Þjóðviljinn - 24.02.1974, Qupperneq 9

8 SIÐA — ÞJÓÐVILJINN Sunnudagur 24. febrúar 1974.
Sunnudagur 24. febrúar 1974. ÞJÓÐVILJINN — StÐA 9
meiri krafti i jassmúsik og
nútimatónlist. Skólahljómsveitin
hefur að visu gert þetta að vissu
marki, og t.d. leikum við núna
tónlist i útsetningu frá Herb Al-
bert.
Við höfum þvi áhuga á að reyna
eitthvað nýtt, og vissulega væri
gaman ef vel tækist til og unnt
yrði að haldg slikum hornaflokki
gangandi.
Nú hafið þið vakið athygli fyrir
skemmtiiegar marséringar og
liflega framkomu. Ætlar skóla-
hijómsveitin að fitja upp á
einhverju nýju hvað slikt snertir?
— Já. Hingað til landsins
kemur "i vor ung stúlka frá
Bandarik junum , Vestur-
Islendingur. Hún ku vera mjög
snjöll i gönguæfingum lúðra-
sveita og höfum við frétt að hún
hafi verið kjörin meistari sem
Tambour-Major, en slikt nafn ber
sá, sem gengur fyrir lúðrasveit-
inni með stórt prik og stjór'nar i
senn göngu og leik lúðrasveitar-
innar. Þessi stúlka ætlar e.t.v. að
kenna okkur nýjar listir, og mun
þá skólahljómsveitin og Horna-
flokkurinn þiggja af henni
kennslu i sameiningu.
Það verður ekki annað
sagt en að Skólahljómsveit
Kópavogs, sem hefur
áunnið sér miklar vin-
sældir fyrir skemmtilega
tónlist og líflega fram-
komu, hafi nóg aðgera, og
vissulega eru ekki ófá
verkefni framundan hjá
þeim rúmlega 100 ung-
lingum, sem nú starfa
innan sveitarinnar.
Tónleikar með Sinfónu-
hl jómsveitinni verða í
mars, í ráði er að reyna að
heimsækja Færeyinga í
sumar og jafnvel ferðast
út á landsbyggðina ef
tími vinnst til. Auk þess
verður skólahljómsveitin
eina i lúðrasveitin, sem
mun leika á Listahátiðinni
i Reykjavik í sumar.
Það þarf vart að taka
það fram, að geysileg
vinna liggur á bak við þann
árangur, sem náðst hefur.
Þrotlausar æfingar í 8 ár
hafa gefið af sér góðan
ávöxt, og enginn átti von á
því, er lúðrasveitin var
stofnuð, 1966, að hún ætti
eftir að blómgast svo ört
sem raun varð á.
Stjórnandi og umsjónar-
maður Skólahljómsveitar-
innar hefur frá upphafi
verið Björn Guðjónsson, og
Hörður Sigurðarson.
Þórunn Björnsdóttir
Blásið I rörið
Framundan eru tónleikar á Listahátíöinni í Reykjavík
og meö Sinfóníuhljómsveitinni og nú stendur
til aö stofna „Hornaflokk” fyrir þá , sem elstir eru
Og að lokum: Hvað er fram-
undan?
— Það sem okkur finnst
stærsta verkefni þessa árs er tvi-
mælalaust leikurinn á Listahátið-
inni i sumar og tónleikarnir með
Sinfóniuhljómsveitinni, sem
verða nú i mars. Það verður
skemmtilegt að vinna að þeim
verkefnum, en þvi miður senni-
lega eitt af þvi siðasta, sem við,
þau elstu, eigum eftir að gera
undir merkjum Skólahljóm-
sveitar Kópavogs. Þá höfum við
hug á að heimsækja Færeyjar ef
þess' er nokkur kostur, við
munum leika mikið i Kópavogi og
halda sjálfstæða tónleika. Siðan
munum við væntanlega, eins og
öll fyrri ár, leika fyrir ýmsar sér-
stofnanir og fyrir annað það fólk,
sem ekki á auðvelt með að heyra i
okkur einhvers staðar á
skemmtistað. Einnig vonumst við
til að fá að leika á landsléikjum
knattspyrnumanna og yfirleitt á
öllum þeim stöðum, þar sem þörf
er fyrir hljómsveit eins og okkar.
