Þjóðviljinn - 16.03.1963, Blaðsíða 8

Þjóðviljinn - 16.03.1963, Blaðsíða 8
9 SÍÐA HÖÐVIUINN Laugardagur 16. marz ! ! s ! I i Ritstjóri: UNNUR EIRÍKSDÓTTIR. Leirkrukkan Einu sinni var lítil mórauð leirkrukka, sém stóð inni í stórum skáp hjá fjölda mörg- um öðrum ílátum. Það voru stór ílát og lítil ílát, skálar með gylltum rönd- um, bollar með blómsveigum máluðum utan á hliðarnar. Þar var postulínskanna með bláum fjólum allt í kring. eins og lítil stúlka, sem hefur fjólur á hattinum sínum_ Og þar var líka grunn og víð skál, sem var svipuð á litinn og vesturloftið. þegar sólin var að ganga undir á kvöidin. Utan á Miðinni á þessari skál var svolítil smalastúlka ynd- isíega falleg. Hún var í blá- um kjál með barðastóran hatt, og var alltaf síhlæj- andi. Þarna voru sem sagt alls konar ílát sem hugsazt geta, og 511 voru þau falleg, nema vesalings leirkrukkan. Hún gat aldrei orðið neitt annað en einföld og óbrotin leir- krukka, þykk og mórauð. og ekki átti hún svo mikið sem arfatætlu utan á sig, hvað þá falleg blóm. Hún var svo feirhin innan um allt þetta fína fólk, að hún kom sér varla að því að opna munn- inn, til þess að segja orð. En einu sinni kom eldhússtúlkan með fallegu skálina og setti hana fast hjá leirkrukkunni svo að þær snertu hvor aðra. Þá herti hún upp 'hugann og spurði hana, af hverju smala- stúlkan væri alltaf síhlæj- andi, og af hverju öll. hin ílátin væru stundum tekin út úr skápnum og látin þang- að aftur. en hún væri ævin- lega skilin eftir. Litla skálin sagði littu krukkunni að smalastúlkan væri að hlæja af því að það lægi svo vel á henni. Og það væri af því, að á hverjum morgni færi hún inn í borð- stofu. og þar borðaði Svaya litla graut og mjólk úr skál- inni smalastúlkunnar. Þá vildi krukkan endilega fá að vita meira og sagði svo hátt að allir heyrðu: „En því fæ ég aldrei að fara inn í borðstofuna eins og hinir?" Og litta skálin, sem alltaf var svo góð. svaraði henni og sagði: „Það hefur ekki þurft á þér að halda. en ef til vill verður það einhvern tíma, og þá kemur stúlkan og sækir þig" „Og á ég þá að fá að sjá Svövu?" hrópaði krukkan himinglöð. En áður en litla skálin gat svarað, brauzt skellihlátur upp úr öllu-m flát- unura. Þau glömruðu svo mikið á skáphillunum, að stúlkan sagði: ,,En það óláta veður". „Sussu, sussu," sagði rós- ótta skálin. „Mikill blessað- ur bjáni getur þú verið. Þú færð víst að sitja kyr, þar sem þú ert komin. þarna á hillunni. Þú ert of ljót til þess að nokkur kæri sig um þig. Líttu á íallegu rósirnar mínar. Svava er hrifin af þeim. Einu sinni hélt ég á sykruðu skyri og rjóma fyrir hana, og oft hefi ég haldið á sætsúpu með sveskjum og rúsínum." „Ég hef verið í afmælis- veizlum hennar", sagði postu- línskannan með gylltu rönd- unum. „Ég var íast hjá henni og hélt á rjúkandi súkku'laði. Hún hefur gaman af falleg- um hlutum hún Svava. Hún mundi aldrei líta við þér" ,,Nei ónei", sagði kannan með fjólunum. „Ég veit svo sem ekki til hvers þú hefur verið látin hingað. Einu sinni. fyrir langa löngu. Hklega fyrir klukkutíma, var ég borin i.nn á borð til Svövu. Þar hélt ég á fjólum fyrir nana". „Já. og fórst svq um koll jg misstir þær allar niður" sagði blár blómavasi. „Það sýnir sig, að þér var aldrei ætlað að bera blóm. Ég ski! ekkert í því. að Svava skyldi vilja nota þig til þess". n. En Htla leirkrukkan sat srafkyrr og þagði. Hún gat ekkert sagt, það lá svo illa á henni. Nú vissi hún af hverju það var. sem hún sat kyrr á sama stað. Hún var aldrej sótt. Enginn þurfti að nota hana til neins. En að ' hún skyldi ekki geta verið falleg, eins og hinar. Hún vildi svo fegin geta komizt langt í burt, og þurfa aldrei að koma aftur, fyrst engum þótti vænt um hana, og hún gat aldrei gert neitt til gagns. Hún hefur víst sagt eitt- hvað af þessu upphátt, því að smalastúlku-skálin, sem allir vjldu hlusta á, fór að tala við hana í undur blíðum rómi: „Láttu ekki liggja illa á