Dagblaðið Vísir - DV - 17.05.1997, Blaðsíða 50

Dagblaðið Vísir - DV - 17.05.1997, Blaðsíða 50
LAUGARDAGUR 17. MAÍ 1997 æ i&vikmyndir irtrk Bræðrabylta Tim Roth er frábær leikari. Allt frá því hann lék í Reservoir Dogs hefur hann átt hvem stórleikinn á fætur öðrum og í Lokauppgjörinu (No Way Home) bætir hann enn einni rós í hnappagat sitt, skap- ar eftirminnilega persónu, Joey Larabito, sem í byrjun myndarinnar er nýsloppin úr fangelsi eftir sex ára dvöl sem hefur verið honum erfíð. Larahito kemur út úr fangelsinu sem betri maður, spurningin er aðeins: Var hann nokkurn tímann slæmur? Roth nær einstaklega vel að lýsa þessum manni sem örlögin hafa leikið illa. Má með sanni segja að hann leiki með öllum líkamanum, allt háttalag Joéys ber það með sér að hann hefur orðið fyrir áíollum í lífinu og trúir því í raun að hann sé treggáfaðri en aðrir. Þessari persónu og fleiri eftirminnilegum fá áhorfendur að kynnast í sterkri kvikmynd þar sem lífið er ófag- urt. Leikstjóranum Buddy Giovinazzo tekst ákaflega vel að lýsa andrúmsloftinu í hverfi þar sem vonleysi ríkir og glæpir eru aðalatvinnuvegurinn. Hann lætur myndavélina reika irni göturnar þar sem rónarnir liggja brennivínsdauða, gleðikonur eru á hverju horni og ruslið yfirgengilegt. í þessu andrúmslofti lætur hann söguna gerast um bræðuma tvo sem eru eins og svart og hvítt og eiginkonu annars þeirra sem kemur með björg í búið þegar hún fær starf sem nektarsdansmær. Styrkur Lokauppgjörsins er fyrst og fremst í innsæi í tilfinningaheim aðalpersónanna þriggja. Það er ekki aðeins Tim Roth sem er góður í sínu hlutverki, James Russo og Deborah Unger (Crash), sem óðum er að vinna sig upp úr b-myndum, sýna sterkan leik og hafa sama innsæi í persónumar og Tim Roth. Það er helst í lokin að hnökrar koma, melódramatískur endir er nokkuð á skjön, sérstak- lega hegðun eldri bróðurins í lokin, þá er varla hægt að afgreiða einstaklega gróf ofbeldis- atriði sem nauðsyn fyrir söguna. Leikstjóri og handritshöfundur Buddy Giovinazzo. Kvikmyndataka: Claudia Raschke. Tónlist: Rick Giovinazzo. Aðallleikarar: Tim Roth, James Russo og Deborah Unger. Hilmar Karlsson Sam-bíóin - Donnie Brasco: Tvöfaldanir og langlokur Hægt og hægt eru kvikmyndir að lengjast. Það heyrir orðið til undantekninga að bíógestir geti stólað á sínar 90 mínútur af vel pakkaðari afþr- eyingu, nei, núna reynir á úthaldið. Þetta virð- ist sérstaklega eiga við um mafíumyndir þar sem myndir eins og Casino og Heat taka á sig epískt yfirbragð fjölskyldusagna og halda áfram og áfram. Donnie Brascoe gengur inn í þessa hefð og fellur á lengdinni. Breski leikstjórinn Mike Newell sýnir ákveðinn vilja til að gefa nýja sýn á mafiuheiminn og spilar glamorinn áberandi niður en þegar upp er staðið var fátt nýtt þama að finna. Johnny Depp leikur lög- reglumann (Joe Pistone/Donnie Brascoe) sem tekst að vinna traust mafíósans Leftys (A1 Pacino) en finnur sig æ flæktari í innstu mál mafiunnar og karlsins sjálfs. Myndin fer vel af stað og á góða takta þegar Lefty er að kenna Donnie hvemig á að haga sér í þessum heimi en dettur niður þegar kemur að klisjukenndu fjölskyldudrama lögreglumannsins sem er orðinn æ tvískiptari gagnvart hlutverki sínu. Depp kemst vel frá sínu en Pacino á þama sinn besta leik í langan tíma og nær tragísku yfirbragði sem hinn veiki og þreytti mafíumaður sem aldrei komst neitt og á enga peninga. Tvöfóldunartáknin em þægilega læsileg; lögreglumaðurinn lifir tvö- földu lífi og Lefty vill lifa í