Pressan - 21.07.1994, Blaðsíða 18

Tælenskur hórstrákur
finnst mér veran alls ekki grimm og í
gegnum augum finnst mér skína sak-
leysi. Fyrst hún vefur þetta um haus-
inn á sér segir það mér að hún sé til-
búin til þess að leggja ýmislegt á sig
fyrir almenning en er þrátt fyrir það
samt sem áður saklaus og lítil í sér.
Það er svolítill múmíufílingur í
þessu og ég veit ekki hvort þetta á
að vera tákn um dauða.
Maður sér þarna samt einhverja
von, manneskja sem er dauð en
heldur í vonina og þar af leiðandi er
ekki lokað fyrir augun. Ætlunin í
þessari mynd er að vera svolítið tæ-
landi og hvort að það hefur heppnast
eða ekki veit ég ekki.
Mér finnst þetta þó aðallega
vera Dóra Takefusa að sitja fyrir hjá
Ijósmyndara!
. óra Takefusa um myndina al
Isjálfri sér: Þessi er nú helvíti
spúkí. Myndin er mjög
drungaleg, það er eitthvað yfirnátt-
úrulegt í kringum hana. í sambandi
við manneskjuna sjálfa, já ég segi
manneskju vegna þess að þetta gæti
verið bæði kona og karl, jafnvel
strákur. Þetta gæti líka verið mann-
eskja sem hefði lesið það i gömlum
kokkabókum að augun segja allt og
tekið það alveg bókstaflega, og að
augun séu það fyrsta sem karlmenn
taka eftir á kvenmönnum. Ég er þvi
svolítiö hissa á því að hún skuli ekki
skjóta einum legg og hálfu brjósti héi
inn því það er víst líka mjög vinsælt.
Hún er svolítið að rembast, það
er obvíus að hún vill láta taka eftii
sér á einhvern hátt. Þrátt fyrir að
vera í arabískri múnderingu þá held
ég nú samt að hún sé ekki arabísk en
hún gæti í raun verið hver sem er,
gæti þess vegna verið Ólöf Rún...
Ef ég vissi ekki betur myndi ég
halda að þetta væri strákur. Minnii
mig einna helst á Tælenskan hór-
strák, sem er í harðri samkeppni á
sinu sviði og reynir lokka og gera alll
til að fá athygli vinnunnar vegna. El
myndinni er snúið við virkar mann-
eskjan rosalega hissa en mest þó á
sjálfri sér.
Kannski er þetta manneskja sem
hefur ekkert til að bera annað en
augun; ofsalega bólugrafin, með
skemmdar tennur og borin von fyrii
hana að ná sér í karlmann og því sé
þessi blekking hennar eina von. En
svo gæti hún líka hafa farið á svo
skuggalegt fyllerí, dottið á hausinn
niður stigann og veriö tröðkuð niður í
röðinni fyrir utan Kaffibarinn og þetta
er tekið á mánudegi...hún lætur sig
Portrettið
samt hafa það og fer á Kaffibarinn
með allar umbúðirnar. Þar af leiðandi
málar hún sig stíft og reynir að gera
gottúr þessu.
Þó svo að myndin sé drungaleg
Ekki bara bók um hommaliðið
ingunni,
18 PRESSAN FIMMTUDAGURINN 21. JULI 1994
Þnr einstaklingar hafa ákveðið að gefa út mynda og textabók
um sjúkdóminn alnæmi svo og fórnarlömb þessa banvæna
sjúkdóms. Þetta eru þau Sigríður Ólafsdóttir(sissa) ljós-
myndari, Jóhanna Guðmundsdóttir og Þröstur Óskarsson
sem kýs að láta kalla sig Spörra. Spörri hefur verið sýktur af
alnæmi í mörg ár og er bókin unnin að miklu leyti í sam-
vinnu við hann. Þarna koma einnig fleiri alnæmissjúklingar
við sögu og öll hafa þau smitast á ólíkan hátt. Áætlað er bókin
komi út í desember.
Hver er hugmyndin á bak viðþetta?
Sissa: Ég hitti Spörra þegar hann
var nýkominn að utan og hann
sagði mér að sig langaði til þess að
halda myndlistarsýningu og gera
þá hluti sem hann hafði ekki gert
áður.
Spörri: Mig langar að skilja eitt-
hvað eftir mig og koma á framfæri
því sem ég hef lent í. Ég vil að ungt
fólk læri af minni reynslu og fari
varlega.
Sissæ Mig langaði að koma slíkri
raunasögu á ffamfæri með mynd-
máli og með aðstoð Spörra. Fyrst
hugsaði ég þetta sem lltla sýningu
eða blaðaviðtal, en síðan þróaðist
þetta útí að skemmtilegra yrði að
vinna þetta sem bók. Þá er hægt að
ná til fleiri og þar að auki er lítið til
af slíku efni nema litlir bæklingar.
Ég kom hugmyndinni að hjá
Spörra og honum leist vel á þetta.
Spörri: Mér leist æðislega vel á
hugmyndina og við ákváðum að
hafa þetta ekki bara um homma-
liðið, enda er það er nú einu sinni
staðreynd að við erum hiutfallslega
með lægstu tíðnina af alnæ-
missýktu fólk, ekki nema um 10%.
Hvernig ætlið þið að vinna úr
þessu?
Sissa: Við tölum við og fylgj-
umst með 4-6 einstaklingum sem
eru sýktir og veljum þá fólk úr
mismunandi hópum. Við munum
fylgja þeim eftir og koma reynslu-
sögu þeirra á framfæri með mynd-
máli og texta. Við viljum að fólk
geti flett þessu upp og látið mynd-
imar tala sínu máli, um leið og
textinn upplýsir og undirstrikar
ástandið enn ffekar. Bókin á að
vera mjög ódýr þannig að sem
flestir geti nálgast hana.
Jóhanna: Þetta er ekkert annað
en forvamarstarf sem við viljum
vinna á þennan hátt og við emm
núna að reyna að fá styrki. Við
stóðum í þeirri trú að landlæknis-
embættið myndi styrkja okkur en
það sá sér ekki fært að gera það,
þannig að við ætlum að leita til
einkafýrirtækja. Meiningin er að
þetta standi undir sér.
Og hvemig hafa undirtektir verið?
Jóhanna: Við höfum fengið
mjög misjafhar móttökur það sem
af er en við vonum að fólk sjái
nauðsynina í þessu jafn vel og við.
Við viljum að fólk, hver svo sem
það er, átti sig á nauðsyn þess að
nota smokkinn.
Hvertergildi bókarinnar?
Spörri: Það er mjög nauðsynlegt
að krakkar fái ffæðslu um þetta á
unga aldri, því þá fer þetta kannski
að síast inn í þau.
Sissa: Það er ofsalega mikið í
tísku að sýna líkamann, sexí aug-
lýsingar og allt það, þannig að
krakkar em orðnir mjög meðvit-
aðir um kynlíf. Krakkarnir með-
taka hlutina svo vel og svo lengi
sem maður kemur því að hjá þeim
nógu ungum að smokkur sé í finu
lagi, þá meðtaka þau það fljótt og
þykir hann mjög eðlilegur.
Spörri: Það verður að rækta
bömin og kenna þeim uppá seinni
tíma að gera.