Sjálfboðaliðsstarfið er snar
þáttur i öllu starfi okkar og tón-
leikaferðum, okkur þykir vænt
um að geta gert gagn og sjá fólk
njóta þess að hlusta á ávöxt þess
mikla starfs, sem við höfum
unnið á undanförnum árum.
—gsp
Klarinettleikarar eru flestir kvenkyns, ,,en skila samt hlutverki slnu bara vel ”,eins og karlinn sagði.
þrátt fyrir mikinn áhuga
og dugnað unglinganna,
verður honum ævinlega
eignaður mestur heiður.
Á miðvikudagskvöld
léku unglingarnir úr Kópa-
vogi í Laugardalshöllinni,
er Handknattleiksmenn
okkar héldu mikla hátíð, til
styrktar utanförlandsliðs-
ins i heimsmeistarakeppn-
ina. Þá voru nokkrar
myndanna hér teknar, og á
meðan í þróttafréttamenn
léku við dómara, unglingar
við ,,gömlu mennina,"
landsliðið við FH og á
meðan Ömar Ragnarsson
söng baráttusöngva með
landsliðinu, var rabbað
lítillega við 2 af elstu
meðlimum Skólahljóms-
veitarinnar, sem nú eru að
koma á fót nýrri lúðrasveit
fyrir þá, sem eru eiginlega
orðnir of ,,gamlir" til að
leika með Skólahljóm-
sveitinni.
Þau Hörður Sigurðarson
og Þórunn Björnsdóttir
settust með mér inn í einn
af mörgum afkimum
Laugardalshallarinnar og
töluðu eftirfarandi inn í
minnisbókina:
— Jú, það er rétt, við höfum
ákveðið að stofna nýjan
hornaflokk, i framhaldi af Skóla-
hljómsveitinni, og mun hann
starfa verulega með henni til að
byrja með. Stofnfundur hefur
þegar verið haldinn, og við höfum
fengið vilyrði fyrir riflegum fjár-
styrk frá Lista- og menningar-
sjóði Kópavogs til hljóðfæra-
kaupa, auk þesssem bæjarfélagið
ætlað að styrkja okkur til að
launa stjórnanda og kennara.
Björn Guðjónsson hefur sam-
þykkt að taka okkur i sina vörslu
fyrir litinn eða jafnvel engan
pening, þannig að við höfum fyrir
bragðið mjög rúman fjárhag til
kaupa á hljóðfærum. Sennilega er
ekki búið jafnvel að nokkurri
lúðrasveit og einmitt okkar, og
vissulega erum við þakklát
bæjaryfirvöldum fyrir rikan
skilning á mikilvægi þess, sem
við erum að gera.
Hvað verður nýja hljómsveitin
stór, og hvcrnig tónlist hafið þið
hugsað ykkur að leika?
— A stofnfundinum voru tæp-
lega 30 manns, en við vonumst til
að enn fleiri bætist við, einkum
þeir, sem hafa leikið með Skóla-
hljómsveitinni hér áður fyrr, en
hætt vegna skólagöngu í Reykja-
vik eðaa annars staðar. Við
viljum endilega fá þá krakka
aftur og byggja upp nýja lúðra-
sveit með öllum gömlu félög-
unum.
A fundinum ræddum við litil-
lega um hvers konar tónlist
skemmtilegast yrði að taka fyrir,
og var mikill áhugi á þvi að reyna
eitthvað nýtt i flutningi lúðra-
sveitar, leggja t.d. minni áherslu
á marsa og önnur sigild lúðra-
sveitarverk, en fara i staðinn af
Rætt viö
Kristínu
Thoroddsen,
skipsþernu
á Lagarfossi
Skipsþernur, skipsjóm-
frúr eins og þær héfu með-
an það þót+i femur til
ágætis hjá konum að
halda meydómi sínum
fram eftir árum,er starf-
stétt sem lítið hef ur heyrst
um og undanfarið.
