Þjóðviljinn - 21.06.1991, Síða 17

„RED HOUSE“
NÝR DISKUR FRÁ ALBERT KING
Blúsinn er oft óttalegur blús. Það eru engin nýmæli að segja frá
því að fjöldi listamanna séu í fullu fjöri en hljóti ekki náð fyrir
augum útgefenda. „But the sun is gonna shine in my back-door so-
rneday..." Þannig hafa blúsmenn oft kveðið. Uppá íslensku væri
hægt að segja: „Einn daginn hressist Eyjólfur...“ í það minnsta
þrír blúsmenn hafa verið að gefa út plötur nýlega eftir of langt hlé:
Otis Rush, Buddy Guy og Albert King.
Ég rakst á nýja diskinn hans sem Albert King starfaði fyrir
Alberts Kings í búð um daginn frá 1966 og fram á miðjan átt-
og keypti hann strax án þess að unda áratug. I hljóðverinu voru
hafa efhi á því. Þessi diskur heit- miklir hæfileikaménn undir for-
ir „Red House“ og er alveg glæ- ystu Booker T. Jones hljómboðs-
nýr. Hann er svo nýr að á hann er leikara ög lagahöfundar. Hópur-
ekki minnst í júlíhefti „Guitar inn kallaðist „Booker T. and the
World“ sem tekur þó viðtal við MG’s“ þegar hann starfaði sjálf-
meistarann. Nafnið dregur plat- stætt. Höfuðkostur þessarar nýju
an af samnefndum blús eftir Jimi plötu er einmitt þessi viðleitni
Hendrix sem Albert kveður nú á að setja Albert King í gamla
sinn hátt. rammann sinn. Reyndar heppn-
Albert hefúr ekki gefið út ast þetta ekki alveg; gamli
plötu ffá því skífan ,4’m in a hljómurinn og samspilið næst
phone booth“ kom út 1984. Ég ekki. En samt... Það er eitthvað
heyrði það á skotspónum að sem tekist hefur að grafa upp og
þessi nýja plata væri vond og viðra.
bjóst svo sem ekki við neinu, því Þegar við hlustum á Albert
Albert hefur oftar én einu sinni King á nýjum diski 1991 ætl-
orðið illa feikinn af takkaóðum umst við ekki til frumleika eða
hljóðmúrurum sem hafa reynt að einhverra nýmæla. Albert King
gera úr honum annað en hann er. hefur alveg sérstakan gítarstíl,
Diskurinn er vissulega ekki það einstakan tón og söngmáta sem
besta sem frá þeim gamla hefur fær mann strax til að þykja vænt
komið, en ekki er hann vondur. um hann. Þetta vilja aðdáendur
A þessari plötu hefur verið hans fá að heyra, hann sjálfan
reynt að endurskapa Stax-hljóm- eins og hann er. Diskurinn upp-
inn. Stax hét plötufyrirtækið fyllir þessar kröfur. Albert fær
ÉG VAKNADIMÆDDUR
að spila á gítarinn sinn í friði og
er ekki látinn syngja eitthvað
sem hæfir honum ekki. Platan er
því í sama flokki og úrvalsefnið
sem frá honum hefur komið.
Frekari umsagnir eru út í hött,
því afganginn þarf hver og einn
að finna inní sjálfum sér við
hlustun.
Af eldri plötum Alberts
Kings vil ég eindregið mæla
með þremur: 1 fyrsta lagi ;,Laun-
dromat Blues“ (Edsel). A þess-
ari plötu eru fyrstu íögin sem
hann gaf út hjá Stax milli 1966 -
68. Þar er að finna sigilda blúsa
eins og „Laundromat Blues“,
„Crosscut Saw“, „Bom Under A
Bad Sign“ og „Cold Feet“. Önn-
ur plata er „Live Wire/Blues Po-
wer“ (Stax) sem tekin er upp á
hljómleikum í San Fransisco
1968. Þetta er ein af hinum sí-
gildu hljómleikaskifum blússög-
unnar sem ekki má vanta í neitt
plötusafn. Þriðja platan er svo
„San Fransisco '83“ sem kom út
hjá Fantasy Records 1983.
Hljómurinn á þessari plötu er
einstaklega góður og Albert
drukknar ekki í glansútsetning-
um, lúðrablæstri og gógópíu-
gauli eins og oft vildi verða seint
á áttunda áratugnum. Hér er það
hreinn og beinn blús sem ræður
ferðinni. Ætli einhver að eignast
músik Alberts Kings, ættu þess-
ar þijár plötur með eldra efni
ásamt þeirri nýju að hafa for-
gang.
Af Clayton bræörum og fleirum
Fyrir skömmu samdist svo á milli mín og Helgarblaðsmanna
að ég reyndi að hripa niður eitthvað skemmtilegt um djasslíf hér
og hvar og birta ritsmíðarnar síðan á hálfsmánaðarfresti. Ekki er
víst að allir flnni gamanið og ennþá óvissara með skilning lesenda
á því sérhæfða slangi sem jafnan hrýtur úr pennum djassfólks. En
í þeirri von að ég verði ekki eini fasti Iesandi þessa dálks leysi ég
festar og læt skeika að sköptu.
