Lesbók Morgunblaðsins - 12.06.1966, Blaðsíða 1

Lesbók Morgunblaðsins - 12.06.1966, Blaðsíða 1
[ 21. tbl. 12. júní 1966 — 41. árgangur ,Kveður í runni' E, 'ftir að trjágróður fór að koma verulega til í garði mínum á Akureyri, var þar jafnan á vorin mikið um smá- iugla, einkum þresti. Margar voru líka máríátlurnar þokkagóðu, auk þess sem jþúfutittlingum, auðnutittlingum og íleiri fuglum brá þar fyrir. Var þá oft mikill og margradda söngur, líf og flögr til og frá, mikinn hluta sólarhringsins, bæði seint og snemma og allt þar á milli. Var þetta mikla fuglalif íbúum hússins hinn mesti yndisauki, þó að það kæmi etundum niður á svefnfriði sumra, því að oft hættu hljómleikarnir seint, en byrjuðu þó einkanlega snemma. Síðasta vorið áður en við fluttum úr ttiúsinu í Oddagötu 15, var mikið fugla- líf í garðinum, að vanda. Lengi hafði staðið til að koma upp fuglahúsi í garð- inum, til þess að reyna að hæna fugla ti! að hreiðra sig þar og verpa, því að enn hafði enginn fugl verpí í garðinum, okkur til sárra vonbrigða. Húskaupin 'höfðu alltaf lent í undandrætti og framkvæmdaleysi, í og með vegna þess að við gátum ekki fengið hés, sem okk- ur líkaði. En nú skyldi látið til skarar skríða, þó að sennilega væri það orðið of seint upp á þetta árið. En verið gæti, að fuglana forvitnaði um húsið í ár og tækju sér svo bólfestu í því næsta ár, ef þeim gætist aS híbýlunum, eða við vonuðum, að svo kynni að fara. Þekk- ingu minni á háttum fugla var og er satt að segja mjög ábótavant, þó að mér hafi alla tíð fundizt þeir ánægjuleg dýr. nú er síður en svo, að hætt sé fyrr á kvöldin, né byrjað seinna á morgnana en áður var. Og í fjarska heyrist tekið undir. Það kunna að vera aðrir ein- söngvarar, í öðrum görðum. i þann mund, sem gera átti gang- skör að fuglahúskaupum, tökum við allt í einu eftir því, að breyting er á orð- in í garðinum. i>ar er lítið flogið og fátt sungið. Maður sér fugli rétt bregða fyr- ir og helzt utan garðs, eða á mörkum næstu garða. Þó er söngur ekki með öllu horfinn, en manni heyrist það vera aðeins einsöngur, í okkar garði. Að visu má heyra, að tekið er undir, en það er í næsta garði, eða lengra í burtu. Hvað veldur? Líklega hefir komið einhver styggð að fuglunum. Garður- inn er hornlóð og mikil umferð um að- Higgjandi götur af farartækjum og gang- andi fólki. Hrekkjóttir strákar með grjótkast og teygjubyssur. Ýmislegt getur komið til. Mér fljúga dúfurnar í fhug. Að minnsta kosti eru þæx að- gangsharðar á veturna og hrekja smá- fuglana í burtu frá því, sem stráð er í hörkum og hagleysum. Eða þá kett- irnir. Já, kattarskammirnar. Þeir væru svo sem til hins versta líklegir. En þeir hafa raunar fyrr verið hér á hnotskóg og ekki sýnilegt, að þeim hafi neitt fjölgað, eða að þeir láti meira á sér bera en áður. Brátt er ekki um að villast að það er bara einsöngvari í garðinum, en aft- ur á móti dregur sá ekki af sér. Hann cyngur á við marga. Hann situr á þak- brúninni og kyrjar fullum hálsi. Og á brott. Það leynir sér ekki, að hann ver garðinn af mestu rögg og kappi fyrir öðrum fuglum, sérstaklega þó öðr- um þröstum. Hann