Þjóðviljinn - 16.03.1963, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 16.03.1963, Blaðsíða 10
|0 SÍDA HÓDVILIINN Laugardagur 16. mara hann hélt á í stóra hr.amminum eins og spjóti. Þegar hann var búinn með kjúklinginn og vín- flösku með honum, fór hann að taka utanaf appelsínum — börkinn lagði hann ofaná beina- hrú-guna. Endaþótt hann notaði hvorki hníf né gaffal, borðaði hann mjög snyrtilega. En hann borð- aði og drakk meira en soltn- asti kaupmaður. Hann skamm- aðist sín ekkert fyrir það. Þeg- ar hann var búinn með þriðju appelsínuna og var búinn að birgja sig upp af tortillum, tók hann eftir því að Garnet horfði á hann. Hún skammaðist sín fyrir að hafa starað á hann. en hann fór ekki vitund hjá sér. Hann brosti eins og engill: — Þetta er gott. sagði hann við hana. — Já — mjög gott, sagði Garnet. Hún var næstum upp- gefin þegar. hún skar bita af k.iötsneið sinni og tók það á gaffalinn. Hinir karlmennirnir hlógu að undrun hennar. En Nikolai hélt bara áfram að borða. Loks kom stúlka með skál nctaJcin P E R M A, Garðsenda 21, sími 33968. Hárgreiðslu- og snyrtistofa Ðömur, hárgreiðsla við allra hæfl. TJARN ARSTOF AN, Tjarnargötu 10. Vonarstræt- ismegin Sími 14662 Hárgreiðslu- og snyrtistofa STEINU OG DÓDÓ, Laugavegi 11. simi 24616. Hárgreiðslustofan S Ó LE Y Sólvallagötu 72. Sími 14853. með vatni í. Hann brosti til hennar og sagði að hún værri falleg. Hann þvoði sér um hendurnar, tók klútinn af háls- inum til að þurrka sér og stakk klútnum síðan í vasann. Þegar hann var búinn að þessu tœmdi hann flöskuna. Garnet kojn ekki lengur tölu á flöskurnar. Síðan brosti hann til allra við borð- ið. Hann var mjög ánægður. Þegar þau voru búin að borða, fór risinn burt i fylgd með John. Florinda starði á eftir breíðu, silkiklæddu bakinu. — Heyrðu mig. Oliver, borð- ar hann alltaf svona? spurði hún. — Já, sagði Oliver. — Svona mikið og á þennan sama hátt? spurði Florinda. — Alltaf. — Mér finnst hann alveg dá- samlegur, sagðj Florinda. Hún gekk til Penrose sem flatmagaði í grasinu ásamt hin- um mönnunum. Oliver fór burt til að fylgjast með meðhöndlun varningsins og Garnet fór inn. Hún stanzaði við dyrnar og ]eit í kringum sig. Það var farið að skyggja og kólna í lofti. Karlmennirnir lágu í hópum í grasinu hér og þar, létu flösk. umar ganga á milli sín og töl- uðu um hve gqtt væri að vera hér. Öðru hverju gelti hundur og hestarnir nneggiuðu þar sem þeir stóðu á beit. í austri var fjallaþyrpingin sem lestin hafði klöngrazt yfir til að kom- ast til Californíu. Þetta var undarlegur staður, hugsaðj hún. svona fjarlægur og torsóttur. Annars vegar var stærsta úthaf heims og' hins vegar víðáttumikil auðn og •fialllendi, næstum ókannað. Hún velti fyrir sér hve Jangt liði áður en einhver yrði til að leggja undir sig þetta villta land og hver fengi það til end- anlegrar eignar. Hárgreiðslustofa AUSTURBÆJAR (María Guðmundsdóttir) Laugavegi 13. sími 14656. Nuddstofa á sama stað. 22997 • Grettisgötu 62 ST Oliver sagði að þau ættu að dveljast þarna °g hvíla sig í átta eða tíu daga áður en þau héldu áfram. Eftir því sem dag- arnir liðu, komst Gamet að raun um, að ranchóið var mjög skemmtilegur staður. Don Anto- nio Costilla átti feikna mikið land