Lesbók Morgunblaðsins - 16.08.1980, Síða 10

Teikningarnar, sem hér fylgja með, eru eftir Árna Elfar og
geta talizt einskonar eftirhreytur frá listahátíð í vor. Eins og
lesendum er kunnugt, teiknar Árni oft í Lesbókina, en hann er
samt að aðalstarfi hljóðfæraleikari og eftir að hann hætti í
dansmúsíkinni eftir töluvert langt úthald, hefur hann verið
fastráðinn hjá Sinfóníuhljómsveit íslands. Hefur Árni oft
teiknað ýmsa góða gesti, sem hingað hafa komið á vegum
hljómsveitarinnar. Einn af þeim — og kannski hinn eftirminni-
legasti allra góðra gesta — var Luciano Pavarotti, sem kom og
söng fyrir okkur í Laugardalshöllinni. Árni notaði tækifærið og
teiknaði stórsöngvarann í hléinu. Hann er agnarögn þreytu-
legur, þótt þess sæust hvorki né heyrðist nein merki, þegar
hann kom fram á sviðið. Hvort hann er alveg eins digur og Árni
vill vera láta, skal ósagt látið, en Árni hefur aö minnsta kosti
undirstrikað þaö, aö söngvarinn er enginn rindill.
Teikninguna, þar sem Árni teiknar Pavarotti beint framan
fyrir og með hina svipmiklu alpahúfu, hefur Pavarotti áritað
með eigin hendi, en líklega er hann orðinn leiður á
eiginhandaráritunum, því hún er nánast ólæsilegt krass. Til
hægri á teikningunni er einnig Kurt Adler, hljómsveitarstjórinn
sem stjórnaði hljómsveitinni við þetta tækifæri.
Annar góöur gestur á listahátíö var jazzleikarinn Stan Getz
ásamt hljómsveit sinni. Koma hans var mikill fengur fyrir
jazzunnendur og Árni Elfar, sem sjálfur hefur verið góöur
liðsmaður á þeim vettvangi, teiknaöi þennan nafntogaða
listamann og hina, sem meö honum léku.

Eftirhreytur frá listahátíð
Svipmyndir...
Athyglisvert er, þegar ungir
menn og áhugasamir með kjark og
hugmyndaflug, ráðast í fram-
kvæmd eins og þessa, sem kostar
lítiö, en sýnir og sannar, aö hægt er
aö gera gamla miöbæinn lifandi og
spennandi. Viö höfum nógu lengi
átt viö þaö ólán að etja, aö
mislukkaðir skipulagsmenn og
reglustikuþrælar væru aö byggja
skýjaborgir, þar sem gert er ráð
fyrir nýjum miöbæjum úr stein-
steypukumböldum — og þá um
leiö aö sá gamli og eini sem
stendur undir nafni, geti alveg dáiö
útaf úr leiðindum. Það sem veru-
lega skyggir á gamla miöbæinn í
kvosinni, eru Ijót og leiöinleg
bankaferlíki, sem betur væru á bak
og burt. Sá draumur er víst ekki
raunhæfur eins og sakir standa,
enda hægt aö lífga miöbæinn á
ýmsan hátt, þótt hann standi aö
mestu eins og hann er — og þá í
anda þess sem gert hefur verið á
Lækjartorgi og meö tilrauninni Um-
hverfi '80. Nú hefur veriö gengiö frá
deiliskipulagi svæöisins milli Lækj-
argötu og Pósthússtrætis og ein-
mitt meö lífrænt umhverfi í huga.
En auðvitaö nær ekki nokkurri
átt aö geta aöeins notiö þess arna
þá fáu daga, þegar veöur er
tiltölulega gott og sólin skín. Enn
bíður þaö síns tíma, aö framtaks-
samir menn komi á laggirnar lifandi
umhverfi, sem gæti veriö undir
tjaldhimni, þegar veöurfarsástæöur
heimta. Þesskonar umhverfi má
ekki vera bundiö viö sumariö eitt;
viö þurfum líka aö lifa af veturinn
og þaö bíöur ennfremur síns tíma,
aö byggja vetrargarð, — heilt
umhverfi meö lifandi gróöri og
sæmilegum hita, sem gæti byggt á
frárennsli hitaveitunnar. Þesskonar
vetrargaröur veröur einfaldlega aö
vera yfirbyggður meö gleri og gæti
haft geysilegt aödráttarafl. Þaö er
meö þetta eins og klæönaö til
útivistar. Sé hann nógu fávíslegur
miðaö viö aöstæöur, skelfur maöur
úr kulda. En sá kuldi er varla til hér,
aö ekki sé hægt aö klæöa hann af
sér og þá líður manni vel. Stundum
er gott að tylla sér á steinbrík á
Lækjartorgi og horfa á lífið líða hjá
á sama hátt og maöur fækkar
fötum og lætur sólina skína á sig,
þegar svo ber undir. En fáir veröa
til aö setjast niöur viö Breiöfirð-
ingabúö eöa á Lækjartorgi í rign-
ingu og 10 stiga hita eins og oft vill
veröa. Þá þarf annarskonar at-
hvarf, annarskonar umhverfi. En
þaö er nú þegar sýnt, aö borgarbú-
ar og aörir kunna vel aö meta
einhverja þá aðstöðu, sem stuölar
aö samvistum á þann hátt, sem
margir þekkja frá suðlægari borg-
um. GS.