Pressan - 20.06.1991, Qupperneq 4

4
FIMMTUDAGUR PRESSAN 20. JÚNÍ 1991
DRAUMA
DINNER
PRESSAN bað HILMAR
ÖRN HILMARSSON hljóm-
listarmann að vera gest-
gjafa í ímynduðu kvöld-
verðarboði með alls átta
gestum. Gestirnir máttu
vera hverjir sem er, látnir,
lifandi, frægir, skáld-
sagnapersónur, teikni-
myndafígúrur eða bara
vinir og vandamenn.
Hilmar Orn býður eftir-
farandi gestum til kvöld-
verðarboðsins, sem liann
gerir að skilyrði að fari
fram við kertaljós og í
mesta lagi gasloga:
Alfreö Flóki:
sér um sögur og fjör
Petróníus:
partýar fram i rauðan
dauðann
Neró:
sér um músík og Ijósasjó
Alister Crowley:
er sérfræðingur i
kokkteilum
Oscar Wilde:
heldur borðræðuna
Egill Skallagrímsson:
verður siðameistari
Lucrezia Borgia:
sér um kryddið
Saddam Hussein:
er eitursmakkari kvöldsins
Sportlegir strákar í
engum strigaskóm
Á meðan við sýnum
stelpurnar í sundbolum
þykir okkur ekki seinna
vænna að benda strákun-
um á hverju þeir eiga að
klæðast næsta vetur. Þeir
eru alltaf að kvarta yfir
því að fataskápurinn
þeirra sé ekki eins fjöl-
breyttur og kvennanna.
Og þykjast þar af leið-
andi mega klæðast hvern-
ig sem er. Helst alltaf
eins. En strákar mínir.
Karlmannafatatískan
breytist ekki síður en
kvennanna. Og fjöl-
breytninni er þar fyrir að
fara ef menn bara vilja.
Það er til dæmis til dálít-
ið sem heitir litir og
mynstur fyrir þá sem
vilja halda sig við jakka-
fötin og það er einmitt
það sem tískukóngarnir
boða karlmönnunum
næsta vetur. Skærgrænir
jakkar eða fjólubláir og
rauðköflóttar skyrtur eða
appelsínugul vesti. Fyrir
þá sem vilja frjálslegri
klæðnað er úr nógu að
velja-
Ekki síst næsta vet-
ur. Buxurnar eru með
sportlegu sniði og undir
staka jakka má klæðast
allskyns hettupeysum og
-jökkum. Við sportlega
klæðnaðinn er svo um að
gera að nota hatta og húf-
ur í alpa- eða baskastíl.
Þá er bara að gera eitt-
hvað í málunum strákar.
— Eitt enn: sportlegur
klæðnaður þýðir ekki
að menn eigi alltaf
O
9
Heba Brandsdóttir er nemandi í Fjölbrautaskólanum í Garðabæ
á veturna, en í sumar er hún að vinna í tískuversluninni Centr-
um í Kringlunni.
Ætlarðu í útilegu í sumar? Já, örugglega eitt-
hvert.
Hvað gerir þú á sunnudögum? Nýt þess að
eiga frí og er með fjölskyldunni.
Hvenær fórstu síðast í kirkju? Þegar ég fór í
jarðarför núna eftir áramótin.
Ertu í Ijósum? Ég fer af og til, en hef ekkert farið
nýlega.
Gætir^u hugsað þér að reykja hass? Nei, ég
held ekki.
Á hvaða skemmtistað ferðu? Það er misjafnt.
Ég fer út um allt. í Lídó, Casa, Yfir strikið. Um
síðustu helgi fór ég á Borgina.
Hugsarðu mikið um í hverju þú ert? Já, ég spái
frekar í það.
Ferðu oft í megrun? Nei, ég get engan veginn
farið í megrun. Þá borða ég bara meira.
Hvernig strákar eru mest kynæsandi? Vel vaxn-
ir og með góðan húmor.
Syngurðu í baði? Ef vel liggur á mér.
Ferðu ein í bíó? Aldrei.
Finnst þér soðin ýsa góð? Já.
Hvað færðu þér í hádeginu? Ég fer yfirleitt á
Hard Rock eða Quick þegar ég er í vinnunni og
fæ mér hamborgara eða samloku.