og þúsundir kúa og tarfa voru á beit í hlíðunum. Áður hafði trú- boðsstöð átt landið. Þegar Mexico kojmst undan yfirráðum Spán- verja. var jörðum trúfooðsstöðv- anna skipt upp og í nokkur ár hafði stjórnin nú afhent ein- staklingum jarðir. Það voru margar uppsprett- ur á fjöllum Don Antonios og þær urðu að ám. Árnar voru vatnslitlar þessa stundina, því að ekki hafði rignt í mejra en missiri, en þó var nægilegt vatn til að vökva í smáum stíl. Engin handan við vökvuðu stað- ina voru glerhörð eins og múr- steinninn í húsunum. Urnhverfis þessa reiti voru fáin tré. Syka- moretrén voru lauflaus, en við ána voru fáeinar eikur, sem voru grænar allt árið. og appelsínu-, sítrónu- og olífutré sem Spán- verjarnir höfðu gróðursett fyr- ir löngu. Þessi tré voru einnig sígræn, en þau voru þakin ryki. Inni í húsunum var notalegt og vistlegt. Kaupmennirnir fengu gistingu inni við en að- stoðarmennirnir sváfu úti og lágu á söðlunum. Penrose og Florinda höfðu herbergj í éinu af smáhýsunum umhverfis aðal- húsið. Stéttaskiptingin var mjög mikil í Californíu og Penrose sem átti hvorki ranchó né naut- gripi, var engan veginn eins mikils metinn maður og Oliver. Það hvarflaði ekki að Don Antonio að krefjast greiðslu. Matur og drykkur var öllum heimill á hvaða búgarði sem var í Californíu og gestur sem bauð borgun fyrir gestrisni móðgaði gestgjafa sinn. Kaup- mennirnir sýndu þakklætj sitt með því að gefa Don Antqnío gjafir — ullarteppi frá Santa Fe eða bandaríska minjagrjpi sem keyptir voru hjá Missouri- kaupmönnunum handa konu hans og dætrum. Þjónustustúlkurnar elduðu mat og þvoðu þvott en karl- mennirnir höfðu ósköp lítið að gera nema á rodeo-tímanum. Þeir léku á gítar og sungu með- an kaupmennirnir dönsuðu við þjónustustúlkurnar og döðruðu við þær, og Don Antonio reið um eign sina. hló og sagði t að sitt heimili væri þeirra heim- ili, meðan þeir vildu heiðra hann með návist sinni. Öðru hverju sást konan hans, feitlag- in, lagleg kona sem reið virðu- legu hrossi með silfurbúnum reiðtygjum. Þegar hún birtist spruttu allir karlmennirnir á fætur og hneigðu sig djúpt. Don Antonio átti fjóra syni sem riðu vökrum gæðingum. En kaup- mennirnir sáu ungu dæturnar aldrei. Bakvið aðalbygginguna var afgirtur garður. þar sem dæturnar þrjár gátu fengið sér ferskt loft, en þær sýndu sig aldrei. í Californíu máttu gift- ar konur hreyfa sig að vild. en dæturnar í fínum fjölskyldum voru einangraðar. Garnet spurði, hvernig þær gætu ákveðið, hverjum þær vildu giftast og Oliver svaraði að þær gerðu það ekki. Foreldrarnir veldu eiginmanninn. — Hamingjan góða, sagði Garnet og hugs- aði með skelfingu til þess. að hefði slíkt verið siðvenja í New York, þá hefðu foreldrar hennar trúlega valið Henry Trellen. Þegar vika hafði liðið við það eitt að borða og sofa, var Garn- et alveg búin að jafna sig.