Þjóðviljinn - 20.04.1975, Blaðsíða 15

Sunnudagur 20. april 1975. ÞJÓÐVILJINN — StÐA 15
Hjördís Bergsdóttir
velur gítargrip
viö vinsæl lög
Tökum lagiö
HALLÓ ÞIÐ!
Þakka bréfin. I dag ætla ég aö veröa við ósk önnu M. Birgisdóttur frá
Breiðdalsvik, en hún biður um „Bréfið hennar Stinu”. Ljóðið er eftir
Davið Stefánsson frá Fagraskógi en það voru þeir Heimir og Jónas,
sem sungu þetta lag inn á plötu þeirra félaga „FYRIR SUNNAN FRÍ-
KIRKJUNA”. Lagið er eftir Heimi Sindrason.
Bréfiö hennar Stínu
C e7 a C7
Ég skrifa þér með blýant þvi blek er ekki til—
F D7 G G7
og blaðið það er kryplað, og ljósið er að deyja.
C e7 a C7
En þegar þú færð bréfið, þá veistu hvað ég vil,
D7
og veist, að ég er heima.. .og i náttkjól meira q
að segja.
F G7 C a
Ég svik þig ekki vinur, og sendi þetta bréf
F G C
til að sýna þér, að ég er hvorki hrædd við þig C7
né gleymin,
F G7 c a
til að segja.. .til að segja.. .til að segja, að ég sef
F d G
undir súðinni að norðan.—Ég er svo voðalega C
feimin.
1 guðsbænum þú verður að ganga ósköp hljótt
og gæta vel að öllu, hvort nokkur fer um veginn.
Læðstu inn um hliðið, þegar lföa fer á nótt,
og læðstu upp meö húsinu — eldhúsdyramegin.
Beint á móti uppgöngunni eru mfnar dyr.
Elsku vinur, hægt, hægt, svo stiginn ekki braki,
og þó þú hafir aldrei...aldrei farið þetta fyr
þá finn ég, að þú kemur, og hlusta, bið'og vaki.
Gættu að þvi að strjúka ekki stafnum þinum við,
og stigðu létt til jarðar, og mundu hvað ég segi.
Það iöka sjálfsagt margir þennan æfintýrasið,
sem aldrei geta hist þegar birta fer af degi.
Opnaðu svo hurðina — hún er ekki læst.
Hægt, elsku vinur, það er sofið bak við þilið.
1 myrkrinu, I myrkri geta margir draumar ræst,
og mér finnst lika við eiga það skiliö.
Ég veit, að þú ert góður og gætir vel að þér
og gengur hægt um dyrnar — faröu helst úr skónum.
Þá er engin hætta. — Þú mátt trúa mér.
Þei, þei...Húsið er fullt af ljónum.
Það grunar engan neitt svona I allra fyrsta sinn,
og engum nema þér skal ég gefa bliöu mina.
Og þó að ég sé feimin, þá veistu vilja minn
og veist, að ég er heima,
þin elsku hjartans
Stina
F-h i jómur
©0
0

