Vísir Sunnudagsblað - 02.06.1940, Blaðsíða 6

Vísir Sunnudagsblað - 02.06.1940, Blaðsíða 6
VlSIR SUNNUDAGSBLAÐ Það er baríð að dyrum. Rúna, blessuð farðu til dyra! kallar Stína. |Úti fyrir stendur ungur og laglegur piltur. Komdu sæl, seg- ir hann og réttir Rúnu hendina. Komdu sæll, svarar Rúna og tekur í hönd hans. Er ekki stúlka i þessu húsi, sem heitir Guðrún Pálsdóttir og er ráðin kaupakona að Hamri? spyr aðkomumaður. Jú það er nú eg, svaraði Rúna. Eg er hingað kominn til að sækja þig í kaupavinnuna. Eg heiti Gunnar og er sonur hjón- anna á Hamri. Ertu tilbúin? Já, alveg til. En ætlarðu ekk- ert að stansa i plássinu? Jú, svona einn til tvo tíma, býst eg við. Eg þarf að skreppa í búð. En viltu ekki gjöra svo vel að koma inn og þiggja ein- hverja hressingu? Jú, þakka þér fyrir. En hvar get eg slept hestunum á meðan? Þeir þyrftu endilega að taka niður. Eg skal sjá um það. Gjörðu svo vel að koma inn. Hér er stofan. Fáðu þér sæti! Eg skal vera fljót með kaffið. Rúna fer fram og kallar á Gvend. Gelgjulegur piltur kem- ur fram úr piltaherberginu. Heyrðu, Gvendur minn! Viltu spretta af hestunum, sem standa á hlaðinu, og lofa þeim að taka niður hérna fyrir ofan, og sækja þá svo aftur eftir svo sem tvo klukkutima? Já, það skal eg gera, Rúna mín. Ertu nú að fara i nýju vistina? Já, það er nú komið að því. Það verður ekki eins, f jörugt á heimilinu, þegar þú ert farin; þú ert alt af svo kát. O, sei, sei! Það kemur ein- hver skemtileg í minn stað, Gvendur litli. O, ekki veit eg nú það, svar- aði Gvendur dræmt. Rúna ber Gunnari kaffið. — Þegar hann hefir lokið við að drekka það, segist hann ætla að Ijúka við útréttingarnar, sem ekki séu nú margar. — Ef tir skamma stund hefir hann lokið erindum sínum í kaupstaðnum, og er kominn aftur heim til Rúnu. Er nú ungfrúin til? Þá vildi eg helst komast af stað sem fyrst. Já, ekkert að vanbúnaði. Eg ætla að eins að kveðja fólkið. Það tók ekki langan tíma, og Rúna var tilbúin. Viltu bíða augnablik, Gunn- ar? Kemur ekki Ólafur þarna úti á stíg; hann er áreiðanlega að finna mig. Það reyndist að vera rétt. Þar kom Ólafur, að kveðja unnustuna. Viltu tala við mig eitt orð, Rúna? — Þau gengu austur fyrir húsið. Eg hélt ekki, að þú mundir koma, Ólafur. Elsku, eg mátti til með að sjá þig að eins aftur, áður en þú færir; — mundu að nú hverfur þú sjónum mínum i heilt sumar. Já, en góði, við erum bara leynilega trúlofuð, og nú kemst alt upp. En hvað gerir það? Eg hélt þú værir konuefnið mitt. Og svo líður víst ekki á löngu, þangað til þau heimulegheit verða gerð heyrum kunn. Skrifaðu mér nú oft, elsku Rúna mín, og segðu mér allar fréttir af þér, sem eg vona að verði góðar. Eg óska að þér megi liða sem best. Vertu bless, elskan mín! Já, bless! Og auðvitað skrifa eg þér! Þau koma fram á hlaðið. ÓI- afur kastar kveðju á Gunnar, sem tekur kveðjunni, síðan gengur hann vestur stíginn. Þau hinkra við ofurlítið. — Jæja, eigum við ekki að stíga á bak? segir Gunnar. Jú, það skulum við auðvitað gera, ansaði Rúna. Síðan var sprett úr spori sem, leið lá gegnum þorpið, og inn dalinn. Það er gaman að riða svona góðum hesti. Eigið þið marga gæðinga á Hamri? 4—5, sem vel er reitt. En þessi, sem þú ríður, er nú einna þægilegastur. Þið farið auðvitað oft í reið- túra? Já, oft er skroppið á hestbak um helgar, til að lyfta sér upp frá daglega stritinu. Eru ekki líka stundum dans- leikir hjá ykkur? Jú, svona öðru hverju. Það er gaman! Þá fær mað- ur tækifæri til að liðka fæturna. Ertu góður dansmaður, Gunn- ar? Jæja, svona, ekki svo að orð sé á gerandi, — máske i með- allagi. — Það er yndislegt veð- ur i dag, Guðrún. Finst þér ekki fallegt hérna inn með hlíðun- um? Líttu á ána þarna og foss- inn. Hann er eins og silfurþráð- ur. Og sjáðu litla dalverpið hérna til hægri við veginn. Þar skulum við á. Það er víst ágæt uppástunga. Þau stíga af baki. Rúna tekur til máls. En sá yndislegi ilmur, og þvi-- líkt blómskrúð! Já, það er líka komið langt fram í júní, sagði Gunnar, svo jörðin er öll í blóma. Já, svo er líka æfintýralegt