Lesbók Morgunblaðsins - 10.09.1967, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 10.09.1967, Blaðsíða 5
Er hann kannski ekki smartur? Og hún verður dálítið ógn- vekjandi á svipinn. — Og hvað er að sjá á þér augun? — Nú þau eru taara eins og augun í þér, nema bara miklu fallegri, svarar stelpan. Henni verður orðfall. Hún vísar barninu inn í stofuna og segir henni, að hún megi setj- ast í stólinn við gluggann. — Heyrðu frænka, segir stelpan eftir þögn, — ég held bara þér lítist ekki á mig. — Mikil ósköp, segir hún og getur ekki annað en brosað. — Eg átti bara von á þér öðru- vísi — líkari því sem þú varst. — Maður þroskast náttúru- lega á þessum aldri. — Já mikil ósköp, segir hún. Þögn. — Þetta er tízkan í dag, seg- ir stelpan. — Já, en þú ert nú svo ung — — Það er nú einmitt stæll- inn. — Ég er líklega orðin. gömul, segir hún þá. Og það verður aftur þögn. — Gettu hvað ég ex gömul. — í>ú ert nú ekki nema þrettán ára, segir hún hógvær. — Ég verð fjórtán i næsta mánuði. — Það er nú enginn aldur, dirfist hún að segja. ' — Enginn aldur? Það er sko alðurinn! — Jahérna, segir hún öld- ungis hlessa. — Ertu ekki sv'öng, lambið mitt? — Alveg glor, segir stelpan og faar sér sígarettu úr ráp- tuðrunni. Hún kemur ekki upp nokk.ru orði, hún starir bara á barnið svolgra í sig reykinn. Líklega er það satt sem þessi útlendi prédikari segir, að heimsendir sé í nánd. smók, handfjallar ýmsa hluti, setur stút á munninn og yppt- ir öxlum. Hún skoðar mynd- irnar á veggjunum, rammarn- ir hljóta að vera ógurlega dýr- ir, hugsar hún. Og þarna er lít- ill spegill í ferlega skraut/legri umgerð, og hún horfir í hann: hún lítur bara út einsog dauð prinsessa frá Egyptalandi. Hún fær sér smók og einblínir á sjálfa sig. Svo byrja augun allt í einu að hlæja, og síðan munn- urinn. — Hvað er svona hlægilegt, lambið mitt, heyrir hún sagt fyrir aftan sig. — Ég sjálf, segir stelpan og drepur í sígarettunni og rekur sig um leið í skál, sem dettur á gólfið og brotnar. — Mikið þó djöfull, verður henni að orði og bætir svo við, blíð á svipinn: — Fyrirgefðu, frækna mín. Hún horfir á brotin á gólf- inu, síðan á stelpuna, sem stendur þarna innskeif og næst- um því rnunnlaus og með stór sakleysisleg augu, sem bíða þess að öðlast fyrirgefningu. — Hann Phi'lip sendi mér þessa skál — hún er úr postu- líni, segir hún loks og fer fram. — Láttu mig gera þetta, seg- ir stelpan og þrífur af henni fægiskúffuna og sópinn. — Hver er hann, þessi Phil- ip? — Enskur vinur minn. Stelpan biimskakkar augun- um snöggt a .rænku sina og er undirfurð aieg á sv.pinn — Ef þ^tta pefði ekki verið gjöf frá honum — si'iðu. þarna er mynd af honum. Þetta er lítil ljósmynd í silf- urlituðum ra'nna af löngum manni með langt andlit og þunnt hár. Hann hefur aðra Þær borða súpuna þegjandi. Loks segir stelpan: — Hvað hefurðu sofið hjá mörgum karlmönnum um ævina, frænka? Þögn. Hún grúfir sig yfir diskinn, og enn einusinni þýtur blóð- ið fram í andiit hennar. Hún verður að gæta sín á því a'ð henni svelgist ekki á súpunni. Stelpan gýtur til hennar aug- unum og á bágt með að hemja