Vísir Sunnudagsblað - 02.06.1940, Blaðsíða 5

Vísir Sunnudagsblað - 02.06.1940, Blaðsíða 5
VISIR SUNNUDAGSBLAÐ ar hinna frönsku kverma, er vinna í hergagnaveritsmiðjum, hafa aldrei áSur unniS aS verksmiSjustörfum. En þær eru iSnar og kappfullar viS störfin, því þær vita aS framtítS ættjarSarinnar er aS mestu undir þvi komin, aS hver einstaklingur leggi alt sitt fram til aS bjarga henni. húsanna í nágreijninu, svo að hver gæti fengið brauðið sitt, eins og liann var vanur. Aþekt þessu er það hvarvetná í Frakk- landi. Konurnar taka upp störf manna sinna, þær leggja á sig vökur og erfiði.en þæreru fórn- fúsar, því að þær vilja hjálpa mönnuin sínum og starfa fyrir þá, á meðan þeir eru á orusfu- vellinum, og þær vita það jafn- framt, að þær eru að vinna fyr- ir föðurlandið. Hvert imnið starf, mikið eða lítið, færir þjóð- ina nær sigri. I sveitunum ann- ast þær hirðingu skepnanna, i kaupstöðunum starfa þær í slað manna sinna í verksmiðjum, verslunum eða taka að sér kenslustörf í skólum. í lok þessa greinarstúfs lang- ar mig að geta um eina athug- un, sem eg hefi gert. Eg hef tek- ið eftir því, að hársvörður franskra kvenna hefir döknað frá því að stríðið skall á. Hvort að þetta er eðlileg afleiðing ó- eðlilegra atvika, eða hvort hér liggja einhver dularöfl á bak við, skal eg láta ósagt. En hinu þori eg að spá, að þeim mönn- um fækkar ört í Frakklandi, sem velja sér ljóshærðar eigin- konur. — Innheimtumaður (viS ungan son hjónanna) : Er hann pabbi þinn heima, góSi minn? Drengurinn: Nei. I.: En hún mamma þín — er hún heima? D.: Hún er líka í klæSaskápn- iim! \ — Þér gangið um og sníkiS — ungur og hraustur maSurinn! Hér eru fimm aurar og reyniS nú aS koraa' undir yður fótunum efna- lega! —¦ Hvers vegna heifiriiu þetta spjald á baSklefa-hurSinni: AS- gangur bannaSur ? — ÞaS skal eg segja þér. ÞaS var eina ráSiS til þess aS fá strák- ana til þess aS fara í ba'S! — Hvernig er þaS eiginlega, þetta áfengi, sem þú hefir veriS aS brugga aS undanförnu? — Hreinasta afbragS! Hregg- viSur karlinn saup á því og varS svo fjörugur, aS hann trúlofaSist sama kveldiS. — Seldu mér eina fíösku! — Lengi skal manninn reyna! Enn kemur þú blindfullur heim til mín! — Eg get svo sem fariS aftur, gæskan, ef þú vilt þaS heldur. En satt aö segja bjóst eg nú við, aö þér þætti eins og skárra, aS eg kæmi heim til þín i gamla bóliS, heldur en aS eg færi til annara kerlinga! ^KjQ.gnAíídufi QísícLcLóttbi'. SKEMTILEG VISTASKIFT Rúna opnaði augun og teygði úr sér. Sólin skein inn í her- bergið. Þá var loksins þessi margþráði dagur upp runninn, dagurinn, sem hún ætlaði i kaupavinnuna að Hamri. Blóð- ið svall í æðum hennar; æsk- unnar f jör brann í hennar taug- um; hún var lika lífsgleðin sjálf uppmáluð, og dugleg var hún, því gat enginn neitað; það hafði hún ótvírætt sýnt i verki, hvar sem hún hafði verið. Nú ætlaði hún að kveðja þetta heimili, þar sem hún hafði dvalið vetrarlangt, og notið margrar ánægjustundar, á heimili útgerðarmannsins. Þar var margt um manninn á ver- tíðinni. Þá dvöldu þar margir ungir menn, sem stunduðu sjó- róðra; lika voru þeir víðar í plássinu og voru því oft böll um helgar. Rúna lét ekki standa á sér, ef dansskemtun var í aðra hönd. Hún hafði yndi af dansi. Á þann hátt hafði hún kynst Ólafi, sem hún nú var heitbundin. Hann var laglegur piltur, i meðallagi hár, hægur í framkomu og frekar alvörugef- inn. Rúnu hafði geðjast vel að honum — já, meira en það — orðið bálskotin — og síðan bundist honum fyrir heila lífið, eða að minsta kosti fanst henni það þá; — og svo er víst um allra ástir — hvort sem, þær vara lengur eða skemúr, á meðan þær eru bundnar, eru þær hið eina óbrigðula, — ei- lífa. Rúna hentist fram úr rúm- inu, og snaraðist i fötin; siðan flýtti hún sér niður stigann og út í vorið. Þetta indæla vor! — Ó, hvað loftið var þrungið ang- an. Hún dró andann djúpt og teygaði að sér hið frískandi morgunlof t. Þvilíkur ilmur! Sambland af gróðurangan og hressandi sjávarlofti. Hún leit upp til fjallanna, sem báru við heiðríkan himin og rendi aug- unum inn eftir dalnum. Jú, þessa leið átti hún að fara. En hvað Iiún hlakkaði til að koma á hestbak, — því á hestum yrði hún áreiðanlega sótt. Það er annars best að skreppa inn og fá sér kaffisopa hjá Stínu. Hún mundi víst vera á visum stað. Stína var gamli tíminn. Hér hafði hún verið í síðustu 15 árin, í þessu san\a eldhúsi. Hún hafði ekki víða slitið skónum, þó mörg hefði hún sporin stigið við eldhússnún- ingana um dagana. Jú, þarna stóð Stína, og skenkti kaffi handa f ólkinu. Gefðu mér sopa, Stina mín. Hvað, ertu komin á fætur, Rúna? Eg hélt þú ætlaðir a'ð sofa út. Gastu ímyndað þér, að eg gæti sofið, og ætla að fara að ferðast, já, meira að segja hafa vistaskifti? Skilur þú ekki, manneskja, að þvi fylgi spenn- ingur, að kanna eitthvað nýtt — máske eitthvað æfintýra- legt? Góða Rúna mín! Eg er m'j orðin svo „gömul í hettunni'' og reynd á lifinu. Eg skil ekki hugsunarhátt ykkar ungu stúlknanna. Þið eruð í mínum augum óttalegt húllumhæ. Það er bókstaflega engin staðfesta i ykkur. Að heyra til þín, Stína. Eins og við getum ekki verið stað- fastar, þó við viljum sjá okkur um, og gerum okkur ekki að góðu, að vera bundnar á klafa alt okkar líf. Ja, svei! Á þetta að vera sneið til mín? Til þín og þín ekki. Þeir taka það, sem geta tileinkað sér, en eg vil kynnast lífinu frá sem flestum hliðum, áður en eg bind mig, eða gifti mig, með skýr- ari orðum sagt. Þökk fyrir kaff- ið! Eg ætla að skreppa upp og ganga frá dótinu minu. Rúna snarast upp á loftið og tekur saman pjönkur sinar. Stína kallar. Kemur ekki ríð- andi maður þarna framan dal- inn? Það er vist sá, sem er að sækja þig. Það vona eg bara, ansaði Stína. Eftir skamma stund er riðið í hlaðið. Nei, sjáðu, Stína, hvað hann er með fallega hesta, — rauðan og gráan.

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.