Blaðamaður Þjóðviljans
hafði samf lot með tveimur
skipsþernum er hann var
farþegi með Lagarfossi
milli f jarða á Austurlandi,
og tók þá eftirfarandi við-
tal við aðra þeirra,
Kristínu Sverrisdóttur
Thoroddsen.
— Ég er búin að sigla samfleytt
núna i rúmt ár, en áður var ég i
nærri tvö ár skipsþerna hjá rikis-
skip i fyrstu og þá á Herjólfi og
siðan Esju gömlu, en fór siðán til
Eimskip, en það er nú orðið siöan
þetta var, þvi ég var aðeins 14 ára
þegar ég byrjaði.
Kristin Thoroddsen
Mér þykir
sjórirm
skemmtilegur
— Af hverju hættirðu á sjónum?
— Nú, ég gifti mig óg eignaðist
barn. Meðan ég var gift var ég
m.a. ráöskona hjá Vegagerð rikis-
ins i 6 ár i brúarvinnuflokki og
ferðaðist þannig um landið þvert
og endilangt.
— Svo það er sennilega flökku-
blóð i þinum æðum?
— Já, og hefur alla tið verið,
varð vör við þetta sem barn.
— í hverju er starf skipsþernu
aðallega fólgið?
— Hér um borð i Lagarfossi er
minn verkahringur sá að halda
setustofu hreinni, þjóna farþeg-
um, skipstjóra og fyrsta meistar.
— Hefurðu verið á Lagarfossi
þetta ár sem þú ert búinn að vera
i siglingum i þessari lotu?
— Nei, þetta er minn fyrsti túr
hér um borð. Ég leysti af jólatúr á
Mánafossi, þá var ég búin að vera
fjóra túra á Dettifossi sem annar
kokkur, og þar áður á Selfossi, en
hætti á honum i haust þegar hann
strandaði við Vestdalseyri við
Seyðisfjörð, sællar minningar.
— Hvernig eru launin?
— Við höfum okkar mánaðar-
kaup fyrir 40 stunda vinnuviku og
eigum að hafa fast tvo og hálfan
tima i yfirtið á dag. Vinnudagur-
inn er sem sagt frá 7 til 7.
Þegar farþegar eru með og það
þarf að þjóna þeim eftir að okkar
vinnutima er lokið, fáum viö að
sjálfsögðu yfirtið fyrir það. Ef
yfirtiðin er mikil fáum við svipað
kaup og hásetar.
— Þú hefur nokkra viðmiðun af
flökkulifi á landi og sjó. Hvort
likar þér betur?
— Mér þykir sjórinn skemmti-
legri. Það er þó ákaflega gaman
að ferðast um landið sitt og sjá
það og kynnast landi og lýð, en
það er lika gaman að ferðast til
útlanda og kynnast þar fólki,
koma jafnvel inn á heimili þess og
sjá hvernig það býr.
t erlendum hafnarborgum geri
ég litið að þvi að fara á skemmti-
staði, heldur fer ég og hitti kunn-
ingja, sem ég á þar á þeim túrum
sem ég hef siglt lengst.
— Eftirað þú hættir sjómennsku
og fóst i larid til að stofna heimili,
grunaði þig þá, að þú mundir fara
aftur á sjóinn?
— Já, ég var búin að heita þvi.
— Sérðu nokkuð fyrir endann á
sjómennskunni?
— Nei, svo lengi sem ég fæ að
vera hjá félaginu og get sinnt
minu starfi, þá vil ég ekki hætta.
— Skipsþernur hafa með sér
samtök, ekki satt?
— Jú, Þernufélag lslands er
heitið á okkar samtökum. Það
gerir fyrir okkur kjarasamninga.
Þetta er ákaflega sterkt og gott
félag.
Það er ekki þar fyrir, að mér
finnst að við mættum fæ hærra
kaup. Oft á tiðum vinnum við
meira en aðrir sjómenn, hásetar
og stýrimenn. Þá eru kannski oft
lengri vökur hjá okkur, en þetta
veltur á þvi hvort við erum með
farþega eða ekki.