virðist líka bregða sér æðioft frá, eirihverra annarra erinda. Er þó aldrei lengi í burtu í einu, en kemur oft við í sérstöku tré í garðinum. Sezt svo þess á milli á þakskeggið, reigir sig yfirlætislega og syngur af móði. Nú tek ég eftir því, að öðrum þresti verður einnig tíðförult í sama tréð og söngvarinn amast ekkert við honum. Þvert á móti mætast þeir oft í trénu og stinga saman nefjum, flögra burt og koma skjótt aftur. Þegar hér er komið málum, er ég loksins farinn að renna grun í, hvað sé á seyði. Þrastahjón eru að byggja sér hreiður í garðinum. Karlfuglinn er bú- inn að útbásúna það, að þetta standi til og standi yfir. Hann er búinn að gera heyrinkunnugt, að allur garðurinn sé hans yfirráðasvæði, bannsvæði öllum öðrum fuglum, og það muni hann verja með nefi og klóm. sem barrnálarnar eru ágætis víggirð- ing. Þegar ég tók fyrst eftir bauki þrast- anna i trénu, var hreiðurgerðin þegar nokkuð á veg komin. Það var að morgni dags. Er ég kom heim, . undir kvöld þann sama dag, virtist smíðinni lokið. Þetta var listasmíð; haglega gerð og falleg karfa. Yzt voru stór strá og smá- kvistir, en innan var allt úr smágerð- ara efniviði, fínlegt og slétt og fellt, sem ég komst síðar að raun um. Nú var fugl lagztur kirfilega í hreiðrið og sýndist ekki liklegur til að hreyfa sig þaðan að sinni. Næsta morgun, þegar sólin var kom- in fyrir húshorniS, renndi karlinn sér niður af þakbrúninni að hreiðrinu. Kerla vippaði sér þá upp á hreiður- barminn og þau virtust líta um stund níður í hreiðrið, en flugu svo upp og úr augsýn. ,Þér frjálsf er að sjá' Stefán Gubnason: ÞREST É, HreiíurgerS H E, in einsöngvarinn okkar hefst fleira að en syngja. Milli laganna sting- ur hann sér stundum skyndilega af þakbrúninni, skýzt á milli trjánna og eltir fugla, sem nálgast eða koma inn í garðinn og hrekur þá miskunnarlaust reiðurgerðin fer fram í blá- grenihríslu, sem orðin er aðeins um hálf önnur mannhæð. Hrislan er skammt fyrir utan skrifstofugluggann minn og hreiðrið í hæfilegri hæð fyrir mig til að fylgjast með öllu, sem þar fer fram, úr glugganum og svo hátt frá jörðu, að engin hætta stafar af köttum, auk þess l g kallaSi nú á konu mína pg tjáSi henni, hvað títt væri. ViS laum- uðumst, eins og þjófar, út að trénu og gægðumst í eftirvæntingu upp í hreiSr- iö. Og þar gat á að líta. Á botni körfunn- ar lágu tvö lítil, grágræn egg, með brún- um doppum. Áður en við vorum búin að horfa nægju okkar á þessa opinber- un, hörfuðum við í flýti aftur inn i húsið, áður en við værum staSin að verki. Ekki var að vita hvernig þrasta- hjónunum líkaSi heimsókn óboðinna gesta, að svo komnu máli, og að þeim sjálfum fjarverandi. Við fórum nú á njósn um fuglana og áttum von á afturkomu þeirra mjög bráSlega. En minúturnar liSu 'hver af annarri, og ekki birtust fugl- arnir aftur. ViS vorum farin að óttast, að þau ætluðu að afrækja eggin, eða að eggin yrðu of köld, en þegar liðið var fast að tíu mínútum, komu þau allt i einu þjótandi. Er þau sáu, að allt var með felldu í hreiðrinu, settist hún aft- Framhald á bls. 6

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.