Þjóðviljinn - 29.01.1983, Blaðsíða 24

•'A Aftfr- ~ WflÓW •sr.únfii, «0R - ,tii ri^ti
24 SÍÐA - ÞJÓÐVILJINN Helgin 29. - 30. janúar 1983
Elsti vettlingurinn á Islandi, og
einnig elsti prjónaði hluturinn á
landinu, fannst nýlega í rústum
bæjarhúsa á Stóruborg undir Eyja- -
fjöllum, en þar hefur í nokkur
sumur verið grafið í gamlar bæjar-
rústir. Ljósmynd þessi birtist í nýj-
asta hefti „Hugar og handar“, en
vettlinginn hafa Þjóðminjasafns-
verðir undir höndum (ekki á!).
Hugur
og hönd
komið
Ritið „Hugur og hönd“ 1982 er
nýkomið út. Rit þetta gefur
Heimilisiðnaðarfélag Islands út ár-
lega, og kennir þar margra grasa.
Meðal efnis í þessu hefti má nefna
minningarorð Huldu Á. Stefáns-
dóttur um Halldóru Bjarnadóttur;
kennt að prjóna hnésokka með
bandhæl og bandúrtöku - og með
frönskum hæl og stjörnuúrtöku;
sýndur útsaumur frá liðinni öld;
sýnt ýmislegt prjón; ljósmyndir úr
kapellu Kvennadeildar Landspí-
tala íslands; íslenskt glit; lítið eitt
um lín og línrækt og kynning á
Heimilisiðnaðarskólanum. -ast
Vísir menn segja aö sjóveiki
sé aö stórumhluta
ímyndunarveiki. Þegar viö þrír
blaöamenn vorum komnir um
borð í varöskipið Tý s.l.
mánudagskvöld og skipverjar
sögöu okkur að stormur væri
út af Vestfjörðum fann ég
strax einhverja
óþægindatilfinningu í
hálsinum þó að skipið
haggaöist ekki við bryggju á
Patreksfiröi. Maginn á mér
vareitthvað undarlegur.
Ólafur Valur Sigurðsson
skipherra hafði verið svo
elskulegur að leyfa okkur að
fljóta með til Reykjavíkur vegna
þess að ekki hafði verið flogið um
daginn. Við fengum góðan
fjögurra manna farþegaklefa og
ég sá okkur alla þrjá í anda raða
okkur við vaskinn og engjast
sundur og saman í 14
klukkutíma.
Fljótlega eftir að skipið lagði
frá bryggju ákvað ég að fara
niður og leggja mig í þeirri von að
sjóveikin kæmi síður yfir mig. Þar
sem ég lá með kökkinn í hálsinum
og gat ekki um annað hugsað en
magann minn verður mér þreifað
niður með dýnunni í kojunni og
hvað verður þá fyrir mér annað
en piliuglas. A miðanum stóð að
þar væru sjóveikipillur frá
Patreksapóteki og bæri að taka
þær klukkutíma fyrir brottför. Ég
losaði skjálfhentur um tappann,
hellti tveimur litlum pillum í lófa
mér og gleypti þær umsvifalaust.
Ætli þetta geri ekki bara illt verra,
hugsaði ég með mér, úr því að ég
tók þær ekki klukkutíma fyrir
brottför. Svo flýtti ég mér upp í
messann og laumaði pillunum
tveimur sem eftir voru að Friðriki
á Tímanum. Hann var fljótur að
skella þeim í sig.
Nú vorum við komnir út fyrir
Straumnesið og skipið tekið að
velta allmikið. Ég reyndi að
gleyma tilhugsuninni um
sjóveikina og einbeita mér að
uppbyggilegum samræðum við
skipverja og horfa á sjónvarp.
Samt var maginn á mér alltaf í
undirmeðvitundinni og satt að
segja gat ég ekki um annað
hugsað. Sjóveiki er hræðilegasta
veiki sem um getur. Sagt er að
það sé tvenns konar veiki sem
menn óski sér frekar dauða en lifa
áfram við. Það er annars vegar
sjóveiki og hins vegar tannpína.
Svo ákvað ég að fara bara niður
og reyna að sofna. Ef það tækist
gæti svo farið að ég vaícnaði ekki
á ný fyrr en við bryggju í
Reykjavík.
Én nú tók sjógangur að aukast
að mun og maður kastaðist til og
frá í klefanum ef maður gætti sín
ekki. Ég lagðist í neðri koju þar
sem var hliðarveltingur. Mér
hafði verið sagt að það væri betra
fyrir magann. Lengi vel lá ég á
hlið og gat ekki sofnað, leið satt
að segja ekki vel þó að ekki væri
ég beint sjóveikur. Svo velti ég
mér á bakið og það var mun
þægilegra, sérstaklega þegar þeir
fóru að leika Wagner í
ríkisútvarpiö. Hugurinn fór á
reik við drynjandi tónlistina og
veltinginn. Nú voru félagar mínir
komnir í sínar kojur, útvarpið
búið og sjógangur jókst. Öðru
hverju var slegið af. Það var ekki
með nokkru móti hægt að sofna.
Maður átti fullt í fangi með að
skorða sig fastan. Skyndlega rann
dýnan undan mér og sporðreistist
og ég datt ofan í glufu. Allt var
slökkt í klefanum og ég reyndi að
finna rofa til að tendra ljós.
Félagarnir, sem ekki hafði orðið
svefnsamt heldur, gáfu mér góð
ráð þar sem ég endasentist um
klefann og ruddi til stólum og öllu
lauslegu. Loks gat ég kveikt og
tókst við illan leik að komast í þá
einu koju sem var laus, það var
önnur efri kojan.
En nú tók ekki betra við. Ég
hafði verið búinn að komast
nokkurn veginn í rytma í
hliðarveltingi en þessi koja var
langsum með nýjum rytma.
Ýmist var ég nú keyrður ofan í
hausinn eða togað var í lappirnar
á mér. Stundum kom líka
titringur í vélar skipsins og þá
kom enn einn hristingur í
keppina mína Einhvern tíma um
nóttina fór ég upp til að gá hvað
klukkan væri og pissa. Skipverjar
voru að horfa á Whiskey galop í
vídeói. Guð, hvernig geta þeir
horft á þetta í þessum líka
veltingi, hugsaði ég með mér
óstyrkur og úrvinda. Þegar ég fór
niður stigann á ný kom djúp dýfa
og ég sveif um tíma í lausu lofti og
greip andann á lofti. Mikið var ég
feginn þegar skipið sigldi inn
Faxaflóa í morgunskímunni.
Eitt verður þó um mig sagt. Ég
varð ekki sjóveikur. Það var
kraftaverkið.En svona er að vera
landkrabbi.
- Guðjón.
sunnudagskrosssátan
Nr. 356
/ 2 3 K- r & 8 99 9 lo II 92 /2
/3 92 z )« )o /s 92 2 )(e> 92 /8 (? /9 10
20 2/ 92 /6 )0 u /S 92 J? IS 24 (o /sr 92 )S
ZZ & /0 V /sr 25' 2o 9 2 /3 20 /s 92
2$ 2C> 22 J~ 0> 9? /0 2/ & / /f K 2sr
V 20 2.& /5' /0 u 92 27 5' $ 92 2o 2¥
9? )íT 2& 22 2ó~ (p /S Z9 92 u~ U 2o M
30 w 1- CV) 22 L, ■ ? Z 2 )S' 9? )0 2<f & 2S
3f )o 9? 22 )¥■ U 92 21 2Z & )¥ 2*7 JS' 92 (e
/0 /r )€ 2G f 92 21 JO V 92 JO /4 0 // ry" 92
u 2* r // /5" (p y 20 2? /s 92 (, i(
U 92 /0 ZC /s 2$ ? )S 92 K- zy
& 4/ 3- 9? 10 /8 /s~ 0 §2 /5* & 20 9 ? /<r
Setjið rétta stafi í reitina hér fyrir neðan. Þeir mynda þá kven-
mannsnafn. Sendið þetta sem lausn á krossgátunni til Þjóðviljans,
Síðumúla 6, Reykjavík, merkt „Krossgáta nr. 356“. Skilafrestur er
þrjár vikur. Verðlaunin verða send til vinningshafa.
22 30 2/ ? 30 V b 22