Klæðirðu þig eftir veðri? Það er misjafnt, en ég
reyni það þó.
Sefurðu í náttfötum? Bara stuttermabol.
Trúirðu á ást við fyrstu sýn? Já, hún hlýtur að
vera til.
Ertu með náttúrlegan háralit? Já.
Ertu daðrari? Já, svolítill.
Knattspyrnukona á
Sjónvarpinu í sókn
Nýi liðsmaðurinn á
íþróttafréttastofu Sjón-
varpsins, Kristrún Heimis-
dóttir, lætur sér ekki
nægja að segja fréttir af
íþróttum, því hún leikur
einnig knattspyrnu með
meistaraflokki KR. Að
sjálfsögðu í kvennaflokki.
Hún situr líka í Stúdenta-
ráði Háskóla íslands, þar sem
Afar flókið dæmi
ISfIH0INGyB
og ævintýri hans
í Reykjavík
Eins og lesendur rekur
minni til sýndi ég þann kjark
að demba mér inn um kjall-
araglugga vestur í bæ í lok
síðasta kafla. Katla, bekkjar-
systir mín og fegurðardís,
var nýflutt í þetta herbergi.
Stuttu áður hafði Reimar
misst sveindóminn og satt
best að segja dembdi ég mér
þarna inn í örvæntingu og
sárustu neyð. Um leið og ég
lenti á góifinu datt mér í hug;
hvað ef hún hefur gengið úr
rúmi fyrir ömmu sína utan af
landi?
Vinir mínir, ágætu
drykkjubræður, íslendingar
til sjávar og sveita, engar
slíkar áhyggjur þurfti ég að
hafa. Á öllum þeim árum
sem liðin eru síðan, já, jafn-
vel þótt ég hafi ekið leigubíl
í tæpa tvo áratugi og þekki
lífið engu síður en aðrir hef
ég aldrei augum litð jafn
fagra konu og hana Kötlu
þessa haustnótt í Reykjavík
þegar hún rykkti ofan af sér
sænginni og hryllti sig af
hamingju og sagði; Ó, Nasi
Jones, ég er svo fegin að þú
þorðir að koma. Nú fæ ég að
vera með Kana.
Enginn mun fá mig til að
lýsta því sem gerðist, en ég
kvaddi reynslunni ríkari og
gekk fjaðurmagnaður áleið-
is heim að sofa í grárri dag-
renningu.
Síðan við Reimar vorum
pollar hafði hann stært sig af
því að vera alltaf á undan
mér í öllu. Þetta fór í taug-
arnar á mér. Á undan mér í
að verða það klár að hann
þurfti ekki að brúka bleiju.
Fyrri til að losna af leikskóla,
taka tennur, byrja að tala,
kyssa stelpu, fá sogblett og
sjúss, runan var alveg enda-
iaus. Nú hafði hann losnað
við sveindóminn tæpum
klukkutíma á undan mér.
Þetta var svo spælandi að
það var alveg ótrúlegt.
Allt í einu laust þeirri tryll-
ingslegu hugsun niður í
hausinn á mér að allir þessir
útreikningar væru byggðir á
röngum forsendum. Við
Reimar vorum ekki jafn-
gamlir. Hann var tveim ár-
um eldri en ég. Ég var í raun
og veru langt á undan hon-
um í ýmsu. Þetta kom mér til
að hætta við að halda heim.
Þess í stað tók ég stefnuna á
Njálsgötuna. Ég varð að
koma Reimari í skilning um
þetta.
Tinna var farin og Reimar
lá inni í rúmi og svaf. Lóló
var að leika sér inni í stofu.
Ég gaf henni kornfleks og
mjólk og ræsti svo Reimar.
Hann var eitt sælubros áður
en hann rumskaði. Svo nas-
aði hann út í loftið og sagði.
— Trúirðu þvi Nasi, að ég
finn enn af henni lyktina?
Nú hef ég ýmislegt að segja
þér frændi og enn var ég á
undan.
Ég er að koma frá Kötlu,
sagði ég. — Og allt gekk upp
hjá mér. Og ég hef ýmislegt
að segja þér Reimar minn. í
þetta sinn var ég á undan
góði.
— Hvað áttu við, frændi,
sagði Reimar og var glað-
vaknaður. Ég settist á rúm-
stokkinn hjá honum. Ég var
á undan. Viðurkenndu það.