— Nú er til að mynda yerið að
leggja af stað i næstu höfn,
þriggja tima stim, klukkan orðin
hálf ellefu og farþegar um borð.
Er þinn vinnutimi búinn núna?
— Ég gef farþegunum kvöld-
kaffi og geng frá eftir það. Ef far-
þegarnir verða ekki sjóveikir, get
ég farið i koju eftir kaffið. Ef þeir
verða hins vegar sjóveikir, þá
hringja þeir bjöllu i klefum sinum
og ég svara þvi kalli. Þegar mikið
er um farþega, vont i sjó og siglt
allan sólarhringinn, verður oft
litið um hvild.
— Þú nefndir það áðan að þú
hefir verið a Selfossi þegar hann
strandaði i haust er leið. Viltu
segja nánar frá þessari sögulegu
ferð?
— Við vorum að koma heim eft-
ir mánaðartúr til Bandarikjanna
og fórum siðan á ströndina. Viö
vorum búin að þræða þrjár hafnir
á Austfjörðunum og fórum siðan
upp til Seyðisfjarðar, og það var
unnið til klukkan 12 á miðnætti.
Ég fór i koju um tólf-leytið og
varla búin að sofa meir en i kortér
tuttugu minútur og vakna við
óskaplegan dynk. Ég hélt að það
væri komin svona mikil bræla og
sjógangur og snéri mér upp i horn
i kojunni. Þá heyrðist annar
dynkur, og i þvi er hurðinni að
klefanum hrundið upp og mér
sagt að hypja mig úr koju: við sé-
um strönduð!
Mér þótti þetta harla skritið og
spurði hvar við værum strönduð
og var þá sagt við værum
strönduð á Seyðisfirði.
Ég dreif mig i spjarirnar og
fram. Strákarnir voru að ganga
frá endum framá og afturá, og
þegar ég kom niður i háseta-
messa og leit út um gluggann var
skipið á þurru landi. Þetta var i
sjálfu sér ákaflega skemmtileg
sjón, þvi þarna kom bóndi riðandi
á hesti, bauð gott kvöld og spurði
hvert við værum aðjþra.
Ég vann svo um noltina við að
gefa kaffi, bagsaði, þe. tók til,
klæddi mig siðan upp, fékk mér
hjálm á höfuðið og vinnuvettlinga
að láni og fór siðan niður i lest og
vann þar ásamt öðrum úr skips-
höfninni, og þarna unnum við nótt
og dag. Þetta var ákaflega gam-
an.
— En hefurðu lent i stórviðrum
á hafinu?
— Já, já. Við vorum til að
mynda á leið á Mánafossi til Nor-
folk og fengum allt á móti okkur.
Skipið gekk ekki nema 2 milur
þegar oest lét og þarna hjökkuð-
um við svo til i sama farinu i
hálfan annan sólarhring þó svo
allar vélar væru keyrðar á fullu.
Þetta var um hátiðirnar.
— Hvað gerðuð þið ykkur til til-
breytingar yfir hátiðirnar?
— Við efndum til félagsvistar,
þriggja kvölda keppni, áhöfnin og
tveir farþegar sem með okkur
voru. Þetta tókst ágætlega. Um
áramótin tók ég mig svo til ásamt
fyrsta meistara og bjuggum við
til i sameiningu visur um hvern
einstakan af áhöfninni við lög,
sem allir gátu sungið.
— Þú hefur þá eitthvað af
skáldagáfu ættarinnar?
— Nei. Alls ekki.
—Hefurðu verið sjóhrædd?
— Nei. Þó verð ég að viður-
kenna það, að þegar ég fór upp i
brú i veðrinu sem ég sagði þér frá
áðan, og horfði á öldurnar
steypast yfir skipið. að þá hafi ég
hugsað sem svo: komumst við
áfram eða verðum við hérx það
sem eftir er?
— Finnst þér ástæða til að kyn-
systur þinar leggi fyrir sig sjó-
mennsku i rikara mæli en þær
hafa gert hingað til?
— Já, og ég hvet þær eindregið
til þess.
—ú.