Stafirnir mynda íslensk orð eða mjög kunnugleg erlend heiti hvort
sem lesið er lá- éða lóðrétt.
Hver stafur hefur sitt númer og galdurinn við lausn gátunnar er sá
að finna staflykilinn. Eitt orð er gefið og á það að vera næg hjálp,
því með því eru gefnir stafir í allmörgum orðum. Það eru því
eðlilegustu vinnubrögðin að setja þessa stafi hvern í sinn reit eftir
því sem tölurnar segja til um. Einnig er rétt að taka fram, að í
þessari krossgátu er gerður skýr greinarmunur á grönnum sér-
hljóða og breiðunr, t.d. getur a aldrei komið í stað á og öfugt.
Verðlaunin

m v
VÉREXAUNABfX NORDURLANDARAÐS 1982
SVEN DELBLANC
Verðlaun fyrir krossgátu nr. 352
hlaut Sigurjón Bjarnason, Selási |
9, Egilsstöðum. Þau eru afmælis-
rit Sigurðar Þórarinssonar:
Eldur í norðri. Lausnarorðið var
Honduras.
Verðiaunin að þessu sinni eru
Samúelsbók eftir Sven Delblanc,
verðlaunabók Norðurlandaráðs
1982 sem Almenna bókafélagið
gefur út.