Lesbók Morgunblaðsins - 02.04.1944, Blaðsíða 6

Lesbók Morgunblaðsins - 02.04.1944, Blaðsíða 6
|U: LESBÓX MORGUNBLAÐSINS ina, óð beeði sjó (vötn) og bleytu sér í mitti og var með mikillri söng- list, sem enginn af dönsku fólki kunni skilja, því hennar tungumál var ci skiljanlegt l'yrir þá dönsku.' Nú. sá bóndi. seni hún til kom, mátti færa hana heim til prestsins at'tur. A veginum var hún alltíð syngj- andi, og bændur sögðu mér, að það hei'ði títt verið. að hún hefði tekið J-á í hrygginn og hrist þá. Þó sögð- vst þeir hai'a verið mest hræddir fviir hníf eður öðrum voða. Þessir gjörningar höi'ðu skeð oft. eftir ]>að jóml'rúin 'hefði þar komið. Þó niá'tti hann láta kunu sína ráða uppteknum hætti og reisa heim til síns föðurlands, fyrst til Kaupin- hafnar og )>aðan yt'ir 600 mílur til ,sjós, allt upp á sinn bekostnað. Og að henni hurt reistri kom bisk- upinn að vísitera og heyrði um, þetta talað. Jlótaði hann prestin- iim. að sitt kall missa skyldi, of ei sína konu ai'tur fengi. Þetta skrifa eg til bevísingar uppá mína. ræðu, þegar talaði um stífsinni grænlenzkra kvenna. Nú vík eg hér frá og fer að tala um þann grænlenzka spámann, sem eg fvrr um talaði við víkjandi hans embættis útréttingum í gift- inga sökum. Þegar einn yngismaður • vill gifta sig einni stúlku, sem. fyrst er undirtalað þeirra á milli, þó heimuglega, hann fer til spá- mannsins, fortehir hönum sinn á- setning og óskar hans nærveru og embættis útréttingar í þessum h.jóna, hands undirbúningi. Og so er þar viss tíð upp sett, sem spámaðurinn lofar sér þangað komnum að vera. Pagurinn kemur og margir gram- lenzkir þangað safnast, sérdeilis vinir og ættingjar. Nú eru giftar konur fyrir sig og giftir menn, stúlk ur fyrir sig og yngisraenn fyrir sig. Þar verða nokkur orð töluð, sem eg skildi ei, þar til eg sá, að þessi ungi maður gengur ])angað, sem þær mörgu stúlkur voru, tekur eina af þeim í hárið og dregur hana til spámannsins og segir: „Þessi er sú, er eg vil hafa". Nú mega aðrar stúlkur sjá, að hún nauðug má af- brjóta stúlkna selskapinn, hvar fyr- jr þær kunna henni ei reiðar vera, því þetta er á móti hennar vilja, sem ])ær s.já mega, að hún með harðnesk.ju er slitin úr þeirra sel- skap. Þessar persónur konia i'ram fyrir spámanninn. Ilann talar mörg orð með fingranna bending til sólar, stjarna og pláneta. llann benti o^' til jarðarinnar undirdjúps, sem var Tornasuak. Það er að segja, hann talaði um guð himnanna og djöful helvítanna fyrir þeim. Aðrir gram- lenzkir sáu mikið Dppá hann. Að síðustu segir hann þeim þeirra lukku og ólukku, þeirra lán og ó- lán til sjós og lands, þeirra barna- fjölda og langlífi, hvert þeim sé ætl- aður langur aldur eður ei, hvert af þeim i'yrst burt kallist og fyrir hvern sjúkdóm. og hvað lengi það síðara lifi og fyrir hvern sjúkdóm í burtu kallist, eður og, ef það er maðurinn. sem lengur lii'ir, hvert hann sig aftur gifti. Þetta hcfur hann allt þeim fyrir sagt í so marg a manna viðurvist sem orð hans heyra. I minni tíð voru ei ntan tveir í Orænlandi, sem eg hevrði um talað, annar norðui' á landinú og annar suður. Þeir kunna að reisa 80—90 mílur upp á þeíta gjögleií. Þeir hafa og bevísað þeirra sann- sögli. sem mönnum er kunnugt þar i landinu. Eftir allt þetta cr farið að halda gestaboðið með áður sögð- um matar tilbúningi, og so neftóbak Þessir aumingjar vita ei af betra að segja en sagt hei'i, eru so vcl ánægðir með hver annan utan kífs og haturs. En gamanvísur brúka þeir, hverjar þcir kveða á sam- komum um ný tíðindi, so sem um; git'tingar, ef ungur maður á gamla konu eður gamall maður á unga konu, eður um þann, sem ei fangar gotselinn eður missir sín veiðar- færi af ógáti eður gleymir þeim. Þetta gct'a þeir spilamanni til vit- jindar, sem slær það á trumbu sína, pg allt k^cnfólkið syngur nndir, þcgar vísurnar cru útlærðar. Þetta vgjóra þeir sér til ganians með öðr- PBB leikum, sem þá upp koma, so sem er trekk.ja króka með fingr- unum eður að vita hver er sterkastur í andlits Og augna brögðum. Ijíka þvor kann vcra stcrkastur í hand- Jcggjunum og krækja handlcgfíjiin- um saraan um olliogabótina. Sá, scm getur upp rétt annars handlegs, ,'iann hefur unnið. EÍQH cr leikuriiin þessi, að þeir taka einn skinnbiiggul ii vctrartímanum og fylla hann upp .með hey. Jiegar Jicir koma að sunn- <m og norðan. Þar skulu vcra álíka margir í hvör.jum hóp. Þcir kasta Jiessum skinnböggli mcð i'ætinuni. Vcrði hann að síðustu norður upp á. hafa þeir norðlenzku unnið, ci verði hann suður upp á, hafa þeir sunnlenzku unnið. Þetta gjöra þeir sér til gamans, cn ei til illinda. So Jx'gn!- lcikurinn cr úti, fara ]>eir iil. kaupmanns og fortelja hönum tíð- irdin. Ilann gefur licim tóbaks- þum'ung fyrir J)cirra sigur. K .enfólk hcfur og leikfang með J)\í, að sii cina heldur í höndina á ]>cirri annari og gjöra sem kvíar, að þegar sú síðsta út gcngur, þana fanga þær. Þær hat'a og skolla- leik og hna]ipleiki. Aðra man eg ei að segja. Alla tíð eru þeir kátir og lyst- ugir, mikið nýtnir uppá t'æðu. Þeg- ar þeir eta selket, kroppa þeir m Vel ai' bcinunum, að bað cr ci iHÖg-ulcgt bctur að gjöra. Það sýnd- ist mér verst að sjá, þegar þcir átu lýsnar af sér, bæði karlmcnn og kven fólk, og það annað, að þær sleiktu jjörn sín mcð tungunni, þcgar Jjau

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.