gegnum Donnie, í von um að Donnie verði allt það sem Lefty sjálfur varð aldrei. Ekki beint frumlegt en Pacino tekur málið föstum tökum og nær að halda þessu gangandi. Með nokkrar magnaðar senur og góða leikara átti þessi mynd ágæta möguleika á að lyfta sér yfir meðalmennskuna en í stað þess að halda fast um taumana kýs leikstjórinn að hella sér út í klisjur og yfirþyrmandi lengd og situr því uppi með mynd sem er bara ekki nógu skemmtileg. — Leikstjóri: Mike Newell. Handrit: Paul Attanasio. Kvikmyndataka: Peter Sova. Aðallleikarar: Al Pacino. Johnny Depp, Michael Madsen, James Russo, Bruno Kirby og Anne Heche. Úlfhildur Dagsdóttir Stjörnubíó - Amy og villigæsirnar: Ljáðu mér vængi Bömin i bíó kvökuðu nákvæmlega eins og gæsaungamir og var það afskaplega viðeigandi. Gæsamóðirin er þekkt ævintýraminni og vissulega hefur myndin Amy og villi- gæsirnar á sér yfirbragð klassískra ævintýra, með stjúp- móður og öllu saman. 13 ára Amy (Anna Paquin) missir móður sína og flytur til föður síns (Jeff Daniels) sem er listamaður og uppfinningamaður og (þar með) fremur lítið ftinkur faðir. Amy er tortryggin út í föður sinn og kær- ustu hans og vansæl en þegar hún finnur 16 gæsaegg tek- ur hún gleði sína á ný ög helgar sig uppeldi 16 kvakandi gæsaunga. En gæsir eru farfuglar og foreldrið (Amy) ófleygt og því taka uppfinningamaðurinn og aðstoðarmenn hans til sinna ráða, smíða flugvél og koma þannig ungun- um úr hreiörinu. Þetta er afskaplega einföld lítil dæmisaga um stúlku sem er að breytast í konu og læra að fóta sig í hálum heimi móðurhlutverka og undarlegra feðra. Það að kyn- þroska kvenna fylgi sjálfkrafa og sjálfsögð uppgötvun móöurtilfinninga er kannski dálítið þreytt hugmynd en það sem er skemmtilegt hér er að aðalmálið er að losna við ungana! Kenna þeim að fljúga og koma þeim að heiman. Auk þess eru það þrir karlar sem taka virk- an þátt í þessu uppeldi, faðir Amy og aðstoðarmennimir tveir (annar ungur og ljóshærður; verðandi prins?) svo að klisjan um hina eilífu ungamóður er dálitið vængstýfð. Það sem helst háir er að handritið er ekki burðugt og óþarflega teygt á hlutunum, sérstaklega fyrir nútímabamið (og foreldrið) sem er orðið vant öUu meiri hraða og hamagangi. En myndin er faUeg og þótt hún fljúgi hraðbyri inn í væmni á stundum em það ánægjulegu stundimar sem sitja eftir. Leikstjóri: Carroll Ballard. Handrit: Robert Rodat og Vince McKewin. Kvikmyndataka: Caleb Deschanel. Tónlist: Mark Isham. Aðalleikarar: Jeff Daniels, Anna Paquin, Dana Deiany og Terry Kinney. Úlfhildur Dagsdóttir ★★★ IV Aðalleikarar í Amy og villigæsirnar, Anna Paquin, Dana Delany ogJeff Daniels. Gæsafíug Amy og villi- gæsirnar (Fly Away Home) er fiölskyldu- mynd sem býggð er á sannsöguleg- um atburðum, reynslu „kanadíska uppfinninga- mannsins BUl Lishman sem tók sig tU og smíðaði flug- vél og þjálfaði gæsir tU að fylgja henni eftir. Upp úr þessu er hand- ritið að Amy og viUigæsunum unnið. Það má segja að handritshöfundar hafi fengið mjög svo gjöfulan söguþráð tU að vinna úr. Lishman, sem er ekki aðeins þekktur uppfinningamaður held- ur mikUl dýravemdunarsinni, vann lengi og af mikUli þolinmæði með vini sínum við að þjálfa gæsir tU aö fylgja flugvél sinni eftir en hún var sérhúin svo gæsir héldu að hún væri risafugl. Nokkuð er farið frjálslega með söguna. Meiri ævintýrablær er í myndinni og skáldaleyfið notað óspart enda er ekki notast við nafh Lis- hman heldur er uppfinningamaðurinn látinn heita Thomas Alden -og myndin hefst í