Lesbók Morgunblaðsins - 20.01.1952, Blaðsíða 5

r LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
rn
lengra sökum kals á fótum og
myrkurs. Lík hinna eru í miðjum
firðinum framan við jökul“? Ég
veit það ekki, en það gæti hafa
verið hér í þessu ríki þagnarinnar,
sem minnir á ró grafarinnar, kyrrð
dauðans.....
SIGURMERKIÐ
Klukkuna vantar 20 mínútur í
11....Við erum búnir að færa
verkfærakisturnar og allt annað,
sem þungt er, aftur í vélina til þess
að létta hana að framan. Magnús
er einn í stjórnklefanum, en við
hinir höfum troðið okkur aftast
í skutinn og þar liggjum við
í hnipri. Nú er komið háflæði og
nú — eða aldrei — munum við
losna héðan. Það hvín í hreyflun-
um, og eftir andartak munu þeir
gera úrslitaátak til þess að
bjarga okkur úr þessarri bölvuðu
klípu. „Þumalinn upp“, orgar ein-
hver í eyra mér, og ég kreppi hnef-
ann og rek stakan þumalputann —
sigurmerkið — upp úr kaldri
klónni. Allt í einu þruma hreyfl-
arnir og vélin rykkist til. Andar-
tak stöðvast hún, og þá vitum við
að öllu er lokið. í einu augnabliki
sjáum við allan ósigurinn, hungr-
aða, kalda, þreytta, síðskeggjaða
strandmenn, óhappagemlinga. En
biðum við. Hvað er nú þetta? Hami
mjakast fram á við, og allt í einu
brunum við fram fjörðinn. Dynj-
andi er laus. Blessaður heillapilt-
urinn! Og um leið og hann þýtur
upp í loftið skríða fjórir öskrandi
menn fram úr skutnum, stökkva
írain í íarþegarúmið, æpa og faðm-
ast og þegar Dynjandi brunar suð-
ur yfir hvíturn jakakollunum í átt-
ina til fjallanna, sem áðan voru
hulin inóðu en skýrast nú, eftir
því sem við komum nær, hallar
Kristinn sér afturábak og segir:
„Það mætti segja mér, að við yrð-
um ekki alveg kvenmannlausir um
jólin, bræður“, ___ __________
UM HEILBRIGÐISMÁL
Föstudagsmorgun: .... Dynj-
andi er kominn úr einni förinni
enn. Flogið var yfir staðinn, þar
sem við lentum í gærkveldi og var
svo mikið ísrek, að ómögulegt var
að setjast og gefur það nokkra vís-
bending um örlög Dynjanda ef
hann hefði ekki komizt á loft í
gærkveldi. Danmerkurhöfn var
lokuð, en þá var flogið norður til
Selvatns, sem er stöðuvatn mikið,
eigi alllangt frá Danmerkurhöfn og
beðið þar meðan ísinn rak út úr
höfninni og gekk lendingin svo að
óskum. Unnið er nú við að koma
því, sem eftir er af farminum um
borð í flugvélina, svo að þetta
verður síðasta ferðin.
Veðurathuganastöðin Danaborg
er hér framarlega við fjörðinn, lík-
lega um 10 km norðvestan Zacken-
bergs. Tveir menn komu þaðan á
báti í heimsókn til okkar í gær-
kveldi. Var auuar þeirra einn hinna
sárfáu dönsku hermanna, sem eru
hér á austurströndinni, en hinn
stöðvarstjórinn, miðaldra maður.
Hann er gamall í hettunni hér, og
segist hvergi fremur vilja vera, ef
kona hans fær leyfi til þess að
flytja hingað á sumri komanda,
en hingað til hefir stjófnin ekki
viljað leyfa starfsmönnum sínum á
þessum slóðum að fá hingað fjöl-
skyldur sínar. Enda þótt ég efist
ekki um að þessar upplýsingar hans
um konuna séu fremur gefnar af
heilindum en fyrir siðasakir, þá
virtist mér sennilegast af tilsvör-
um hans, að heldur væri honum
ami að umstangi því, sem fylgir
ferðum sumargestanna, og hann
væri því fegnastur er þeir hyrfu
á brott. „Maður kann eiginlega
aldrei reglulega vel við sig hérna,
fyrr en ísbreiðan er búin að þekja
fjörðinn og öllu sumarflakki er
lokið. Þá er ekkert til þess að glepja
mann. Það er svo undarlegt“, bætti