Lesbók Morgunblaðsins - 03.12.1967, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 03.12.1967, Blaðsíða 4
Friðjón Stefánsson er lönf*u þjóðkunnur rithöfundur. Frá hans hendi hafa komið sjö bækur, ein skáldsag-a og sex söfn smásagna. Um þessar mundir er væntanleg áttunda bók Friðjóns, sem er smá- sagnasafn. Smásaga eftir Friðjón Stefánsson Við gengum sarostiga eftir götunni, báðir með á- kveðið takmark fyTÍr augum. Drengurinn stóð hjá húsborni og gaut til ökkar augunuim, óhreinn og álkulegur. Ég veitti honum ná- kvæma athygii, meðan við gengum hjá, eins og ég hefði aldrei séð harin fyrr. Ósköp geta sumir strákar verið skítugir. Jafnvel svo skítai'gir, að maður fer allt í einu að taka eftir því og furða sig á þvi, enda þótt maður umgangist þá dagilega, hafi meira að segja oftsinnis skipað þeirn með illu að þvo af sér „drulluna". Ekki nóg með það, að hann væri skítugur. heldur var hann líka aumingjalegur sem hann stóð þarna og hengdi hausinn eins og sligaður gaimalklár. Kkki vissi ég, hvert hann gat sótt þetta slyttulega og mann- leysislega fas, og hefði þó gerst mátt vita, þar sem ég var faðir hans. En ég hafði bara aldrei tekið eftir því áður, að hann væri svona. ósjaldan hafði ég öfundað hann, þegar hann var að ærslast með leik- bræðrum sínum og virtist bera áhyggjuleysið og þjáningarleysið ut&n á sér. Strákar hugsa ekki að neinu marki. Þess vegna held ég, aíi miklu léttara sé að vera strákur en fullorðinn maður. Hins vegar er minnikun að því að öfunda strákinn sinn og ber vott um, að föðurumhyggjan sé ekki á háu stigi. Ég ætlaði aldrei að gera það aftur — enda öfundaði ég ekki þennan dreng í kvöld. Það kom skyndilega yfir mig eins og opinberun, að hann væri adls ekki öfunds- verður. Venjulega skiptir hún sér ekki mikið af honum og er ekkert slæm við hann, hún Gréta, konan mín. En stundum h'eypur illur andi í hana og skapvonzk- an i henni gengur úr hófi fram. Hún verður fólsk og illskeytt. Ég ætti a<^ þekkja hana, þegar hún er í þeim hamnum. Auðviiað er allt í lagi með mig, það hrín ekki á mér.------------ „Heldurðu það té ekki öruggt að við náum tveim- ur flöskum út ú<- ar.dskotanum fyrir sextíu kallinn?" spurði samferðamaður minn. Mér heyrðist eins og rödd haíis kæmi úr fjarska og ég svaraði á meðan ég hélt áfram að hugsa: „Jú, ætli það ekki". AUKAÞANKAR ------------Já, ég hafði allt í einu farið að kenna í brjósti um dier.g;nn. Hann hafði stolið poka með þurrkuðum ávöxtrm frá konunni á efri hæðinni. En auðvitað hafði það komizt upp. Það þarf alltaf að komast upp.------------ „Við voruim helvítis asnar að taka ekki með okkur nokkra pakka af kaffi til þess að blíðka þá, ef þeir skyidu vera tregir til að láta okkur hafa tvær". Aítur bárust o>-ð hans til mín einhvers staðar langt að. Markimið leiðarinnar hafði í bili horfið mér sýn- um eða ég hafði lokað það inni í hugarfylgsnum mínum og ég vara'ði honum rneð áhugalausu jái — Ég man grein'lega orðin, sem hún sagði við hann. Hún sagði: „Skammastu þín ekki bölvaður ódámurinn þinn að ganga í annarra manna hús og stela! Það ætlar svo serr. sð koma nógu snemma fram í þér sama ótugtar- eðlið og í honum föður þínum". Mér fannst það fram úr hófi fruntalegt af henni að segja þetta við hann. Hún var þó altént móðir hans. Nei. andskotinn eigi það, sem það náði nokkurri átt að tala svona við hann. Ég hefði átt að benda henni á það, ég hefði át>. að segja henni rækilega til ?ynd- anna. En ég sagði ekki eitt einasta orð. Svona er ég alltaf of sanngjarn (Eða var það kannske af því. að mér er. alltaf meinilla við siðferðisprédikanir, bæði að flytja þær og heyra þær fluttar af öðrum?) Ég hef víst ekki vitj&S- ergja hana. Því að það eitt er víst að ég hef dldrei öfundað hana. Aldrei. Og það mætti nú skrifa mér það til tekna, Ha, ha, ha. ,,Bara að kokKfj&ndinn sé nú ekki í landi", heyrð- ist aftur utan úr fiarskanum frá samferðamanni mín- um. sem hélt sig ótruflaður við efnið. Er. það var einkennilegt, að þetta, sem hún sagði, skyldi hafa þau áhrif á drenginn, að hainn hrökklað- ist þegjandi burt frá henni — hann, sem var alltaf vanur að rífa kjaft við hana. Og það var eins og hann væri með þunga byrði á bakinu. — „Djöfullinn hafi það. sem það dregst úr þér nokk- urt orð!" orgaði samferðamaðurinn inn í eyrað á mér. „Ef þú ætlar að vera eins og rekinn upp í eitt- hvert andskotans hrútshorn, þá get ég allt eins vel fengið mér annan róna til að vera með, ég skal bara rétt segja þér það". Með ómælishraða sentist ég inn í veruleikann. Hann stóð við hliðina á mér í líki samferðamannsins. Og þarna við bryggjuna rétt fram undan lá þýzki tog- arir.n, þar sem við ætluðum að kaupa brennivínið. ..Heyrðu, vertu kátur vinur. Ég var bara að hugsa, fylgja þankanum eftir, sérðu. Þetta er allt í lagi með bremiivínið. Ég var búinn að fá ákveðið loforð fyrir tveimur á þrjátíu krónur „bokkuna". Og þar að auki á ég einhverjar krónur fram yfir, ef með skyldi þurfa". Það leyndi sér ekki, að honum geðjaðist vel að þessari tjáningu. en hann vildi ekki láta sjást, að sér vær: strax runnin reiðin og sagði fyrirlitlega: „Hugsa! Er nú líka hægt að nota kvarnirnar í hausnum á þér til þeirra hluta?" „Þeir einir eru hér samankomnir, að þessar hafa dugað þeim bezc", sagði ég og hagræddi andlitinu á þá lund, sem menn gera til að brosa. Þetta sivar líkaði honum svo vel, að við urðum sáttir. og ekkert varð framar til þess að draga hug minn frá hinu eftirsóknarverða markmiði kvöldsins. 4 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 3. desember 1967

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.