Nýja-Sjá- landi. Lishman var fenginn tU að vera ráðgjafi og hann stjómaði einnig þjálfun gæsamnganna. Aðalpersónan er Amy, þrettán ára gömul, sem lendir ásamt móður sinni í hörðum árekstri. Hún vaknar upp á sjúkrahúsi i Auckland, móð- ir hennar er dáin og hjá henni er faðir hennar, Thomas, sem fer með hana tU Kanada. Þar sem störf hans sem uppfmningamaður tekur aUan hans tíma er Amy mikið ein. Einn daginn geng- ur hún fram á gæsaregg sem era yfirgefin. Hún ákveður að hlúa að eggjunum og fer með þau inn í hlöðu. Fyrr en varir kemur að útungun- inni og það fyrsta sem gæsarungam- ir sjá er góðlegt andlit Amy og þar með er henni ljóst að hún er orðin gæsamamma. Fað- ir hennar leyfir henni að hafa ung- ana og þeir dafna vel í umsjá henn- ar. Þurfa þeir þeg- ar líða tekur á sumarið að fara tU réttra heimkynna en þar sem enginn er tU að fylgja þeim þangað er ekki um annað að ræða en að smíða flugvél og fylgja þeim þangað. Með hlutverk Amy fer Anna Paquin sem hlaut óskarsverðlaun fyrir leik sinn í Piano, Paquin er Qórtán ára gömul og fædd í Nýja-Sjálandi. Eftir leiksigur sinn í Piano hefur hún ekki þurft að kvarta yfir skorti á tUboðum en skól- inn tekur sinn tíma og því er aðeins um að ræða að leika í kvikmyndum í sumarfríinu. Sá ágæti leikari Jeff Daniels leikur föður upp- finningamanninn. Daniels hefur leikið í mörg- um þekktum kvikmyndum, nú síðast í 101 Dalmatians. Margir muna eftir honum sem mótleikara Jim Carrey i Dumb and Dumber þar sem hann gaf ekkert eftir og stóð vel í Jim Car- rey í fíflalátunum. Eins fyrsta kvikmynd sem Jeff Daniels lék í var Purple Rose of Cairo sem Woody AUen leik- stýrði. Daniels var greinUega minnugur þessar- ar myndar þegar hann stofnaði leikhús í heima- borg sinni Chelsea í Michigan því hann nefhdi leikflokkinn Purple Rose Theatre Company en markmið leikhússins er að hjálpa leikhúsfólki að koma sér á framfæri. Þegar Jeff Daniels er ekki að leika í kvikmyndum má oft sjá hann á sviði i heimaborg sinni. -HK Amy (Anna Paquin) og gæsirnar hennar. Beavis og Butt-head Úr sjónvarpi Það er margt sem MTV sjónvarpsstöðin hefur á samviskunni. Meðal þess era tveir orðljótir táningar; Beavis, Ijóshærður í MetaUica bol, og Butt-Head, dökkhærður í AC/DC bol, sem í viku hverri koma á skjáinn, segja klúra brand- ara og frægðarsögur af sjálf- um sér í kvennamálum sem ekki eru sannar. Það er nefnUega staðreynd að þeir félagar eru með kvenfólk á heilanum en hafa afrekað lítið í þeim málum. Vin- sældir þeirra félaga hafa verið miklar hjá MTV-kyn- slóðinni og því þótti sjálf- sagt að búa tU eins og eina kvikmynd utan mn þá. Beavis og Butt-Head bomba Bandaríkin (Beavis and Butt-Head Do America) gerði það sem ætlast var tU í kvikmynd af henni, MTV-kynslóðin fór í bíó og er ekki að efa að sama kynslóð mun sjá hana í Sam-bíó- unum þar sem hún var frumsýnd í gær. í myndinni fara þeir félagar á stjá þegar sjón- varpi þeirra er stolið. Þeir hitta fyrir mann sem býður þeim tiu þúsund doUara og flugfar tU Las Ve- gas fyrir að koma eiginkonu sinni fyrir kattarnef. Þeir fé- lagar misskUja beiðnina og halda að þeir hafi loks dott- ið í lukkupottinn. Eins og gefúr að skUja er mikU tónlist í myndinni og meðal þeirra sem eiga lög eru The Red Hot ChUi Pep- per, White Zombie, Ozzy Os- bourne, LL Cool J., No Dou- bt, AC/DC, Isaac Hayes og Engelbert Humperdinck. -HK Þeir félagar Beavis og Butt- head lenda í miklum ævintýrum í þeirra fyrstu kvikmynd.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.