SVEIFLAN í HUGA MÉR
féll ekki í dá að lokinni vel
heppnaðri djasshátíð í Reykja-
vík. Síðustu tónar hennar
höfðu vart hljóðnað þegar P.S.
músík gaf út fyrsta djass-
disk/snældu ársins, íslandsför.
En vegna þess að hann er gef-
inn út í nafni þess er pistilinn
skrifar, er ekki við hæfi að
hans sé getið frekar hér - fær
hann þó mín bestu meðmæli!
Miðvikudaginn 12. júní spil-
uðu svo bræðurnir John og Jeff
Clayton á Púlsinum v/Vitastíg,
John á kontrabassa og Jeff á
altósaxófón, og með þeim
Kjartan Valdimarsson á píanó
og Marteen van der Valk á
trommur, auk þess sem sax-
ófónleikarinn Sigurður Flosa-
son djammaði með þeim i lok-
in. Koma bræðranna var mikið
fagnaðarefni, þótt þeir verði
nú trúlega ekki tilnefndir til
Nóbelsverðlauna fyrir nýjar
uppgötvanir á sviði djassvís-
indanna. Tilhugsunin um
Cannonball Adderley var jafn-
an nálæg þegar Jeff blés í altó-
inn, nema hvað hann svissaði
yfir í Johnny Hodges í hægara
spili og John Clayton hefur
drjúgt sótt í smiðju Ray bassa-
snillings Brown. Frumleg tón-
Eins og áður er það pianóleikar-
inn Árni Isleifsson sem stýrir öll-
um galskapnum,
Tómas R.
Einarsson
hugsun réði þannig fæstu um
ferðir þeirra á hljóðfærin. Aft-
ur á móti var jafnljóst að þeir
höfðu klappað æfingarsteininn
af mikilli alúð, höfðu firnagott
vald á sínum hljóðfærum og
sýndu báðir mikið músíkalítet.
Það var ekki síst altóbróðirinn
sem brilleraði, eins og t.a.m. í
Take the A train, sem hann lék
sem lúshæga ballöðu. Blæ-
brigði, tónmyndun og ryþmi
féllu þar í fullkomið faðmlag.
Þó að Johnny Hodges kærat í
gegn og væri sterkur eins og
sagt var á miðilsfundunum, þá
var þetta spil af því tagi sem
maður verður ekki vitni aö á
hverjum degi. Ekki verður
skilist við þetta lag án þess að
geta píanóleiks Kjartans Valdi-
marssonar, hann fylgdi hárfínt
andanum sem altóinn hafði
skapað og spilaði þannig að
málglöðustu tónleikagesti setti
hljóða. John Clayton setti
míkrófón fyrir framan bassann
og vildi ekkert með aðra
mögnun hafa, bassinn hljóm-
aði enda prýðilega. Clayton
var með svíngið á hreinu, lék
sér stundum í fjórbítinu og tók
prýðileg sóló, ekki síst þegar
hann kleip strengina í upp-
klappsblúsnum. Tónhugsunin
var skýrari þar heldur en þegar
hann tók upp bogann, þá
slaknaði auk þess á svínginu
og hann náði ekki að losa
bogaspilið undan því víbratói
sem tilheyrir annarri fjöl-
skyldu tónlistarættarinnar.
John Clayton stjórnaði svo
sinfóníuhljómsveit og stór-
sveit kvöldið eftir i Háskóla-
bíói, en undirritaður komst því
miður ekki á þá hljómleika.
Eftir tæpa viku hefst djass-
hátíðin á Egilsstöðum, sú
fjórða í röðinni. Hún stendur í
fimm daga og þar mun koma
fram hálft hundrað hljóðfæra-
leikara. Húsvíkingar eru þar
fyrirferðarmiklir, þeir senda
heila stórsveit á staðinn og er
þá framlag Þingeyinga ekki
allt upptalið; Mývetningar
senda trompetleikarann Viðar
Alfreðsson, en hann hefur stýrt
þar tónlistarskóla um árabil.
Flestir þéttbýlisstaðir á Aust-
urlandi munu eiga fulltrúa á
hátíðinni og nær sveiflulestin
allt frá Homafirði, en þar
stendúr djassræktin í miklum
blóma. Af suðvesturhorninu
koma m.a. Rúnar Georgsson,
Guðmundur Ingólfsson, Björn
Thoroddsen og Stefán S. Stef-
ánsson og eru þá aðeins nokkr-
ir taldir. Eins og áður er það
píanóleikarinn Arni Isleifsson
sem stýrir öllum galskapnum,
hann kann jafn vel að halda
svona hátíð og að spila vinstri-
handarbúgívúgí og er þá ekki
lítið sagt.
I Skuggasal Hótel Borgar
er nú byrjað að spila djassmús-
ík um helgar og er hér með
skorað á fólk að kíkja inn,
sveiflan fer betur með léttölv-
uð eyrun en diskóharkið.
Púlsinn við Vitastíg blúsar
og djassar með reglulegu
millibili og miðvikudaginn 3.
júlí kemur þar fram franski
djasssaxófónleikarinn Daniel
Beaussier. Hann hefur haft
sína eigin hljómsveit um nokk-
urt árabil í Frakklandi, en
einnig spilað undir annarra
stjóm og lék m.a. með hljóm-
sveit Cörlu Bley.
Föstudagur 21. Júnf 1991 NÝTT HELGARBLAÐ — SÍÐA17