Lesbók Morgunblaðsins - 10.05.1936, Blaðsíða 7

Lesbók Morgunblaðsins - 10.05.1936, Blaðsíða 7
LESBÓR M0RGTJNBLAÐSIN8 151 vaxtarjettir af óteljandi tegund- um, fiskur með ananas ídýfu, alls konar ferskir ávextir og íjettir úr skelfiski og ýmsu öðru, sem ekki tjáir nöfnnm að nefna. Eftir því eru boi'ðsiðirnir ein- kennilegir. f>ar eru ekki notaðir knífar og matforkar. Menn eta með trjeprjónum, sem jeg hefi ekki enn komist upp á að nota, þótt jeg hnfi dvalist 20 ií í Jap- an. Hver maður er frjáls að því hvaða rjett liann velur sjer af þeim, sem á borðum eru. Menn stinga prjónunum í hingað og þangað. Prjónarnir eru altaf á lofti sitt á hvað, hver innan um annan. eftir því sem liver maður fjölskyldunnar óskar sjer að krækja í. En það, sem nú hefir verið talið er aðallega borðskartið. Aðal mat- urinn (v hrísgrjónin, hjer eins og í Kína, nema hvað þau eru mat- reidd hjer á miklu fjólbreyttari og betri hátt. Meðal heldra fólks- ins eru þau borðuð á undan aðal máltíðinni og drukkið með þeim eitt glas af ,,sake", nokkurskonar hrísgrjónabrennivíni, sem er þjóð- drykkur Japana. -<WÞ-----— Bridge. S:8. H: D, G, 10. T: enginn L:K, D. S: enginn. H:Ás. T: enginn L: 9,8,5,3,2. Grand. A slær út. A og B eiga að fá 5 slaíri. •<m>—— 4 Enskur liermaður var nýlega dæmdur í 10 daga fangelsi fyrir það að óhlýðnast skipun yfirboð- ara síns. Hennaðurinn var með mikið og fallegt skegg og hafði honum verið skipað að raka það af sjer, fn það vildi hann ekki Mcinntal. í Morcgi. Fæðingum fækkar altaf. \Týlega hafa verið birtar skýrsl- ur um manntalið norska 1935. Sam kvæmt þeim hefir fólki í landinu fjölgað um 12.000. Þetta ár voru gefin saman 1700 fleiri lijón heldur en árið áðnv. En fæðingum fækkav stöðugt Og voru nú ekki nema 14,6 á hvert þúsund, en voru árið áður 14,8 á hvert þúsund. Pleiri dóu þetta és heldur eu árið áður og hafði dauðsföllum fjölgað úr 9.82 í 10.21 af hver.ju þúsundi. .Haltu áfram". gera. m< Hinn frægi enski leikari, Kean var einu sinní að leika í litlu þorpi. Þar var húsfyllir og á- horfendur voru yfir sig hrifnir. Kean ljek þar hlutverk vinnu- manns og var að halda brennandi ræðu fyrir þ'jóð og íójsturjörð þegar húsbóndi hans í leikritinu kom inn á leiksviðið og kallaði i — Hættu níi! — Æ, lofaðu mjer að halda áfram.-------------- — Jeg sagði þjer að þegja, grenjaði liúsbóndinn eins og fyrir hann var lagt í leikritinu. Þá urðu áhorfendur æstir, stóðu upp úr sætum sínum og hrópuðu hver í kapp við annan: — Haltu áfram! Vertu ekki að trufla hann ! Haltu áfram! Hávaðinn varð svo mikill að leikendumir urðu að hætta. Og þarn'a komst Kean í þá verstu klípu, sem hann hafði komist í á æfi sinni, því að ræðan var ekki lengri í leikritinu. -------» m » 79 giftum mönnum var stefnt fyrir rjett í Chicago og þeir ákærð ir fjTÍr að hafa farið illa með konur sínar. Dómsforsetinn, Ro- bert Danne, fann upp á því snjall- ræði að láta konurniar sjálfar dæma menn sína. 78 voru dæmdir sýknir, en 79. konan krafðist þess að maður sinn yrði settur í „stein- inn" og sæti þar í 2 mánnði. Molar Úrið gekk. - Binu sinni hengdi bóndi í Jowa í Bandaríkjunum vesti sitt á girðingu. Kálfur kom þar að, át vasann undan vest- inu og gleypti gullúr, sem í honum var. Sjö árum seinna var kálfurinn orðinn væn kýv, og vav henni slátvað. Panst þá gullúrið og hafði það legið allan tímann þannig milli lungn anna að það drógst upp sjálf- krafa við andardráttinn. Gekk það enn og hafði ekki seinkað sjer nema um fjórar mínútur á þessum sjö ánim. — Prásögn þessi birtist í blaðinu „The Torch" og segir ritstjórinn að hún sje dagsönn. Hjartasorg. Stúlka í London, Miss Mat- ilde John, misti unnusta sinn árið 1795. Hún syrgði hann injóg: og sprakk af harmi 89 árum seinna. Útlegðarsök. Rússneski austurlandafræð- ingurinn, prófessor Netomeff, ritaði bók um Nebúkadnesar Babylóníukonung. Hann var dæmdur til æfilangrar útegðar í Síberíu, vegna þess að titill bók arinnar var Nebuchadnezar, en það var svo líkt því að sagt væri á rússnesku: „Ne boch ad ne zar", en það þýðir: enginn guð og eriginn keisari. Sá hlser best. Grískum manni hafði verið spáð því, að hann ætti að deyja ákveðinn dag. Þegar nú sá dagur kom og hann kendi sjer einkis meins, greip hann svo tryllingslegur hlátur, að hann beið bana af. Dæmdur fjrrir morð. Árið 1839 var maður að nafni Paul Hubert dæmdur í Bortleaux fyrir morð. Eftir að hann hafði setið í fangelsi í 21 ár fekst mál hans tekið upp að nýju, og kom þá í ljós, að maðurinn, sem liann átti að hafa myrt, var hann sjálfur.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.