Lesbók Morgunblaðsins - 13.02.1966, Blaðsíða 12

Lesbók Morgunblaðsins - 13.02.1966, Blaðsíða 12
HEIMFERÐ LINCOLNS Framhald af bls. 1. ©g loks til Illinois. Hvarvetna var mikill mannfjöldi sam- anfcominn. Fókið var sorgmætt og vildi fyrir adla muni fá að votta virðingu sína marminum, sem það hafði kvatt og beðið guðs blessunar tæpum fjórum árum áður, er hann lagði leið sína til Washington-borgar. Það var í einuim þess ara litlu bæja, að forsetaefnið bað utm að fá að sjá litlu stúilkuna, sem skrifaði honum og lagði til, að hann léti sér vaxa skegg. Grace litla Bedell hafði gengið út úr mannjþtrönginni upp á brautarpaliinn. „Sjáðu, þetta vanga- skegg lét ég rnér vaxa þín vegna, Grace", sagði hann og laut niður tii að kyssa hana. 1 erð lestarinnar fré Oolumlbus í Ohio til Indianapolis í Indiana tók 11 klukkustundir og niú snigiaðist hún átfram til að mannfjöldinn ætti kiost á að virða hana fyrir sér. En á mörgum stöðum hafði móttökuundirbúningur verið siMkur og ftóikið svo áfcaft að láta í Ijós sorg sína með því að dreifa blóm- um fyrir lestina, að hún varð að stanza. Linooln var nú kominn atftur til fylk- isins, þar sem hann dvaldist á unglings- árum síum. „Þar óist ég upp", sagði hann um Indiana. Þangað haíði Lincoln- fjölskyddan flutzt frá Kentucky-fylki, er drengurinn var sjö ára. Um leið og hann var fær um að vinna, föduðu ná- grannarnir hann til að ryðja skóg og kljútfa girðingarstólpa. Hann gekk í skóda við og við og lærði lestur, skrift og reikning. Hann las feiknin ödl, hafði skarpa hugsun og gott minni, og hann hafði hætfileika til að segja gamansög- ur, sem menn mundu lengi. Þegar lestin lagði atf stað frá Indiana- poQis þennan drungalega votviðrisdag, átti hún aðeins eftir að komast á áfanga- staðinn, Hlinois, heimatfydkið. Þangað hatfði Linooln-tfjölslkyldan fflutzt, þegar Aibraham var 21 árs. Stórkostieg minn- Þessi ljósmynd var tekin af húsi Lincolns í Springfield í Illinois nokkrum dögum eftir morðið. Kúsið er klætt sorgarbúningi. Mikill fjöldi syrgjenda kom til hússins, til þess að votta hinum látna forseta hinztu virðingu. Frá þessu húsi fór Abraham Lincoln fjórum árum áður til Washington-borgar, er hann hafði verið kosinn forseti. ingaratlhöfn fór fram í Ohicago um manninn, sem átti margs konar tengsl þar. Sem löglfræðingur hafði hann fiutt mörg imiál þar í borg, og einnig þar var hann útnefndur forsetaetfni atf Repúiblik- anaflokknum í maí 1860. w3íðasti spölur leiðarinnar, frá Ohicago tiil Springfield, var dapurlegast- ur. Á brautarstöðvunum voru borðar með áietrunum svo sem „Flytjið hann varlega heim", „Komdu heim" og „Písl- arvotturinn er kominn heim". Hér var landið, sem Linooiln hafði þekkt og elsk- að. Hér voru blómum prýddu akrarnir og bugðóttu lækirnir, þar sem hann hafði svo oft verið á ferð á hestinum sínum, Bolb gamla. Er honum hafði gengið illa við smá- söluverzlun í borginni New Salem, héit hann tii Springfieild, hinnar nýju hö'fuð- borgar fylkisins, árið 1837 tii að starfa sam lögifræðingur og halda átfram efni- legum starfstferii sem þingmaður. í þessu gamda þinghúsi, sem nú var sveipað svörtum og bvítum sorgarslæðum, flutti hann einmitt hina frægu ræðu sína, þar sem hann talaði um „fjölskyldu, sem er sjálfri sér sundurlþykk" og lýsti yfir: „Ég tel, að iþetta ríki eigi sér ekki fram- tíð, ef það er ánauðugt að hálfu og frjálst að bálfu". , Á eftir fylgdu hinar sö"ulegu kapp- ræður, þar sem öldungadeildarmaður- inn, Steiphen A. Douglas, mælti með því, að þrælahaid yrði fært út til ann- arra landssvæða. Lincodn andmælti hon- um harðlega. „Eigi fremur en vera þræll vildi ég vera þrælahaldari", sagði hann. „Þannig er mín hugmynd um lýðræði". , Þótt hann biði lægri hiut í þingkosn- ingunum, höfðu umræðurnar vakið slíka eftirtekt, að hann kom æ meira tiil áilita sem framlbjóðandi í forsetakosningun- um. í nó'vemlber 1830 kaus þjóðin Abra- ham Lincoln, og rúimum tveimur mán- uðuim síðar kvaddi hann fólfcið, sem safnazt hafði saman á járnbrautarstöð- inni til að árna honum gengis. ,i Og nú var aftur saman kominn mik- ill, sorgmæddur mannfjöidi á götum bæjarins og járníbrautarstöðinni til að bjóða hann veikominn heim. Hann var jarðsettur á ási norðan við bæinn. Löng heimferð mikilniennis var á enda. líimreiffin „Nashville", sem sést hér á myndinni, var ein margra, sem drógu járnbrautarlíkvagn hins myrta forseta á hinni löngu leið frá Was'hington til Illinois, þar sem Abraham Lincoln átti heima. Eimreiðin er vafin svörtum sorg- arslæðum, og framan á heiuii (yíir hllíi'iniu — „the cowcatcher") er blómsveigur með mynd forsetans. ÍSLENZK HEIMILI Framhald atf bls. 9,. ekki af fjölskyldunni, segir Sverrir. Svo tók ég myndir af byggingarframkvæimd- unum, þegar við reistum húsið. Ég get •skoðað alllar þær breytingar, sem urðu á húsinu frá einu stiginu til annars. T.d. týndist vantsleiðslan, sem liggur hér út í garðinn undir mald og hefði þunft að gratfa tii þess að leita að henni, ef ég hefði ekki getað farið í myndasafnið og íundið vatnslögnina af mynd. Svo að maður tali rnú ékki um, hve skemmtilegt það er að litfa upp liðna atlburði frá ferðaiögum og þess háttar. Þegar við förum upp aftur, stöldrum við um stund við í ríki húsmóðurinnar, eldhúsinu. Fremst við dyrnar er borð- krókur, þar sem f jölskyidan snæðir dag- lega. Á veggpunum fyrir ofan eldhús- 'borðin eru sænskar tflísar mjóar og langar, raðað, þannig að iþað er eins og um múrsteinshleðslu sé að ræða. Gefur Iþetta eldlhiúsinu einkar skemmtilegan svip. Heimiistæki eu frá Westinglhouse. Frú Ásltaug sýnir okkur í skápa sína, en iþar eru krukkur gerðar úr inn- brenndum leir af Hedi GuSmundsson. Er þar ein krukka undir kaffi, önnur undir te, þriðja undir grjón o.stfrv. Er jþessu einkar skemmtidega komið fyrir. Það er faðir frúarinnar sem gert hefur innréttinguna, sem mjög er til fyrir- mynar " að er margt að sjá og margt að skoða í fögru heimili peirra hjóna. Við fliötfum nú dvalið þar um stund og nokk- urs orðið visari. Húsbóndinn (hefur við orð, að riú ætili hann að fara í „old boys" leikfimi og spyr, hvort við kom- um ekki með. Við erum ekki eins áhuga- samóLr og húslbóndinn, en verðum Iþó sam- tferða Ononum áieiði's út. Fyrir framan húsið stendur hinn kröftugi farkostur Sverris, sem borið hefur hann uim land- ið þvert og endilangt. Um leið og við ikveðjum hann og konuna hans kadiar hann: — Á þessum kemst ég alit sem ég eetia rnér . / — mf. 12 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS- 13. febrúar 1966

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.