Þjóðviljinn - 24.12.1974, Blaðsíða 25

1
'■í-'-W,

Égnpmhh
i er,
andinn, sem endurleysir,
efldur um heimana fer!”

vmm
Jólablaö 1974 — ÞJÓÐVILJINN SÍÐA 25

Leit ég söngvarans
sorgarenni,
hársins liðuð
dökk lokkaföll,
hetju draumlyndis
dapran munninn
sem kvað i Arthúrs
konungshöll.

.
Ég sá hans dauðhryggu
sjónir opnast,
að leita einnar
sem ei hann fann,
þær lukust aftur,
og óglögg sýnin
i sömu andrá
i sortann rann.
En lengi heyrði ég
hægt og blæmjúkt
i muna hans
hið myrka tal
um hálfa gleymda
hans söngmannssögu
og einhvern velskan
eða enskan dal.
,,Hef ég ei unnað einni,
iturri var ei sén,
svaf ég ei dáleikum dvalinn
draumsæll við konuhnén,
hægt meðan húmrauð sólin
hneig bak við eikartrén?
Bjó hún ei brúðarnóttu
björt þegar stjarnan skein,
laufþétt hófst lim yfir okkur,
létt bærðist hVer þess grein,
vindurinn ^strauk um viði,
Mér gaf hún allt: og makans,
mildingsins, gullfesti bleik
hnýtt var blitt mér að höfði,
hár mitt strokið að íeik,
eiðinn sinn helgan sveik.
Lengi á laun við drukkum, ®
ást sem var hryggð og kætt
ást með synd og yndí
ást með brotið sætt.
Áðan munksrö<
orð, sem i grui
indæl er lifsins
elskunnar kinn
ósviva þin er
nætt