur. Þá verða sporin stutt.: Stoppið er varla sýnilegt, þeg- ar búið er að þvo og strjúka Kramhald af 7. síðu. prinsinn í ævintýrinu, maðui* nokkuð við aldur og hefur af eigin rammleik brotizt á- fram til auðs og valda: útlit og framganga Haralds hæfa honum sem bezt má verða. Hlutverkið er fremur lélega samið, en atriðið í Washimg- ton veitir þó ágætt tækifæri til mergjaðs skopleiks og það gripur Haraldur tveim hönd- um, lýsir taugaveiklun, æs- ingi og leikaragrillum hins volduga manns af svo miklu fjöri og auðugu skopi að minnt getur á Jakob skáld í ,,Dóra" Tómasar Hallgríms- sonar sællar minningar; eink- um er gaman að kostulegu látbragði hans og skrýtnum svipbrigðum. Það er annað en auðvelt að gera mikið úr forstjórunum fjórum, en allir eru þeir í góðum höndum. Indriði Waage er fyrir þeim kuirip- ánum og leikur eðlilega og skemmtilega, forstjóri þessi er sýnilega útsmoginn og samningalipur, sléttmáll og hm-^ður til .hóglífis og kvenna. Snjallastur er Lárus Pálsson og tekst að gera furðumikið úr sínu viðfangs- efni, gjaldker1 hans er í öllu sannur fulltríá fégirndar og ósvífins gróðabralls, þröng- sýnn, meinlegur í orðum, ill- skeyttur og hgrður í horn að taka. Valdimar Helgason sóm- ir sér vel á sínum stað, 'sæl- legur og samvizkulaus kaup- sýslumaður. Róbert Arnfinns- son er allur hinn vörpuleg- asti og skapfellilegastur þeirra félaga, og áhugi hans á stólfótasmíðinni sannur og lifandi. Bryndís Pétursdóttir fer á- gæta vel með hlutverk einka- ritarans og skapar heilsteypta mannlýsingu, við hljótum að ¦ fá samúð með þessari sak- lausu, viðkvæmu og vandræða- legu stúlku. Skyndileg ofurást hennar á húspóstinum liggur kannski ekki í augum uppi, en FIosi Ólafsson heldur þó vel á sínum hlut. Sigríður Þ-^-i^lsdóttir er sýningar-"1 stúlkfl og sannarlega á rétt- prn st"ð, og nýliðinn Svandís jAi1R'í?ttir ieikur snoturlega ^kfifstofiistúlku í Washington. Sfiii knrr>a fréttamenn, ljós- wiTjdarar og sjónvarpsþulir ,--\ c-Fcr,, Pn eum atriðin ertl f.--'-i,j i H-:Anvarpi, og er það nviung hér á landi. Atriði þ^--si ern ekkert augnayndi, en veita eflaust góða hug- mynd um fréttaflutning í sjónvarpi; töku þeirra annað- ist Óskar Gíslason. — ,,Sá hlær hezt" er vægast s'agt ómerkilegt grín og engu Þjóð- leikhúsi til sóma.; almennan, smekk og listræna fundvísi má leikhúsið sízt af öllu skorta. A. Hj. spretta burt aftur. Þræðimir við1 dúkinn nokkrum sinnum. Framhald af 4. siðu. j, 55. a7 c2 56. Db3t Rd6 57. Dd3t »g Panno gafst upp. Eftir 57. — Ke6 yrði fram- haldið 58. Dc4f, Ke7. 59. Dxc2, Hxa7. 60. Dc5f og vinn- ur. . Óhemju '1 viðburðarík og h:<rð skák, þótt ekki sé hú« gallalaus. ••:

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.