Dagblaðið Vísir - DV - 13.07.2002, Síða 28

28
Helcjarbladi DV LAUGARDAGUR 13. JÚLÍ 2002
Ég féll
fyrir lyktinni
„Rokkið er ástríða og þegar þú hefur staðið á sviði fyrir
framan tíu þúsund manns, og jafnvel þó það vteru ekki
nema tíu manns, þá er þetta tilfimrng sem þú vilt alltaf
upplifa aftur,“ segir Helgi og útskýrir hvers vegna hann
geti ekki hætt að rokka. Ljósmyndari: Hari.
Helgi Björnsson er nýgiftur og líður eins og
25 ára gömlum manni. Hann ræddi um rokk
og rómantík íopinskáu i/iðtali við DV.
„ÆTLI ÉG HAFI EKKI VERIÐ tíu ára þegar ég
ákvað að verða rokkstjarna. Ég hafði séð Bítlamynd-
imar, Hard days night og Help, og í kjölfarið bjó ég
mér til gítar en hann var meira svona upp á lúkkið.
Mjög snemma var ég farinn að syngja og söng mig oft
i svefn. Ég man eftir löngum stundum fyrir framan
gamla lampatækið þar sem ég hlustaði og söng með.
Ef ég man rétt var klukkutími af popptónlist á viku.
Bítlamir voru mín átrúnaðargoð en svo komu Stones
þegar eistun náðu orðið vel niður og blóðið farið að
renna á rétta staði.“
Svona minnist Helgi Björnsson, söngvari Graflk og
síðar Síðan skein sól, sinna fyrstu kynna af rokkinu.
Hann hefur verið í hringiðu íslenskrar dægurtónlist-
ar í tuttugu ár og sennilega hafa fáir íslendingar
svitnað jafn mikið á þessum tíma og Helgi. Þó það
liggi kannski ekki margar klassískar breiðskífur eft-
ir hann eru táningahelgisöngvarnir sem hann ber
ábyrgð á orðnir svo margir og samofnir íslenskri ung-
lingamenningu að erfitt er að ímynda sér hana án
þeirra. Helgi og hljómsveitin hans eru fyrst og síðast
tónleikaband. „Saga okkar fer fram á sviðinu en ekki
í hljóðveri og í aðra röndina finnst mér óskaplega
leiðinlegt að plöturnar okkar hafa aldrei náð aö fanga
andrúmsloftið sem er á tónleikunum okkar og þetta
sérstaka grúv sem ég tel okkur hafa. Við höfum gefið
út létt og nett popplög sem hljóma aggressív og hrá
þegar viö flytjum þau læf,“ segir hann sjálfur um
hljómsveitina sem hann stofnaði fyrir rúmlega
fimmtán árum.
Verð að fá mitt ldkk
í dag ertu eini upprunalegi meðlimurinn. Er ekkert
skrýtið að spila með mönnum sem eru þó nokkuð
Amri og jafnvel aðdáendur þínir,'? st, .lUöflfflfiignt gú
„Jakob (Smári Magnússon, bassaleikari) er að vísu
kominn aftur og reyndar hafa þeir sem hætta til-
hneigingu til að snúa aftur,“ útskýrir Helgi og glott-
ir. „En ég fíla mig vel í þessari útgáfu af hljómsveit-
inni. Það er svolítiö skrýtið með þessa hljómsveit að
það virðist vera andi í henni sem er orðinn sjálfstæð-
ur og það skiptir nánast ekki máli hverjir eru í band-
inu. Þegar nýir menn byrja hefur þeim bara verið
leyft aö gera það sem þeim sýnist og það er gott og
blessað svo lengi sem tónlistin grúvar."
En ef þú myndir hætta og hinir héldu áfram með
nýjum söngvara. Væri það hægt?
„Ja, svei mér þá. Ég bara veit það ekki, ha? Ég sé
nú ekki alveg í fljótu bragði hvemig það væri hægt.
Það væri sennilega ekki Síðan skein sól, eða hvað?
