Lesbók Morgunblaðsins - 14.06.1936, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 14.06.1936, Blaðsíða 5
LESBOK MORGUNBLAÐSINS J.Ö J fyrir rjett að nýju, og hefir nú ýtarlegri sögu að segja heldur en áður. Viðurkendi hanii nú að hat'a stolið smjöri og nær 8 pundum af tóbaki í „norska húsi". Smjörið kvaðst hann hafa etið, en aflient Vigfúsi Erlendssyni tóbakið, gegn loforði um að fá eitthvað fyrir það seinna um veturinn. Vigfús neitaði harðlega að hafa tekið á móti tóbakinu. en sagði að Björn hefði tjáð sjer að hann hefði fengið Þuríði það til geymshi ásamt öðru. Þuríður viðurkendi nú að Björn hefði sagt sjer að hann hefði kom- ist yfir nokkuð af tóbaki í „norska húsi" og hefði hann selt sjer af því um y± pund fyrir einn fisk, en hitt hefði hún geymt. Litlu seinna hefði liann heimt tóbakið af sjer, því að hann ætlaði að selja Vigfiisi það. Síðan hefði Björn kallað á Vigfús. og Jiefði þeir þá gengið báðir út úr fanga- stofunni og suður fyrir húsið. Seinna hefði Björn sagt sjer að Vigfús hefði fengið tóbakið og lofað sjer skrínu í staðinn. Björn sagði nú að þessi fram- burður Þuríðar væri rjettur. Skuldaverslun í fanga- húsinu. Þá meðgekk Vigfús að hafa keypt um 2 pund af tóbaki af Birni og heitið honum skrínu í staðinn, en ekki efnt það. Kvaðst hann haf'a látið Einar Eiríksson fanga úr Eyjaí'jarðarsýslu fá nokk uð af bðbakmu, er hann losnaði úr fangahúsinu fyrir skemstu, og beðið hann að selja það fyrir sig. Það, sem afgangs var, kvaðst hann hafa falið í holu milli Rauðarár og Laugarness. Það hafi Hka ver- ið ósatt hjá sjer áður, að hann hefði týnt klútnum og bandinu; hvort tveggja væri falið í hohi skamt frá tóbakinu. Nú var Ole Björn lögregluþjóni fahð að fara með Vigfús, láta hann vísa á þýfið og sækja það. Dag- inn eftir (18. nóv.) kom svo Ole Björn fyrir rjettinn. Kvaðst hann hafa farið með Vigfúsi inn eftir og leitað með hans aðstoð, ýmist „ved Söen" (líklega Fúlutjörn) eða lengra upp í mýrinni, en ekkert í'undið. Vífilengjur Vigfúss. Vigfús meðgekk nú að hann liei'ði ekki fahð tóbakið, klútinn og bandið eins og hann hafði áður sagt. Alt þetta hefði hann þó haft í barmi sínum, þegar hann- var tekinn fastur, en á íeiðinni til Reykjavíkur hef'ði hann látið það detta, því að hann hefði ekki þor- að að hafa það á sjer. Tóbakinu hefði hann sparkað út í tjörnina (Söen), en troðið klútinn og bönd- in undir fótum niður á milli jnífna. Þá er farið að vísa á bæjar- menn um verpjun. Nú var Björn Gíslason enn yfir- heyrður og spurður að því hvort liann hef'ði látið Vigfús fá alt tó- bakið nema þetta y± pund, sem Þuríður fekk. Nei, Kjartan hefði fengið nokkuð og eins Þuríður og Nikulás, nokkuð hefði hann sent Jón Gíslason með til Hannes- ar og Jóns Dúks í Þingholti og Þorláks Grímssonar í Stöðlakoti og beðið þá að selja það fyrir sig. Auk þess kvaðst hann hafa sent Jón Gíslason með nokkuð af því sem gjöf til Helgu Asmunds- dóttur og Jón hefði sagt sjer að liann hefði skilað því. Enn frem- ur kvaðst hann hafa gefið Ein- ari Eiríkssyni nokkuð áður en hann fór til Norðurlands. Jón Gíslason viðurkendi að hann hefði farið með tóbak' til þessara ahra og enn fliMlli' til Jóns lóss í Landakoti, Jóns Guð- mundssonar í ÞinghoUi, Sigríðar konu Sigurðar Ásmundssonar og Guðrímar Bessadóttur (beggja í Melkoti), Sigríðar í Nýjabæ og Guðmundar vinnumanns hjá Fa- ber. Hannes og Jón Dúkur hefði hver látið í staðinn grautarask. Þorlákur Grímsson hálí'an fisk. Helga Ásmundsdóttir grautarask, Jón lóss einn fisk, Jón Guðmunds- son nokkuð af skötu. Sigríður í Melkoti dálítið af fiski og brauði, Guðrún Bessadóttir dálítið brauð, Sigríður í Nýjabæ drykk nokk- urn, og Guðmundur hjá Faber 6 skihlinga í peningum. Fyrir þá sagðist Jón hafa keypt brauð af Otta búðarsveini hjá Petræus kaup- manni. Af brauði og fiski hefði hann svo gefið Birni nokkuð ineð sjer, en etið ahan grautinn einn. Björn viðurkendi að nokkuð aí' þessu væri satt, Jón hefði af og til látið sig í'á brauð og fisk og sagt sjer hvaðan það væri. Einu sinni heí'ði hann látið sig fá nokk- uð af smjöri og fiski og sagt að það væri frá Gissurí Magnússyni. Jón sagði þetta rjttt og kyaðst hafa sagt Gis-suri hvernig tóbakið var fengið. Sagði nú líka, að Guð- mundur vinnumaður hefði tátið sig fá 18 skildinga fyrir tóbakið, fyr- ir 2 sk. hefði hann keypt brauð hjá Petræus, en Björn hefði feng- ið 16 skildinga. Þá viðurkendi Björn að það væri rjett — hann hefði fengið 16 sk. Enn fremui' sagði Björn að hann hefði selt Hannesi í ÞinghoHi nokkuð af fiski sínum og smjöri fyrir pen- inga uin sumarið og haustið. Nú var kallað fyrir rjett þa£ bæjarfólk, sem n-'fnt liefir verið og harðneituðu allir að nokkuð væri hæft í framburði fanganna um tóbaksversluniná. Þóttust sum- ir ekki þekkja þá. Jón Dúkur sagði þó, að Þuríður Gunnarsdótt- ir, kona Hannesar í ÞingliQlti, hefði stundum látið þá fá graut og kökur. Þuríður viðurkendi að hún hefði stundum eldað graut fyr- ir þá ókeypis, þar á meðal Þuríði Nikulásdóttur, og vissi til að mað- ur sinn hefði key.pt af þeim smjör og fisk f}?rir peninga. Jón Guð- mundsson í Þingholti sagði einnig að Jón Gíslason hefði komið til sín um kvöld og beðið sjg um skötu og hafi hann þá látið Sass- elju Nikulásdóttur (15 vetra stúlku) aí'henda honum skötu án endurgjalds, og það sagði Sess- elja að væri rjett, Allir aðrir neit- uðu að hafa átt skifti við fang- ana — nema Sigríður í Nýjabæ, því að hana þekti enginn, og hún fanst ekki. Jón Gíslason segir áð allur fyrri framburður smn sje lygi. Þá breytti Jón Gíslason enn framburði sínum, og kvaðst hafa-

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.