sig. — Hvað segirðu barn, segir hún loks. — Hjá hvað mörgum karl- mönnum? Aftur þögn. Eara hún vissi hvernig hún ætti að svara þessu. — Ég hef nú ekki sofið nema hjá einum, segir stelpan til þess að leiða frænku sína úr klípunni, og það var ekki laust við að hún væri skömmustu- leg. — En ég er nú ekki gömul, einsog þú sagðir sjálf. Kannski einuim og hálfum, ef það fyrsta er talið með. Þú hefur nú áreið- anlega ekki staðið þig betur á mínum aldri. Hún kemur ekki upp nokkru orði, enda veit hún ekki hvað hún á að segja, — Þetta geta nú varla tal- izt alvörukarlmenn, segir stelpan og reynir að draga í land, því að hún er farin að kenna í brjóst um frænku sína. —¦ Ég sagði nu bara svona til að segja eitthvað. Hún lítur upp og horflr biðj- andi á systurdóttur sína. — Þetta er fín súpa, segir stelpan, og það var engu lík- ara en hún meinti það. Svo skoðar hún diskinn sinn og segir: — Óskaplega eru þetta fall- egir diskar. — Þeir voru keyptir í tilefni POSTULÍN EFTIR ODD BJORNSSON Og stelpan brosir blíðlega framan í hana og kveðst alltaf vera reyna að haetta. — Guð hjá'lpi þér barn, er það eina sem hún getur sagt, og hún flýtir sér fram í eld- hús til þess að þurfa ekki horfa á þessi ósköp. Stelpan gengur um stofuna með fagmannssvip og skoðar dótið, sem fr-ænka hennar á. Endrum og eins fær hún sér höndina í jakkavasanum og brosir. —Ég tók þessa mynd sjálf í garðinum mínum. Og nú finnst stelpunni hún allt í einu skilja frænku sína svo óskapl-ega vel. — Mér þykir þetta alveg hræðilega leiðinlegt. — Við tölum ekki meira um þetta, segir hún, ekki óvin- gjarnlega. af konungskomunni — þeir eru úr postulíni, svarar hún lágt og úti á þekju. — Kum kóngurinn hingað, spyr stelpan hissa. — Það var fyrir þitt minni, svarar hún. — Hvaða kóngur var það? — Kóngurinn af Danmörk. — Hann Friðrik? — Kristján X. Stelpan er hreykin af frænku Hún starir á barnið svolgra í sig reykinn Líklega er það satt sem þessi útlendi prédikari segir, að heimsendir sé í nánd sinni, og hún er handviss um að hún hafi sofið hjá mörgum, þótt hún vilji ekki mikið um það tala. Bezt gæti hún trúað þvi, að hún hafi sofið hjá sjálf- um kónginum. Hún lítur rann- sakandi á frænku sína, en þor- ir ekki að hafa orð á þessu — ekki strax. — Var hann sætur? — Hver? — Kóngurinn. — Þetta var myndanmaðux. Og þaö voru ýmsir menn mieð booum, sem gafu honum ekki eftir í útliti. Stelpan horfir spennrt á frænku síma. Hún bíður. — Ég fór til Rieykj avílkur til þesis að sjá hann. Það verður stutt þögn. — Þeiir litu aliir við, þegar ég gekk fraaníhjá þeim- Hún miissti þetta út úr sér. Þá var ég nú líka með Ijósigult hár niðux á bak og ekta teniruur. Stelp'unini stekkur ökki bros á vör. Hún bíðu'r aðeins í of- væni. — Það var sagt að ég befði mjósta mittið í bænum, en þetta var nú bara það seim fóik ta'la'ði an. Auðvitað hefur einhiver haft mjóriria mitti. — iEkki trúi ég því, segir stelpan sannfæirandL — Það var líka sagt að aug- uin í mér væru svo kókétt, oig svo hafði ég spétooppai, sem toomu í lj'ós þegar ég brasti. — „Kókétt", hvað er það? — Þaið er svona ei'ginlega — ástleitin, segir hún og flissar eins og ung stúlka. Og þær flissa báðar. — Þú hlýtur að hatfa sofið hjá mörgum, segir stelpan imieð sanntfiærimgankrafti- Og það verðuT ný þögn. Og hútn grúfiir sig aftur yfk disk- inn, og henni finnst fcininarnar brenna. Stelpunni er nú ljóst, að húin hefur hlaiupið á sig. — Þetta var náttúroilega allt öðruvísi þá, segiir hún tál þese að seigja eitt'hvaS. — Ungar stúlkur sváfu ekki hjá karlmönnum. Þessu trúir stelpan rétt mátu- lega, en segir ekkert nema ein- lægnin' — Þú ert svo skemmti- leg. Stutt þögn. — Stundum komu skip í kurtei'S'isibeimsokn. Frönsk, ensk, norsk eða dönsk. Þá varð maðu'r að gæta sín að fara ekki útfyrir hússins dyr. — Hversvegna? spyr stelp- an með fullan munininn' — Þeir urðu ailveg viti.aiusir ef þeir sáu fallega stúlku. Og ég var svona í auigunutm, pafobr- sagði að það væri meðfætt. Svo þú getur nú bara ímyndað þér, hvernig þeim hefði orðið við. Hún hikar. — Einusinni var ég nú samt fe.ngin til að mæta í veizlu í einu skipiniu, þetta var stórt seglstoip og hét La fatole. Bæjanstjórnin viHdi endilega safna saman falleg- asta kvenfóiUkinu í bænum, til að sýn«.þeim hvernig íslenzkar konu'r litu út. Auðvitað litu þær alls eitoki svona út. Ég lét lotosins tilieiðast, etftir að ptíir höfðu lofað því að átayrgjast öryggi mitt. Þett'a voru ai'lt saiman svo dannaðir mena, í rauninni mikiu tourteiisari en ísienztoir karimenn. Hún lítur á stellpuna, sem borðar og hlustar með athygii. — Ég gleymi' víst aldrei au.gnaT'ájðiinu, sem kafteinninn sendi mér- . . — Nú toemur það, hugsar stelpaii með sér, en gætir sín ..S segja ektoi neitt. — Mér var boðið tooniak, en ég saigði neitatok. Nú blöskrar stelpunni, en búin læbuT á engu bera. — Ég gleyrni því e.toki, þagar ég horfði á skipið sigla út fjörð- inn, og kvöldsólin roðaði segl- in. Svo þagnar hún við meðan hún rifjar upp þessa mynd, sem hefur greipzt í huga henn- ar og tiifinininigar. — Ég gleyimi því eklki, tau't- ar hún, og það blikar á tár í hvörimunum. Stelpan hef.UT orðið fyrir von brigðum, en hún reynir að dylja þau. — Ég hef aldrei séð segl- skip, segir hún loks. — Þau eru öðruvísi en önn- ur skip. Allt öðruvísi. Svo miklu tignarleg.ri. Og nú verður enn þögn. — Þeir hefðu nú víst þegið það að sof a hjá mér, segir > ún loks svo lágt að hún hevrir. það varla sjailf. — Já, >ei>r hefðu liklega þegið það. Og hún skilur ekkert í. sjálfri sér að tala svona við barni'ð, og hún grúfir sig yfir dte'k^un. ¦— Alv.eg áreiðanlega, segir stelpan og fer i ráptuðnuma sína eftir sígarettu. En hún hættir við það, fæ. siig ekki ti'l þeiss. — Segðu mér eittlwað fleira', frænka. Eitthvað frá því, þegar þú varst ung. * Og hún lítur á þessa frekn- óttu stelpu með tvær stuttar fléttur, sem standa út í loftið, og þessi stóru augu, siem ýtmilst eru þunglyndisleg eða gáska- full, eða þá einsog sakleysið sjálft. Og hún finnur sér til undrunar að henni þykir vænt um hana, því það er eitthvað, sem þær eiga tvær í samein- ingu. Þær tvær. 10. september 1967 LESBÖK MORGUNBLAÐSINS 5

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.