q7- h ljórnu.r

í p

©@
D7-hljómur Gr-hijómur
©
@
@
0
&7-hljómur C7~ htjómur d-hLjómur C~hljómur
d>

©
©

0
@
ÁTTINNI
Má ekki
Skilti við hlið golfklúbbs á
Manila á Filippseyjum:
Gjörið svo vel að raka ekki
kaktusana og ekki gefa skjald-
bökunum viski!
Káta ekkjan?
Eftirfarandi auglýsing i einu
dagblaða Vinarborgar vakti at-
hygli og var túlkuð á ýmsan
veg:
„Ekkju, 32ja ára, vantar
vinalegt herbergi með rúmi, þar
sem hún getur stundað
kennslu.”
Valkostir
Á þjóðveginum fyrir utan
Toulouse i Frakklandi gat fyrir
nokkru að lesa eftirfarandi til-
kynningu til vegfarenda:
„Sýnið vegagerðinni skilning.
Sem stendur höfum við aðeins
tvennskonar vegi: slæma eða
lokaða vegna viðgerða”.
Spádómurinn
rætist
t Kaupmannahöfn spáði spá-
kona fyrir Jens Nilsen:
— Á morgun verðið þér hand-
tekinn. Ég sé fangelsisdyrnar
standa opnar!
Og það kom fram. Daginn eft-
ir var Nilsen handtekinn. Um
leið og hann fór frá spákonunni
hafði hann stolið veski hennar
og drukkið út alla peningana. —
Þetta hafði hún reyndar ekki
séð fyrir i bollanum.
Tauga-
trekkjandi
Niðurbrotinn á taugum
hringdi Mr. Leon Mercer i
Southport (Bandar.) til lögregl-
unnar seint um kvöld og
kvartaði:
„Mér er ekki nokkur leið að
sofna hvernig sem ég reyni. Það
er verið að halda garðveislu i
nágrenninu og ég þoli það bara
ekki.”
Þegar lögreglan ætlaði að
skerast i leikinn kom i ljós, að
veislan var reyndar i garði Mer-
cers sjálfs. Meðan veislan stóð
sem hæst hafði hann ætlað að
halla sér, einsog gengur, og i
æsingnum yfir að geta ekki
sofnað steingleymt eigin veislu.
VISNA-
ÞÁTTUR
S.dór.
Svo ei veröi á
svörum hik...
Arið 1952 kom út litið visna- og
ljóðakver. Það lætur ósköp litið
yfir sér hið ytra, en fyrir þá sem
hafa áhuga á ferskeytlunni er
efni þess þeim mun áhugaverð-
ara. Bókin heitir Milli élja og er
eftir Jón Arason erfiðismann
sem lengi bjó i Reykjavik og
gamlir reykvikingar kannast
eflaust við. Hann var kunnur
hagyrðingur á sinni tið. Bókin
kom út i tilefni 75 ára afmælis
Jóns. Ég hygg að of fáir hafi séð
þessa bók, og þess vegna er full
ástæða til að helga visum Jóns
uppistöðu þessa visnaþáttar.
Inngangsvisa er að bókinni,
sem er svona:
Svo ei verði á svörum hik,
sannleikskornum stráðu,
Iöunn kær, og augnablik
anda þinn mér Ijáðu.
Vinamissir
Vinaböndin verða fá,
valt er timans yndi.
Eftir stend ég eins og strá,
einn i hvössum vindi.
Settu markið hátt
Markið settu himinhátt,
harma léttu I nauðum.
Svangan metta, ef saðning átt,
silfrið réttu snauðum.
Af þvi muntu öðlast hrós,
auðgast dyggðum sönnum,
viljirðu þitt litla ljós
lýsi öðrum mönnum.
Konuval
Lánið frá þér liggur spönn,
lika hitt er veldur baga.
Það er gömul saga, sönn,
svo var það um mina daga.
Vertu jafnan varfærinn,
veigagná þó fáir kyssta.
Komstu að þvi karlinn minn
hvort hún er á svörtum lista.
Hvort er betra
Ef ég reyni að yrkja gott,
enginn vill það heyra.
Geri ég nið og napurt spott
nær það hvers manns eyra.
Vandasamt þvi verður hér
vel úr málum skera.
Hvort er betra, herm þú mér
hvað á ég að gera?
Setti ég kjaftinn sóttkvi i,
sem er réttur vegur,
yrði ég talinn allt að þvi
óaöfinnanlegur.
Kæruleysi
Viljirðu standa föstum fót
fram i tilverunni,
best er þá að breyta mót
betri vitund sinni.
Mammon
Fávitans um heimsku hof
heldur ágirnd vörðinn.
Margan þvingar injög um of
Mammons uáragjörðin.
Varla grillir grænt i strá,
gæfu hallar linum.
Nú er myglað moðið á
Mammons-stalli þinum.
Dýrtiðin
Dýrtiðin er geysigrimm.
Gengur fram úr lagi,
þegar krónur knappar fimm
kostar einn rauðmagi.
Agirndin er óskoruð,
alþýðunni klórar,
gömul bæði og grindhoruð
grásleppan á fjórar.
Um prest
Rennir færi röng á mið,
rær oft andans tómu fleyi.
Tónar eins og tarfur við
tóman stall á vetrardegi.
Hárin grána
Hárin grána, hallar leið,
hels að ránarslóðum.
Valt er lán, en vökin breið,
vegurinn skánar óðum.
S.E. sendi okkur þessa visu
fyrir nokkru, en hún er ort I til-
efni af þvi að rafsuðumenn eru
nú á fórum i atvinnuleit til Nor-
egs:
Ekki kippir öllu I lag
ihaldsstjórnin nýja,
út.til Noregs eru i dag
iðnaðarmenn að flýja.
Maður nokkur sem var kyn-
villtur var eitt sinn fánaberi i
skrúðgöngu templara. Þá var
ort:
Gvendur undan gútta-her
gekk og bar sinn klafa,
af þvi hann á eftir sér
enginn vildi hafa
Þegar ljóðakver Halldórs
Laxness kom út þótti sumum
það fremur óskáldlegt. Það var
mjög gisprentað og oft aðeins
ein visa á siðu. Ingveldur Ein-
arsdóttir á Reykjum i Mos-
fellssveit orti þá:
Þitt hef ég lesið, Kiljan, kver,
um kvæðin litt ég hirði,
en eyðurnar ég þakka þér,
þær eru nokkurs virði.
Svo koma hér þrjár visur sem
Jónas Friðgeir á Isafirði sendi
okkur
Söngurinn
á eyrinni
Situr að völduin soralýður
sultur og seyra okkar biður.
Undan böðuls svipu sviður
sárt er að vera verkalýður.
Undanslátt á alla kanta
ihaldið og framsókn panta.
Allt má verkalýðinn vanta,
virðist hugsun stjórnarfanta.
Og svo að lokum ein hlunk-
henda út af þvi sem á undan er
gengið:
Þjóðin oft má þrautir reyna
þvi er ekki neitt að leyna,
það er eins og fjandinn standi
upp á miðju þessi landi.
Nokkrir hafa skrifað okkur og
óskað eindregið eftir þvi að við
höldum áfram að birta fyrri-
parta fyrir menn að spreyta sig
á. Við skulum þvi gera eina til-
raun og sjá hvort menn hafa á-
huga á að botna. Fyrri partur-
inn er eftir Valdemar Lárusson :
Af óstjórn komið nú er nóg,
nærri tómur kassinn..