__ En Florinda var enn mjög mögur og tekin. Eyðimörkin hafði ver- ið henni dýrari en svo. að hún næði sér á einni viku. Þó stað- hæfði hún, sér liði miklu betur, en útlit hennar benti ekki til þess. Garnet fann ennþá til í hand- leggnum, en hún hafði engar áhyggjur af því. Texas fylgdist með sárinu. — Það verður ör eftir þetta, frú, sagði hann einn daginn þegar hann stöðvaði hana eftir matinn til að spyrja um hvernig sárið hefðist við. — En þér getið verið hreykin af þvi öri. John gekk framhjá þeim á leið til hrossaréttarinnar. Hann dokaði við, brosti og sagði: „Og hann mun sýna örin og segja hreykinn frá % sár þau hlaut á Crispin- dag, ójá." — Hver hefur sagt þetta? spurði Garnet. — Shakespeare? — Hann hefur sagt næstum hvað sem er, svaraði John. Garnet brosti. John mátti svq sem stríða henni, en þrátt fyrir það yrði hún montin af þessu öri þegar hún kæmi aft- ur til New York. Hún var fegin því að það var á handleggnum en ekki á neinum stað sem ekki mátti nefna. Texas hló vinsam- lega. Það var vaxandi vínlykt af honum. Þegar hann var kom- inn á leiðarenda, forðaðist hann ekki flöskuna lengur. Allir karl- mennirnir höfðu drukkið. En hún gæti aldrei orðið hrædd við svo elskulegan mann sem Tex- as. John renndi augunum yfjr sléttgreitt hár hennar og hrein- an bómullarkjólinn. Hann virtist ánægður með útlitsbreytingu SKOTTA Þurfið þíð nú endilega sitja þarna og hlusta á mig? Hvemig á ég nú að kvaka við gæjann minn í símann? í;S<Wi:x^;:;:^íi; Allt í einu hrökk húsmóðir in í Sæbjörgu við: „Það er hvorki sængurver né lak á rúminu þínu." Ég sagðist hafa háttað ofan í það eins og það var. Hún spratt á fætur og fór inn tffl þess að búa um rúmið. Ég fékk mér í þriðja bollann og drakk. Hún kom ekki aftur. Þá reis ég á fætur og leit inn í herbergið. Liggur þún þá ekki steinsofandi ofan á verlausri sænginni, þessi þrifna kona! Hafði efeki einu sinni farið úr skónum. Ég tók af henni skóna, en hún gvaf jafn fast. Þá kippti ég í sængina og breiddi ofan á hana. Hún spfnaði enn fast- ar við það. Þreyta mín sagði líika til sín, og mér fannst ég ekki geta vakað stundinni lengur. Þegar ég fór fram, til að slökkva Ijósin, datt mér í hug, að við yrðum líklega vakin eldsnemma með einhverjum þarflausum hringingum. Þreyttur maður hef- ur hvorki fulla dómgreind né vijjaþrek, segja þeir. Ég. stakk bréfi undir bjöllukólfinn og tók símann úr sambandi. Þannig gerðist ég sekur um það sem á eftir fór. Hróðugur flýtti ég mér inn, afklæddi mjg og skreið undir sængina með hvíta verinu. V (Náðugi lesandi, ég lofaði þér viðbjóðslegri nótt. Fyrirgefðu, hvað ég dró þig lengi á hroll- vekju minni. Þú skalt ekki reyna að botna sögtina. At_ bur2ir þessarar nætur eru sér- stæðir í rúmi og tíma. Þú gizkar á, að einhver morgun- hani hafi hringt dyrabjöllunni. Ekki get ég hrósað þér fyrir það, ég gaf það í skyn áðan. En þú veizt ekki, hvað af ó- virkri dyrabjöllu getur hlot- izt). Ég heyrði öðru hverju gegnum svefninn. að barið var á gang- hurðina. En allar dyr íbúðarinn- ar voru lokaðar. svo að þetta truflaði mig lítið. Nátttjaldið huldi gluggann. Það var dimmt. Kpnan svaf fast eftir — Guð veit hve miklar andvökur yfir bókum, að við bættri allri skelf- ingunni í eldhúsinu. Ég losaði um hálsmál os skyrtulíningar, velti mér um hrygg og sofnaði enn fastar eftir fyrstu höggin. Hinum vissi ég lítið af. Hrekk upp og glaðvakna! Hræddur! Veit ekki við hvað! Hræðslan sjálf veldur mér lam- andi áhyggju. Hví vakna ég hræddur? Andartaki síðar eru skilning- arvitin, sem sumir segja, að séu miklu fleiri en fimm, tekin ti'l starfa. óskeikul eins og gott sigurverk. Það