Vísir Sunnudagsblað - 08.09.1940, Blaðsíða 2

Vísir Sunnudagsblað - 08.09.1940, Blaðsíða 2
VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ vegurinn frá Möðrudal fram að Vatnajökli, um órudda mela og sanda sé líkjandi við gólf i ný- steyptu steinhúsi....... Trúi þvi hver sem vill. Annars kom nú ekki lengur til minna kasta að malda í mó- inn. Eigendur „Rauðku" vorti nú búnir að ákveða með sér að reyna hið sanna i máli þessu og þar með að taka á sig krókinn fram til jökla, en niáiið þar með útkljáð á hreinum Jýðræðisleg- um grundvelli. Þar með var „Rauðka" rýmd af öllum far- angri á meðan að Jón hóndi fylti tíu lítra brúsa af varabensíni og sótti matarbita í fötu og mjólk á tvær f löskur inn til konu sinn- ar. Þvi næst'var sterkleg reka bundin af tan á „Rauðku", þó að þess hefði raunar ekki átt að þurfa, eftir sögn þeirra Vern- harðar og Jóns, og síðan rann hún suður túnið i Möðrudal með fimm fyrnefnda menn „innan- borðs". Eins og geta má nærri, vorum við allir i einu sólskinsskapi, er lagt var upp i ferð þessa með Herðubreið og Vatnajökul „fyr- ir stafni", og ekki síst vegna þess, að Möðrudalsbóndi hét okkur vegi, sem að 9/10 hlut- um væri eins og hann gæti best verið gerður af manna höndum. Góðlátlegt, en nokkuð efabland- ið bros leið um varir Björns, sem nú „átti vakt" við stýrið á „Rauðku", en aftur á móti dró nú Vernharður fremur úr gæð- um þessum, enda var það óhætt úr þessu, þvi að ekki var hætta á því að snúið yrði við. Leið okkar liggur fyrst niður eftir nyrðri bökkum Bæjarár, sem liðast lygn og tær skamt sunnan við túnið i Möðrudal. Þegar yfir hana er komið tekur við Breiðitangi, en honum lýk- ur við Kúðá, skamt austan við Húshólsvatn. Vatn þetta er ekki stórt og skerast inn úr því vog- ar nokkurir og vikur, en á speg- ilsléttum fleti þess hlupu laf- hræddir dökkleitir andarungar til mæðra sinna er þeir sáu „Rauðku" nálgast. Möðrudalsbóndi gerði okkur þegar tilboð um leigu á Húshóls- vatni til veiða. Kvaðst hann mundu verða sanngjarn um verðið, þvi að sennilega væri ekki mikill silungur í vatninu. Hann hefði að minsta kosti aldrei orðið var við Kfsmark af þvi tagi i skuggsjá þess! Við þökkuðum gott boð og kváð- umst rnundu hugsa málið!! Frá Húshólsvatni er svo hald' ið að Hvanná, sem er nokkuru sunnar. Þessir fyrstu kílómetrar liggja að mestu um grassléttur og móadrög, sem vaxin eru lyngi og smá grávíðisrunnum innan um slétt grjótin. Morg- undöggin glitrar eins og perlur á hinum kjarngrónu blöðum, en gráa móðu leggur upp úr mold- inni frá hitnandi geislum hækk- andi júlisólar. Náttúran grípur okkur sínum töfratökum, og jafnvel þó að ein og ein þúfa molni fyrir hjólbörðum „Rauðku" og valdi tilheyrandi vögguhreyfingu, finst okkur þetta ekki nema notalegt og fullkomlega sanngjarnt, enda fullvissar Jón bóndi okkur í hvert sinn, er slíkt hendir, að þetta sé ekki talið i hinum fyr- greindu 9/10 hlutum. Þegar kemur suður fyrir Hvanná taka við aðal grjótin, eða öllu heldur sandarnir og melarnir, rennisléttir inn undir Eggertshnjúk, sem er fyrsta bæðardragið á leið okkar. Við þræðum há melana því að þar er harðast undir og léttast fyrir „Rauðku". Norðan við Eggertshnjúk er beygt til austurs og haldið inn með Minnisfjalli að vestan- verðu en austur undir Dyngju- hálsi suður að Þrihyrningsá. Einnig er hægt að fara vestan við Dyngjuhálsinn og suður Arnardal, en eystri leiðin er greiðfærari og því sjálfsagt að velja hana. Við erum nú komnir töluvert suður á sandana, og þó að enn virðist litið hafa unnist á suður til jökulsins, hefir Herðubreið allmikið breytt útliti, færst nær og mikið til vesturs. Jökulskúf- ur hennar virðist nú tylla sér á austustu brún f jallsins en ægileg dimmblá hamrabelti slúta lóð- rétt niður í gráar grjótskriðurn- ar. Á milli okkar og hennar eru endalausir melar og sandar svo hvergi sést á stingandi strá, en suður til jökulsins hyllir brún- irnar upp í hin ónumdu æfin- týralönd ljósvakans. Hér hefir frost og vatn átt völd um alda- raðir og hið gróandi líf orðið að lúta hinum æstu öflum. Hin titrandi tíbrá yfir landinu ber hita sólargeislanna og heið- ríkju loftsins órækt vitni. Þessi dásamlegi hiti hefir að sumu leyti miður góð áhrif á „Rauðku", þar sem sandui'inn er mjúkur uhdir og vinnan erf- ið. Þegar hún hefir öslað yfir strauma Þrihyrningsár er ber- sýnilegt að þorsti ásækir hana óskaplega. En hér er vandi úr vöndu að ráða,.