Þjóðviljinn - 20.05.1964, Blaðsíða 10

10 SÍÐA
HÖÐVILIINN
Miðvikudagur 20. maí 1&64
Þið
stúdentsárín
æskuglöð
EFTIR HANS SCHERFIG
Thorsen og Riege hafa heilsað
hvor öðrum kuldalega. Og þeir
forðast að tala hvor við annan.
Þeir hafa fyrirlitningu á starf-
semi hvors annars. Hæðnisbros
þeirra eiga að sýna álit þeirra
hvors á öðrum.
En það eru fleiri læknar þama.
Möller iæknir og Nederby lækn-
ir. Og þeir líta upp til Thorsens.
sem er mestur þeirra og hefur
komið sér bezt áfram. Og þeir
tala í trúnaði um þau undar-
legu fyrirbrigði sem kallast s.júk-
lingar. — Þeir eru nú furðulegir.
Já, þeir eru næstum eins og
hálfvitar. Og maður segir við þá:
Gerðu þetta og gerðu þetta. Og
þeir glápa og gera hið gagn-
stæða. Og maður reynir að segja
þeim ögn um vítamín. En, nei,
ónei, þeir vilja ekki éta annað
en kartöflur og sósu. Og ef mað-
ur gæti að minnsta kosti kennt
þeim að bera dálítia virðingu
fyrir tíma læknisins og starfi.
En þeir koma pjakkandi með
vitleysuna og röflið þegar verst
gegnir. Og svo kemur einn grip-
urinn til mín sem vill endilega
að læknirinn skrifi vottorð upp
á það að veggirnir í íbúðinni
hans séu rakir. Það á að vera
handa framfærsluskrifstofunni.
— En ég er enginn múrari, góði
maður! Ég get ekki skrifað vott-
orð um veggina hjá yður.
En hann var þeirrar skoðunar
að íbúðin væri heilsuspinandi og
hann átti svo og svo mörg böm
og ég veit ekki hvað. Og ef
læknirinn vildi skrifa yfirlýs-
ingu, þá gæti hann kannski feng-
ið skárri íbúð. En svo segi ég, að
hvemig í fjandanum get ég vitað
nema hann pusi sjálfur vatni á
veggina. Það hljóta þó að vera
einhver takmörk fyrir því sem
HÁRGREIÐSLAN
HárgreMsIu og
snyrtlstofa STETNTJ og DðnO
tangavegl 18 m h. (lyfta)
StMT 24(11(1.
P E R M A GarOsenda 21
SÍMT 339(58. Hárgrelðsln- og
snyrtistofa.
D3mnr* Hárgrelðsía mð
allra hæfl.
TJARNARSTOFAN
TJamarg5tn 10. Vonarstrætls-
megln. — STMT 14(5(52
hArgretðslostofa
AUSTTJRB/EJAR
(Maria Gnðmundsdóttir)
Laugavvgi 13 — SÍMi 14656
— Nuddstofa á sama stað —
hægt er að kvabba á læknum.
Og læknarnir skiptast á frá-
sögnum um hina ótrúiegu fá-
fræði og heimsku almúgans. Og
þeir segja hver öðrum hvað þeir
hafi gefið hnyttin svör við til-
tekin tækifæri.
En undirkennarinn getur líka
sagt frá heimskum skólabömum
sem hafa gert skemmtilegar vill-
ur í þýðingum.
Og hæstaréttarlögmennimir
tveir geta sagt frá öilu því furðu-
lega fólki sem þeir hafa komizt
í kynni við í starfinu.
Og liðsforingi getur líka sagt
frá. Dátar eru ekki hótinu betri
en sjúklingar. Það var einu sinni
látið fara fram greindarpróf í
7
herbúðunum og árangurinn var
furðulegur. Það var öldungis ó-
trúlegt hvað hermenn eru
heimskir og fáfróðir um ein-
földustu hluti!
Og dómarinn hefur líka staðið
andspænis furðulegustu mann-
verum. sem maður hefði ekki
haldið, að gætu verið til. Mann-
verum sem ríkið þarf að halda
árum saman og stjana við í alla.
enda og kanta-. Auðvitað er
aldrei hægt að betrumbæta
þetta fólk en það þarf þó að
lifa. Og við, skattgreiðendumir,
verðum að borga fyrir það.
Það gerist margt undarlegt í
þessum heimi. Og fólkið er nú
ekki alltaf eins og það ætti að
vera.
Næstum allir viðstaddir hafa
við einstök tækifæri átt ein-
hver skipti við þennan sæg af
óæðri verum. Lægri stéttirnar.
Sauðsvartan almúgann. Fólk,
sem vill nú einu sinni lifa þessu
lífi. Og það er hægt að segja
margar sögur af þessu kynlega
fólki.
Séra Nörregaard-Olsen er
kominn upp að síðunni á Har-
aldi Horn.