er mannamál ut- an við gluggann. Glugga á þriðju hæð! Þung, óregluleg högg á vegg. Síðan barið í gluggann og kailað: ,,Er einhver inni?" Hræðileg, skrækhás rödd. Eldur! hugsa ég. Nei. þá væri brunalið. Ég þýt að glugganum og þeyti tjaldinu upp. Dagsbirt- an skellur yfir herbergið. Konan rekur upp hljóð og sprettur upp undan verlausri sænginni, úfin og grett í rauðum kjól. Ég stóð úti við gluggann and- spænis hræðilegri sjón. (Fyrirgefðu, lesandi mjiin, meðan ég þreifa um augna. lokin á mér. Þau em bólgin, og mig svíður í skurðinn undir kjálkabarðinu. Ég hef hnykkt til hausnum í þessu fáti. Og þá segir saumurinn til sín). Ég sé svo sem hvað úti er, þó að augun í mér séu sokkin: Maður utan við rúðuna, úfinn, skeggjaður, gnístandi tönnurn-. Við glugga á þriðju hæð. Stigi, Margt fóik við stigann. Bruna- boðinn á húshorninu hinum Ramminn kostar tvö hundruð kall. Vitleysa, góði maður, ég skal kaupa hann á hundrað kall. Ég nenni þessu ekki lengur. Þú færð hann fyrir hundrað tuttugu og fímm. Ef þú læt- ur tvo lista fylgja með, Guð- mundur minn, þá segjum við það. Ég fer á hausinn og það er eins og þessi gamli þjarkari sé að eignast fyrsta hundrað- kallinn. megin við götuna óbrotinn. Eld- ur er það ekki Maðurinn fælist um leið og hann sér mig, ætlar að fikra sig aftur á bak niður, lendir milli rimlanna og dettur milli húss og stiga. Ég þeyti opnum glugganum og halla mér út. Fólkið horfir á mig eins og vitstola. Stigamað- urinn liggur endilangur við vegginn, kallar einhver óstill- ingarorð, sárkvalinn. Tveir menn þjóta til hans og ætla að kippa honum á fætur. „Látið þið manninn liggja, asn- arnir ykkar," öskra ég. „Eruð þið vitlauisir? Hringið þið strax á Slysavarðstofuna." Þá er tekið í handlegginn á mér. Sæbjörg stendur þarma, úfin og hrelld. „Það er von, að fólkið sé hrætt við þig. Voðalegt er að sjá þig. Friðþjófur. Þú ert verri en í gær." „Hvað er ókunnugt fólk að klifra upp á þriðju hæð um hánótt til að sjá mig, ef þa8 brjálast af að sjá sárabindi?" „Það er nú meira en það. Þú ert eldrauður kringum aug. un." „Já, en hvað vilja þessir hálf- vitar hingað? Ekki er kviknað í. Ekkert brunalið." „Strikaðu yfir stóru orðin, Friðþjófur minn, og spurðu fólk- ið hæversklega, hvað það vilji." Ekki stóð á mér: „Hvern fjandann viljið þið?" kallaði ég út. „Hann er alveg óður," sagði einhver kona hátt. „Ónei, ég er bara dauður," öskraði ég. „Og hvaða stefni- vargur er þetta eiginlega?" Nokkrar konur tóku til fót- anna. Tvær komu þó fyrir hús- hornið aftur. En karlmenn gerðu sig líklega til að hreyfa hinn slasaða. „Látið þið manninn vera. Gegnið þið mér," sagði ég hátt Qg lagði í röddina þann mynd- ugleik og æðruileysi, sem tíðkast til sjós. Þá var eins og skvett væri köllu vatni á reiða ketti- Fólkið fór að tala saman og kenna hvað öðru um eitthvað. Múgsálin datt sundúr. eins.og illa hnoðað deig, og eftir varð sundurlaust sálnahröngl. Hver var á móti öðrum, eins og geng- ur. Högg. ískrandi hljóð Gang- hurðínni hrundið upp. Herberg- Bifvéla- og rafvélðvirkjar eða menn vanir bifvélaviðgerðum, óskast. — Hafið samband við verkstjórann. F O R D — þjónustan SVEINN EGILSSON H.F. Laugavegi 105.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.