hérna i litla hvamminum. — Sjáðu stóra steininn hérna, hann minnir á álfabæ. Eigum við að hlusta? Komdu, kannske við heyrum raddir álfanna — eða söng. En hvað þú ert ímyndunar- rík, Guðrún, nærri þvi skáld- leg! Nei, blessaður hættu nú! Heyrðu, Guðrún! Var þetta kærastinn þinn, sem kom þarna, þegar við vorum að fara? Mér fanst hann eitthvað svo> bryggur í bragði, og eins og honum stæði ekki á sama um Uss, uss, nei, góði! Við erum bara góðir vinir. En blessaður, kallaðu mig heldur Rúnu! Eg get ekki liðið, að eg sé kölluð Guðrún. Eg ætla annars að fá mér eina rettu. Má bjóða þér? Nei, þakka þér fyrir, eg reyki ekki. En hvað þú ert hæverskur. Hefir þú aldrei reykt? Nei, ekki hefi eg vanið mig á það ennþá? Þú ert nærri því sveitó. Nei! Nei! Eg meinti það auðvitað ekki; mér varð bara „fótaskort- ur á tungunni". Ungu mennirn- ir i þorpinu eru vanir að segja, að það sé svo mikið „fútt" í mér, eg tali stundum örara en eg hugsi. Jæja, þeir orða það svoleiðis! Þá held eg það hljóti að vera afar skemtilegt að hafa „fútt" í sér, og meira að segja held eg, að það geti smitað út frá sér; að minsta kosti finn eg eitthvað þægilegt streyma um mig allan. Heyrðu góði, það er þó ekki eitthvað að gjörast? Hvað þá? Ja, eg meina eitthvað alvar- legt! Eins og hvað? Eg á við — þú ert þó ekki að verða hrifinn af mér? — skot- inn, ef þú skilur það betur. Guð má vita nema það sé nú einmitt það, sem er að gjörast! Eg er víst ekki eins heimsvan- ur og þú. Við höfum haft marg- ar kaupakonur á Hamri, en þær voru allar ólíkar þér; það verð eg að viðurkenna. Eg vona að eg reynist ekki verri en þær. Og sömuleiðis vona eg, að við verðum bráð- lega góðir vinir. Eg held við sé- um nærri orðin það. En vita vil eg vissu mína með Ólaf fyrst, því ekki vil eg verða til þess að taka kærustuna frá öðrum manni, og gjöra hann máske ævilangt ófarsælan. Æ, vertu nú ekki að þessu rugli! Eg á engan kærasta, er frí og frjáls eins og fuglinn, og get notið lífsins eftir vild. Jæja, en hvað það er skemti- legt! Þá er eg viss um, að við ejgum eftir að lifa skemtilegt sumar. Það var komið undir lág- nætti, þegar Rúna og Gunnar komu að Hamri. Nú víkur sögunni að Ólafi. Mánuður var liðinn, og ekkert bréf hafði komið frá Rúnu. Gat verið, að hún hefði alveg gleymt honum — brugðist honum fyr- ir heila lífið? — Nei, ómögulegt — það gat ekki verið; mátti ekki ske — hann gæti ekki þol- að það. Þessar og þvilikar voru hugsanir Ólafs. Það var annars rétt, að hann skryppi út í pláss til Láru vinkonu Rúnu. Máske hefði hún eitthvað frétt. Ólafur stóð upp, gekk út og heim til Láru. En þar fékk hann sama svarið. Ekkert hafði Lára frétt af Rúnu. Eftir litla stund seg- ir Lára: Eg mundi í þínum spor- um skrifa stúlkunni, Ólafur. Reyndu það, og vittu, hvort hún ekki svarar. Er það ekki eina ráðið ? Hrestu upp hugann! Það hlýtur að lagast fyrir þér. Ef það dugar ekki, þá mundi eg skreppa á skemtunina á Grund, sem verður haldin þar í byrjun ágúst. Þá færðu tækifæri til að tala við Rúnu, þvi hún verður áreiðanlega þar, ef eg þekki hana rétt. Jæja, vertu sæl, Lára, og þakka þér fyrir ráðleggingarn- ar. — Ólafur fer heim, fær sér penna og blek, og byrjar að skrifa. Elsku Rúna mín! Mig er farið að lengja eftir bréfi frá þér. Nei, óttalega var hann annars illa upplagður. — Mig er farið að lengja af- armikið eftir bréfi frá þér, og skil bara ekkert í þessum drætti. Þú gerir mig hreint og beint áhyggjufullan. — Þessi þögn er alveg óþolandi, — eg fer að halda, að þú sért búin að gleyma mér. Vertu blessuð, elskan mín, og svíkstu nú ekki um að skrifa mér; þá svara eg þér með löngu bréfi. Hann braut saman bréfið, og það var eins og honum, létti í bili. Hún hlaut að svara. ¦—i Enn liðu dagar og vikur. Ekk- ert svar. — Jæja, hugsaði Ól- afur, Það er best að eg bregði mér á þessa skemtun að Grund og geri upp við Rúnu. Þar hlýt eg að hitta hana. Að öðrum kosti skelli eg mér út að Hamri. Þessa þögn hennar ætla eg ekki að þola henni lengur. Hún skal

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.