— Um hvað ertu að tala
maður. Sástu mig ekki í nótt.
Tinna var hér. Hann klapp-
aði drýldinn koddanum við
hliðina á sér í rúminu.
— Jú, það getur vel verið,
sagði ég. En hvenær ertu
fæddur? 31. mars 1946. Og
hvenær er ég fæddur? 17.
mars 1948. Það vill segja. Ég
var tæpum tveim árum á
undan þér. Og ég hef verið á
undan þér í mörgu Reimar
minn. Við þurfum að endur-
skoða alla okkar ævi í þessu
ljósi.
— Það er tíminn sem það
gerðist á sem gildir, sagði
Reimar. Ekki fæðingardagur
manna. Ég hef aldrei heyrt
hlutina reiknaða eins og þú
vilt reikna þá.
Ég sá að hann var að kom-
ast í bobba svo ég sagði,
ókei, við skulum ekki vera
að breyta neinu sem á undan
er komið, ég vil bara að þú
viðurkennir að ég varð fyrri
til að vera með stelpu en þú.
Enda er ég mesti kvenna-
maður í Evrópu.
Reimar sagði ekki neitt
drykklanga stund. Hann var
ærið þungbúinn. Svo sagði
hann. En ég er mesti
kvennamaður í Reykjavík.
— En ég á Njálsgötunni,
sagði ég.
Reimar: Gott og vel, en ég
er mesti kvennamaðurinn í
þessari tíð.
Ég svaraði: Ég er sá kræf-
asti í þessu herbergi.
Þá sagði Reimar: En ég er
sá alharðasti á þessari dýnu.
Ég hefði vel getað bætt
einhverju við en ég lét það
vera. Reimar mátti vel eiga
það með dýnuna fyrst hon-
um leið skár við það. Hann
var hvort sem er upp á sinn
máta búinn að viðurkenna
hitt og maður á aldrei að
vera með ræflaskap við vini
sína að óþörfu.
Olafur Gunnarsson
i ... i■ i ii- iWtiálhi

—
hún er við nám í heimspeki,
sem fulltrúi Röskvu og er rit-
ari nýstofnaðra samtaka sem
kalla sig Hagsmunasamtök
knattspyrnukvenna. Samtök-
in hafa það að markmiði að
koma á jákvæðari þróun
kvennafótboltans. „Konur
eiga erfiðara uppdráttar í
hópíþróttum almennt en i
einstaklingsíþróttum, því þar
skiptir kynið máli. I fótbolt-
anum er þetta vandamál því
við erum að ráðast að höfuð-
vígi karlmennskunnar og þar
erum við mörgum árum á eft-
ir hvað jafnrétti varðar.“
En eru stelpurnar ekki
miklu lélegri í fótbolta en
strókarnir?
„Þær þurfa ekkert að vera
lélegri, en þær eru það núna
því þær hefur skort þjálfun,
aðstöðu, hvatningu og pen-
inga. Kvennaknattspyrna
hefur heldur ekki verið
stunduð samfleytt hér á landi
í nema 20 ár, en karlaboltinn
frá aldamótum, og ég er viss
um að við erum betri núna en
íslenskir karlmenn voru árið
1920.
En stelpurnar spila öðruvísi
fótbolta en strákarnir. Leik-
skilningur þeirra byggir á
knatttækni og lipurð, en
strákanna á krafti og hraða.“
Kristrún segir að markmiði
Hagsmunasamtaka knatt-!
spyrnukvenna sé ekki það að
fleiri stelpur en strákar spili
fótbolta. Heldur sé hér um
grundvallarréttindi að ræða.
Það sé til að mynda ekki eðli-
legt að í lögum KSÍ séu reglu-
gerðarákvæði sem hreintega
brjóti í bága við jafnréttislög,
þar sem konum er bannað að
leika á grastakkaskóm.
Reyndar mega þeir það einir
sem leika í meistaraflokki*
karla. KSÍ hefur reyndar gert
stelpunum fleiri skráveifur,
því kvennalandsliðið fékk
ekki að leika neina landsleiki
þrjú sumur í röð, jafnvel þó
þær hafi enn ekki unnið sér
það til frægðar að tapa fyrir
jaáL^v.v.^v