— Og ég get ekki lýst því
með orðum hve það gleður mig
að lesa bókmenntagreinar þínar
í Morgunblaðinu. Þær eru svo
jákvæðar, svo frjóar, svo sann-
danskar!
— Þetta gleður mig mjög að
heyra. Já, ég hef alltaf gert
mér far um að vekja hljóm-
grunn fyrir hinum dönsku sér-
kennum. Dönskum anda. Öllu
sem stendur djúpum rótum í
sögu okkar og minningu og
erfðavenjum. Það eru svo marg-
ir sem vilja gera bókmenntir
okkar flatar og alþjóðlegar. Ég
hef sett mér það mark að berj-
ast fyrir hinu þjóðlega, hinu
uppbyggjandi, hinu sanna. Hinu
sanndanska eins og þú segir. —
— Ég er sannfærður um að
þú hefur mikilsverðu hlutverki
að gegna. Það eru fleiri í sókn-
inni minni sem lesa kjallara-
greinar þínar og gagnrýni.
Annars skrifa ég svolítið sjálf-
ur. 1 allri hógværð. I litla
kirkjublaðið okkar í sókninni.
Og konan mín skrifar líka. Lítil
Ijóð — elskuleg og tilgerðarlaus
Ijóð. Innlifuð og sönn. Henni
þætti innilega vænt um, ef þú
vildir einhvern tima blaða í
þeim og segja álit þitt á þeim.
Og Nielsen undirkennari vill
líka uppvægur tala við Horn
og ræða bókmenntir og segja
frá stílum nemenda sinna og
greininni um dönskukennslu
sem hann skrifaði einu sinni í
latínuskólablaðið. — Þú hefur
kannski rekizt á hana af til-
viljun?
Það hafði Haraldur Horn
ekki gert. En hann hefði gam-
an af að líta á hana við tæki-
færi, ef Axel Nielsen á hana
ennþá. Og hann mun þá fúslega
segja álit sitt á henni. Hann
veit, að undirkennarann langaði
á sínum tíma til að verða Ijóð-
skáld Það langaði hann sjálfan
líka. En hann var þó á sömu
línunni. Og það er betra að
skrifa um það sem aðrir hafa
ort. Hann ies öll skáldrit sem
út koma. Og_ hann veit hvað
skáldin hafa * átt við og hvað
þau hafa lifað. Það er næstum
eins gott og að túlka reynslu
sína sjálfur.
Rold lögreglustjóri talar í
trúnaði við Robert Riege. Og
hann er blíður og rólegur og
fjarri því að vera eins skap-
bráður og venjulega.
Hernild virðir þá fyrir sér
með undrun. Þarna hefur ofsa-
fengni lögreglustjórinn fundið
ofjarl sinn. Hvílík lotning. Skyldi
Riege kunna að dáleiða?
Hernild talar um ættfræði við
Amsted. Og þeir rekja enn einu
sinni hvernig þeir séu tengdir,
sem sé vegna þess að föðurbróð-
ir frú Amsted, Masen herfor-
ingi, er skyldur móðurbróður
Hernilds, von Brackberg. Og
faðir von Brackbergs var amt.
maður og óðalsbóndi og faðir
hans var aftur foringi brynju-
liðsins í Holstein og faðir þessa
var aðlaður af kónginum. Og
sjálfur er ég að vissu leyti af
aðli, — segir Hernild. — Ekki
aðeins í gegnum von Brackberg
ættina, heldur þýddi Hernild
upprunalega herra Níels, — sem
sé herramaðurinn Níels. —
— Maður veit ekki hvað
verður á borðum, — segir Mog-
ensen. — En maður vekur at-
hygli á því að maður er jurta-
æta. Maður étur ekki lík. —
Og Jörgensen sem er í hátiða-
nefndinni, róar hann. — Það er
heilmikið af alls konar græn-
meti. Spergill og baunir og
sveppir og svoleiðis. Og svo
auðvitað kartöflur. Þú getur
sjálfsagt orðið mettur af græn-
metinu einu.
— Þökk fyrir, — segir Mog-
ensen.
— Stórkostlegt, stórkostlegt!
— segir séra Nörregaard-Olsen
og stráir ösku í eina keramik-
skálina með biblíumynd. —
Þetta er list! Göfug dönsk list.
Og menn eru stórhrifnir af
þessu í útlöndum. —
— Já, við getum sitt af hverju
hérna heima, þegar við höldum
tryggð við sérkenni okkar, —
segir Horn
Og nú er komið að því að
hægt er að setjast að borðum.
Skrifstoíustjórinn klappar sam-
an lófunum: — Félagar! Þá
setjumst við að borðum! Við
setjumst þar sem okkur sýnist.
Það er nú dálítið skrýtið,
finnst Hernild. í Holstebro setj-
ast menn að borðum eftir mann-
virðingum. Þegar dómarafulltrúi
er í níunda flokki, litur það ekki
vel út að hann sitji ofar en
lögreglustjóri sem er i áttunda.
En þeir eru vist ekki eins ná-
kvæmir hér i höfuðstaðnum.