Myndi einhver líta þannig á hlutina? Ég á mjög erfitt
með að ímynda mér þessa stöðu enda er ég ekkert aö
hætta. Og þessi hljómsveit mun ekki hætta. Núna
erum við að skipuleggja stóra og mikla tónleika í
haust þar sem öllu verður tjaldað til. Við ætlum að
kalla saman regnhlífarsamtökin því nóg er af mann-
skap í þessu bandi. Ég segi stundum að ég eigi tvö
sett af þessari hljómsveit, stundum þrjú, fer eftir því
hvort um er að ræða hljómborðsleikara, bassaleikara,
gítarleikara o.s.frv.“
Þú hefur hins vegar oft tekið þér pásur en snýrð
alltaf aftur. Hvað togar í þig?
„Rokkið er ástríða og þegar þú hefur staðið á sviði
fyrir framan tíu þúsund manns, og jafnvel þó það
væru ekki nema tíu manns, þá er þetta tilfinning sem
þú vilt alltaf upplifa aftur. Hún togar í þig eins og
heróín. Ég myndi ekki geta lifað ef ég gæti ekki kom-
ið fram með hljómsveitinni minni. Hin seinni ár hef
ég verið að sinna ýmsum öðrum störfum en ég væri
orðinn ær ef ég fengi ekki mína útrás. Það sama á við
um leiklistina. Ég fæ jafnmikið út úr henni en hún er
öðruvísi. Hún er kannski ekki eins hömlulaus
skemmtun og rokkið. Á tónleikum er skemmtunin
meira gagnvirk. Þar talar þú beint til fólksins, þú
hrópar: „je, je, je“ og salurinn öskrar á móti „je, je,
je.“ Þetta gerist ekki á sviðinu í Þjóðleikhúsinu eins
ipgiþú'.gpturiímyjidaðiþéDi;) wj oiv
Klassísk Sól
Nærðu enn þá sambandi við ungmennin?
„Við vorum aö spila á skólaballi fyrir stuttu sem
við höfðum ekki gert nokkuð lengi. Ég var frekar
stressaður fyrir ballið og ekkert viss hvort okkur
myndi takast vel upp. Ætli þessir krakkar muni
nokkuð eftir þessum lögum, hugsaði ég. Síðan byrjuð-
um við að spila og það var sungið með í öllum lögum,
meira að segja í lögum af fyrstu plötunni okkar. Lög
sem komu út þegar þau voru kannski tveggja ára
gömul. Þetta var yndileg tilfmning og ég fann að lög-
in eru að verða tímalaus. Krakkarnir hafa alist upp
með þessum lögum og þau eru orðin hluti af þeim.“
Sérðu enn þá andlit sem þú sást fyrir fimmtán
árum á tónleikum með Sólinni?
„Já, það gerist oft og það er mjög sniðugt. Maður
sér kannski einhvern sem er í sama stuði og hann var
í fyrir tólf árum. Það gefur mér mikið þegar ég sé ein-
hver gömul andlit. Það segir mér að við séum ekki
þeir einu sem höfum enn þá gaman að þessu.“
Er lykilatriði hjá þér að skemmta fólki og koma þvi
í gott skap?
„Já, mér finnst það. Ég hef praktíseraö og notið
þess að skemmta í mörg ár og það hefur leitt mig
áfram frekar en allt annað. Og það gerist alltaf eitt-
hvað þegar við komum fram. Einhvern veginn náum
við einhverri stemningu. Jafnvel þegar við vorum að
byrja og kannski tíu manns mættu á tónleika hjá okk-
ur þá spiluðum við með því hugarfari að gefa þeim
það besta sem þeir gátu fengið. Þetta gat kostað það
að við gáfum helmingi meira en venjulega og vorum
oft eins og útspýtt hundsskinn á eftir. En þetta var
bara mottó hjá okkur og ég er viss um að þetta hug-
arfar hefur tryggt okkur vissan hóp áhangenda sem
mæta á öll böll hjá okkur."
Og þú skemmtir þér alltaf?
„Það er auðvitað misjafnt. Á tímabili spiluðum við
hverja einustu helgi og ég er ekki viss um að ég gæti
það núna. I dag er það þannig að mér finnst nóg kom-
ið ef við spilum þrjár helgar í röð. Þá er ég oröinn
þreyttur en það líður mjög stuttur tími og þá vil ég
faraiað spila aftur.rÉg ikémst aiitaf í einhvermham og