því að gleymst hafði að taka með taeki það, sem notað hafði verið til brynningar „Rauðku". Jóni bónda hefir sjálfsagt aldrei dottið í hug að hann myndi nokkuru sinni drepast ráðalaus, og þegar hann sér hve gufan gýs upp úr vatns- geymi þessa trygglynda farar- skjóta, er honum þegar ljóst, að við svo búið má ekki lengur una. Dregur hann þá af fæti sér annað vaðstígvél sitt og brynnir blessaðri skepnunni úr þvi. Eg segi ykkur ekki hvað „Rauðka" var létt á sér á ef tir. Nú er farið suðvestur yfir fremstu grasdrögin úr Arnar- dal. Eru það sauðlönd ágæt, melgresi að mestu, sem numið hefir þarna land síðustu árin. Nokkuð eru þetta erfið móahöft, sem þó mjög lítilla aðgerða þarf við, svo að telja megi greiðfær. Þegar þeim sleppir, er komið að Alftadalsá og taka þá aftur við eggsléttir melarnir.- Er haldið suður þá og suður fyrir Króks- fjall, en frá því, austur í gegn um rennslétta sandlægð austur öldumar vestan Álf tadals. Síðan höldum við áfram suður með Alftadalnum vestanverðum, í fljúgandi ferðinni, alt suður á brúnirnar norðan Fagradals og þaðan áfram upp á Fagraskarð. Er þetta hin greiðfærasta leið i alla staði, og manni verður á að láta sér detta í hug svig á skíð- um niður rennsléttar snævi þaktar fjallshlíðar þegar „Rauðka" rennir sér niður öld- urnar vestan Álftadals, en Þórir og Björn gera sér það til gam- ans að fara í ótal krókum og bogum, eða að halda alls ekki við stýrið, og kann Möðrudals- bóndi því einna best, því að al- staðar er jafn slétt og til hvor- ugrar handar hin minsta tor- færa. Melarnir eru harðir, þakt- ir smáum ávölum steinum eins og væri þeir allir malaðir í sömu kvörninni. Hér er skapið oi'ðið svo glatt og gott að við Jón bóndi erum farnir að syngja tvístemmuna: i Séra Magnús settist upp á Skjóna o. s. frv. ! En Vernharður hjálpar eftir bestu getu meðan gárungarnir Björn og Þórir láta hlátrasköllin dynja út yfir melana cndalausa. En nú gerir ein kend okkar mannanna vart við sig, sem okkur öllum er svo mjög í brjósl borin, en það er matarlystin og matarþráin. Við hugsum nv'i gott til mjólkurinnar og matar- fötunnar frá frúnni á Möðru- dal. En það er varla að maður í'ari í nokkurt ferðalag án þess að gleyma einhverju, og nú sat matarfatan okkar heima á ben- síngeyminum í Möðrudal. Hvílík ósköp! Og það er ekki að tala illa um mann þó eg segi, að Vernharður hafi borið sig verst, það er að segja að hann gerði það, þegar hann kom heim um kvöldið og fann fimm ósnertar brauðsneiðar í jakkavasa sínum, sem hann hafði tekið með sér, svona sem „aukaportion". En nú var mjólkin drukkin með þess betri lyst og hún lofuð að verðleikum. Á Fagraskarði staðnæmumst við og förum út úr „Rauðku" þvi að hér er einhver fegursta útsýnin á allri leiðinni. Héðan blasir við okkur Fagridalur á hægri hönd hinn fremsti og syðsti af þrem dölum nefndum. Segja má með sanni að hann beri nafn með rentu, fagurlega skreyttur blómlegum grasslétt- um og blikandi vötnum. Kunn- ugir telja þar þúsund hesta gul- stararengi auk víðáttumikilla grasi gróinna grunda. Sést af skarðinu til Kreppu þar sem hún breiðist út á eyrarnar- í dalnum á 1/2 kílómeters svæði og sameinast Fagradalsá henni þar. Vestan í Fagraskarði er útsýn allra fegurst til norðurs og vest- urs. Blasir þar við manni alt Möðrudalsland, nokkuru meira til vesturs Mývalnsfjöllin. Jör- undur, Hágöngur, Reykjahlíðar- fjall, Námafjallgarður, Búrfell, Bláfjall (sem er í suðaustur af Grænavatni við Mý/'atn, þá Herðubreiðarfjöll, Kollótta- dyngja, Bræðraskarð ogDyngju- fjöllin, þar sem Askja kúrir hljóðlát við Vítið sitt, nema þeg- ar að kviknar í henni. Þrátt fyr- ir veðurblíðuna og hina óvana- lega tæru heiðríkju sést ekki glögt til Öskju sjálfrar, og til þess að slíkt megi takast, þyrfti maður að komast litlu veslar og sunnar svo að Dyngjufjöllin opnuðu sig, og sjást mætli þá alla leið inn til Öskju. Allur þessi fjallaklasi er með afbrigðum fagur, og um hin fjarlægu fjöll leika margskonar litir hins bjarta- dags, alt frá dimmbláum hamrabeltum upp í ljósgul leir- og brennisteins- flögin i Níámaf jallgarði, en blá- grýtisskriðurnar teygja rajóa anga sína alt upp undir hina geigvænlegu hamra. Suðaustur af Dyngjul'jöllun- um gnæfir næst okkur, yfir hina víðáttumiklu mela, drotningin tiginborna í þessu fjallanna riki, Herðubreiö, en austan und- ir fjalli þvi hinu fagra eru hin- ar kunnu Herðubreiðarlindir, sakir fegurðar og gróðurs. Þá taka við Herðubreiðartögl suður af sjálfri Herðubreið, því næst

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.