Lesbók Morgunblaðsins - 03.07.1977, Blaðsíða 9

Lesbók Morgunblaðsins - 03.07.1977, Blaðsíða 9
EB fef^gj^g^ Æskustöðvarnar á Akureyri. Teikning eftir Hafliða. Skáldið James Joyce. Teikning eftir Hafliða frá 1962. Kirkjan á hæðinni eftir Hafliða. Myndefnið þekkja að minnsta kosti allir Akureyringar. götunnar og fyrir honum báru þeii óttablandna virðingu. Innan stund- ar komu liðsmenn klyfjaðir til baka. Foringinn brá sér léttfættur inn í eldhús og sótti blárósótta sykurkar- ið hennar mömmu sinnar og bauð því næst liðinu inn í skúr þar í garðshorninu. Þar settust allir á hækjur sínar umhverfis sykurkarið hennar FríSu í MarkaSinum og glaðir og gráðugir brugðu veislu- gestir rabarbaraleggjunum í strá- sykurinn smjöttuðu á hnossgætinu á meðan foringinn sagði þeim ævintýr. Þegar þeir höfðu heyrt um leyndardóma fjallanna var ákveðið að fara í ferðalag. Næsta laugardag gekk Hafliði Hallgrímsson með svartan sjópoka á baki f broddi fylkingar upp Oddeyrargötu. Ferð- inni var heitið upp á Glerárdal. þar sem skessan elti Krossanes-Jón forðum. í lyngbrekku var stansað og foringinn kveikti á prímus, sem hann hafði meðferðis í pokanum góða, skorðaði hann vel á milli þúfna og hitaði kakó handa göngu- móðum samferðamönnum sinum. Sfðan kenndi hann þeim að njóta fegurðarinnar og um fram allt vakti hann athylgi þeirra á söngvakliði mófugla. Hann taldi þeim trú um, að spóinn væri að vella lygisögur, að hrossagaukurinn hermdi eftir mandólini og lóan væri með fiðlu- streng í hálsinum. Þeir hlustuðu opinmynntir og lotningarfullir. En blæbrigSaríkir tónar náttúrunnar hrifu Hafliða og hann lokaði aug- unum og sá glöggt fyrir sér, þegar bogarnir strukust mjúklega um strengi, öll hljómsveitin hlýddi sprota hljómsveitarstjórans. í hug- anum blasti þá við sá heimur, sem orðinn er vettvangur hans nú. Heimur æðri hljómlistar. Hann hljóp óhræddur eftir sfnu hnoða, fylgdi fast þeim ásetningi að ryðja sér braut sem hlutgengur tónlistar- maður þar sem mikils er krafist og hátt er horft. Á liðnum vetri, skömmu eftir ára- mót, þegar Hafliði var á tónleikaferð um Norðurland ásamt Guðnýju Guð- mundsdóttur konsertmeistara og Philip Jenkins píanóleikara, þá brá hann sér, er færi gafst, út í Laufás og við ræddum saman lengi dags. Raun- ar höfðum við spjallað hér saman á liðnu hausti og fléttast ýmislegt frá þeim f undi inn í samtalið, sem hér fer á eftir. Baldur, mágur Hafliða, ók honum út eftir og setti ekki fyrir sig tvísýnt færi. Úti var hríðarhraglandi og frost, svo að gestirnir voru vel búnir. Þegar ég tók við síðum, svört- um og vænum vetrarfrakka lista- mannsins og hafði orð á því, að flíkin vaeri áreiðanlega skjólgóð, þá tók hann undir það og bætti við: — Ég hef alltaf verið viðurloðandi góða frakka. Ég má til að segja þér frá því, hvernig ég eignaðist fyrsta frakkann minn skömmu eftir fermingu. Þá var haldið uppboð á Akureyri i lágreistu bárujárnshúsi á bak við Kaupfélag Verkamanna. Mér er þetta húsnæði i minni, þvi lúðrasveitin hafði leigt það til æfinga. En nú var aldraður apótek- ari að flytja á elliheimili og búslóð hans þvi seld á uppboði. Páll Einars- son uppboðshaldari var mættur með hamarinn og stjórnaði af alkunnri röggsemi. Menn buðu í og það var líf í tuskunum, en ég var ákaflega feim- inn og hafði mig ekkert íframmi, þótt ég ágirntist marga eigulega hluti. Undir lokin var eftir dökkur vetrar- frakki, sem enginn hafði áhuga fyrir svo ég álpaðist til að bjóða i hann og Páll, sem var orðinn svo sveittur, að hann sá ekkert fyrir móðu á stál- spangargleraugunum, sló mér frakk- ann snöfurlega á 35 krónur. Þetta var vönduð, ensk flik og þegar ég kom heim og mátaði, reyndist frakkinn auðvita alltof stór. En mamma lagaði hann til og siðan hefi ég alltaf átt svona svarta.-stóra frakka. Sá'síðasti, sem ég sleit út úr fór beint í einhverja róna í London. Þegar ég keypti mér nýjan, þá lét ég pakka þeim gamla inn og stillti honum í þessum finu umbúðum upp við öskutunnu i hliðar- stræti og ég veit að hann hefur verið hirtur mjög skjótlega. Það er annars einkennilegt, hvernig menn geta ánetjast svona ákveðnum flikum og þeim líður þá ekki vel nema þeir eigi þær. Casals gamli var til dæmis alltaf með ákaflega finan svartan hatt, ekki þó harðkúluhatt, en vandaðan og fallegan, og þessi hattur varðein- ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.