Það er ekki svo að skilja að
það skipti neinu máli. En fyrst
til eru flokkar, þá má eins fara
eftir þeim.
Mennirnir snúa sér að næsta
sal, þar sem lagt hefur verið
á borð og þjónarnir bíða með
föt. Séra Nörregaard-Olsen stik-
ar af stað í broddi fylkingar,
þegar hann er búinn að leggja
vindilinn frá sér í einn biblíu-
öskubakkann. Og Mogensen
tekur eftir því að prestur-
inn hefur sett vindilstúfinn
sinn beint í augað á Jesú.
TÓLFTI KAFLI
— Verið allir velkomnir! —
hrópar Haraldur Hom með hárri
og skýrri röddu. — VeJkomnir
og þökk fyrir að þið komuð,
gömlu félagar. Aldarfjórðungur
er liðinn síðan við vorum saman
síðast. Töluverður hluti af lífi
okkar. Þá vorum við ungir og
eins og óskrifuð blöð. en nú er-
um við fullorðnir karlmenn sem
höfum þroskazt í skóla lífsins.
En við höfum ekki gleymt
æskunni. Hinni glöðu, heillandi
æsku, þegar allt lífið var fram-
undan. Munið þið ekki eftir
gamla söngnum. sem við vorum
vanir að syngja við skólaupp-
sagnir: Vor æskutíð er indælt
vor, og ungar greinar teygja blöð
sín blítt....
Nú höfum við teygt úr blöðum
okkar. Nú skipum við sess okkar
i dönsku þjóðfélagi. Og óskin
i kvæðinu hefur rætzt: Heiðurinn
og skyldan umfram allt á okkar
fána letrað er.
Kröfur heiðurs og skyldu —
þær gerði skólinn okkar til okk-
ar og í dag höfum við orðið við
þeim. En á stund sem þessari
leyfist okkur að líta sem snöggv-
ast um öxl. Við megum rifja
upp æskuárin — gleðja hugann
við góðar og glaðar minningar
frá þeim dögurrx og halda hér
saman hátíð;
Skál félagar og velkomnir! —
Siðan komu þjónarnir með föt-
in og byrjað var á því að borða
brauðkollur með guUeitum jafn-
ingi.
Mogensen horfði nærsýnum
augum á diskinn sinn og rótaði
í brauðkollunni með gafflinum.
— Er lík í þeasu? — spurði hann
þjóninn.
— Það held ég varla, herra
minn. —
— Nei, sagði Amsted. — Þetta
er víst allt saman jurtaættar. Þú
getur rólegur látið þetta ofan í
þig. Það eru í hæsta lagi fáeinar
rækjur í þessu. —
Mogensen veiddi rækjuna upp
úr og lagði hana á diskbrúnina.
— Er það heilsu þinnar vegna
sem þú ert jurtaæta? — spurði
Thorsen.
— Sumpart vegna heilsunnar.
En líka af siðfræðilegum ástæð-
um. Og fagurfræðilegum, —
sagði Mogensen.
— Þú varst ekki svona við-
kvæmur þegar við vorum að éta
búðing með rauðri sósu í sjopp-
unni i Landamerkinu. — sagði
Thorsen. — Hamingian má vita
hvað var í þeim búðingi. —

— Þetta var annars ágæt
mynd og það er hreint ekki
sem verst að sitja í ódýrustu
sætunum. finust þér það
Andrésína?
— Huh Ég þakka þér fyr-
ir pylsurnar og poppkornið
Andréí’, þa?< var þa líka
kvöidveröur.
— Góða nótt, ég mun aldrei
geía gleymt þws.su kvöldi
Andrés..,
. . en það mun ég þó reyna
af frenista meg’ji.
Raftækjavinnustofa
Erum fluttir með vinnustofuna í Stigahlíð 37.
Síminn er sá sami 3 51 5 8.
Fastur viðtalstími kl. 11—12 og 13—14.
Framkvæmum allskonar nýlagnir og viðgerðir.
Raftækjavinnustofa
Ástvaldar Jónssonar s. f.
Stigahlíð 37 — Reykjavík.
Ferbafólk
Hótel Selfoss opnaði laugardaginn 16. maí.
HEITIR OG KALDIR RÉTTIR
ALLAN DAGINN
Bjartur og vinalegur veitingastaður, opið
frá kl. 8 f.h. til kl. 11,30 e.h. — Gjörið
svo vel og reynið viðskiptin.
Hótel Selfoss
Sími 19 — Selfossi.
SVEFNSÓFAR
- SÓFASETT
HNOTAN húsgagnaverzfun
FERÐABÍLAR
1* farþega Mercedes-Benz hópferðabíiar af nýjustu gerð,
til leigu í lengri og skemmri ferðir. — Afgreiðsla á
Sendibílastöðinnj i síma 24113, 4 kvöidin og um helgar.
Súni 20969.
HARALDUR
EGGERTSSON,
Grettisgötu 52.