þér, litla leirkrukka. Svövu þykir mjög vænt um fallega hluti, en henni þykir líka vænt um gagnlega hluti, og ef hún bara sæi þig, þá er ég viss um. að henni þætti vænt um þig. Þú skalt bara bíða og reyna að vera róleg". LJtla leirkrukkan varð nú hæg og hljóð. Hún hafði aldrei átt góðu að venjast. Stundum hafði hana langað til þess, að einhver tæki eftir sér. og hún fengi eitthvað að gera eins og aðrir. þó hafði hún aldrei átt verulega bágt um ævina. Þetta var fyrsti dagurinn á ævinni, sem talað hafði verið illa Qg óvingjarnlega til hennar. en nú vissi hún Kka í fyrsta sinn. hvað það er að vona, og það þótti litlu krukkunni betra en allt ann- að. sem hún hafði þekkt á ævi sinni Dagar komu og dagar liðu. Smalastúlku-skálin fór 'burtu af hillunni á hverjum morgni og kom aftur ennbá kátari en áður. Hin ílátin voru sótt eitt af öðru, nema leirkrukkan. Hún sat ein eftir, og það sem verst var, að hin ílátin þótt- ust miklu betri en hún og voru öll vond við hana. nema srnalastúlkuskálin. Svo var það einn morgun. að stúlkan kom þjótandi og fleygði fallegu könnunni upp á hilluna. Þessi kanna vissi um allt sem gerðist í húsinu. Hún var svo óðamála, að hún ætlaði alveg að springa. III. ,Pað er afmælið hennar Svövu í dag sagði hún. ,Svava er átta ára, og átta fallegar rósir lágu á borðinu hjá henni. Þegar hún sér þær þá sækir hún strax einhvern, (Pramhald í nœsta blaði.) il;;ill • > í ¦ \ f J . %. \ \ \ Wj'i \ / ... h s I m Guðrún Agústa ÞorkelsdótUr, Melhaga 17, er 8 ára gömul og gengur í Myndlistarskólann. — Hún sendjr Óskastundinni þessar skemmtilegu myndir. ¦¦''¦¦¦¦:"¦ , . ......'. ;;.-:-~^'" Æfíntýr Endur íyrir löngu hittust pau Sannleikur Qg Lýgi á förnum vegi í sólskinsblíðu °g bita að sumarlagi. Þau voru bæði þreytt og göngu. móð, og kom þeim saman um, að taka sér bað í tjörn nokk. urri þar nálægt. Sannleikurinn hafði engal veiflur á því. Hann fleygði af sér fötunum og henti sét út í tjörnina, en Lýginni dvaldist á \ landi. Furðaði Sannleikann mjög á seinlæt- inu og tók að gefa Lýginm gætur Sá hann þá, að Lýgin var í óða önn að klæða sig — ekki í sín eigin föt, held- ur í föt Sannleikans. Brá hann þegar við og buslaði til lfjnds. Vildi hann handsama Lýgina og ná fötum sinum af henni. En — því miður slapp Lýgin. Nú voru tveir kostir fyrir hendi: Annar sá að klæðast leppum Lyginnar; hinn að halda ferðinni áfram allsnak- inn. Og þann síðari tók hann. Síðan þá hefur Sannleikurinn gengið alls nakinn eða ber um á meðal manna, og marg- ir hneykslast á þeirri óhæ- versku, sem eðlilegt er, því að mikið hafa fötin að segja. En lýgin er líka á ferðum í mannheimum í fötum Sann. leikans, og er víða vel fagn- að, þótj Sannleikanum sé út- hýst. En viðsjáll gestur er Lýgin — og ekki sízt vegna þess, að hún hjúpar sig oft- ast kápu Sannleikans. En kápan slitnar fyrr eða síðar. og þá kemst allt upp. V O R Esjan býr sig bláum kjól, biartir lœkir hlæja. syngja. Viðkvæm blóm, sem vorið .61; vöknuð brosa móti s&l Gróður klæðir hlíð og hól. Hljómar vorsins lífið yngja. Esjan býr sig bláum kjól, bjartir lækir hlæja, syngja. S. A. Rauða b/aðran 1. — Þegar Pascal hafði kvatt manninn með regnhlíf- ina hélt hann enn heim á leið. en ýmislegt tafði ferð hans. Loks hætti að rigna og þá hljóp Pascal sem fæt- ur toguðu heim, með blöðr- una í annarri hendi en stóla- 'öskuna í hinni. • 2. — Móðir Pascals litla fleygði blöðrunni rauðu út 'im gluggann. þegar hann sagði henni að það hefði allt verið blöðrunni að kenna hversu lengi hann var á heimleið úr skólanum. Hún var dálítið reið og vildi ekki að þetta kæmi fyrir aftur. •i — Þegar blöðru er sleppt lausrj svífur hún venjulega burtu og hverfur brátt. En blaðran hans Pascals var kyrr. utan við gluggann hans Drengurinn opnaði því glugo- jnn hl.ióðlega, teygði sig eft- ir blöðrunni og faldi hana siðan i herbercinu sina | 1 I i I i I 1 >' i

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.