Vísir Sunnudagsblað - 22.09.1940, Blaðsíða 3

Vísir Sunnudagsblað - 22.09.1940, Blaðsíða 3
VlSIR SUNNUDAGSBLAÐ • • 1 " ' --. -M fíjrtt. HOLL ÞYRNIROSU Hann hafði vilst í skóginum. En það gerði ekkert til; hann hafði lengi óskað sér þess að komast í einhver æfintýri og þess vegna hafði hann farið í sumarleyfi sitt til þessa afskekta héraðs. Kvöldið áður haf ði hann fengið inni hjá bónda nokkrum farið svo á fætur snemma morg- uns og gengið út í skóginn. Nú var hairn orðinn viltur. Gerir ekkert til, hugsaði hann. Fyrr eða síðar hlýt eg að finna einhverja mannabústaði, þar sem eg get hvílst og fengið að borða. — Þetta var ljómandi fallegur dagur, sólskin, heiður húsið og það kom brátt á dag- inn að þarna bjuggu „Ma" Bar- ker og Freddie, sonUr hennar. Um nóttina, þegar húsið var að öllu leyti umkringt gekk foringi lögreglumannanna fram fyriv skjöldu og kallaði til mæðgin- anna að koma út, húsið væri umkringt og mótspyrna þýð- ingarlaus. Ekkert svar heyrðist, svo a'ð lögregluforinginn kallaði aftur. Kvaðst hann verða að neyðast til að nota táragas, ef þau gæf- ust ekki upp þegar í stað. Skyndilega heyrðist hin skiæka rödd „Ma" Barker. Hún ögraði lögreglunni til að leggja til atlögu. Á næsta augnabliki var byrjað að skjóta úr vél- byssu úr glugga á efri hæðinni. Lögregluforinginn varð að leita skjóls og síðan hófst orustan fyrir alvöru. Lögreglumennirnir gerðu sér ljóst, að nú yrði þeir að koma þessu illþýði fyrir kattarnef og miðuðu því hverju skoti vel.- Þeir gættu þess að leggja sig ekki í óþarfa hættu, reiknuðu út hvar mæðginin myndi vera og hleyptu svo af. Bardaginn stóð yfir drykklanga stund, en bráð- lega f ór að draga úr skothríðinni frá húsinu og svo fór að lokum að hún hætti alveg. Táragas var notað næst, til vonar og vara, og siðan brutust G-mennirnir inn i húsið. Þeir fundu „Ma" Barker dauða, hæfða ellefu skotum, með vélbyssu, enn volga eftir skothriðina, við hlio' sér. Fred- die hafði lika beðið bana, en þrjár kúlur höfðu séð fyrir hon- um. I tösku „Ma" fundust 10.200 dollarar. Dauði henn- ar var enn ein sönnun þess, að „glæpir borga sig ekki". himinn, djúp kyrð i þöglum skógi. Loftið var hrannað af hásumarangan, ilmi greni- trjáa og lyngs. — Hann gekk nú lengi lengi, en hvergi varð hann var manna. Að siðustu þreyttist hann á göngunni og settist niður við litinn læk, át af nesti sínu og sofnaði siðan í grængresinu á bakkanum. Hann vaknaði aftur við fagr- an söng. Það var rödd ungrar stúlku, en orðin skildi hann ekki og lagið hafði hann aldrei heyrt áður. Það var glatt og þung- lyndislegt í einu og rann svo ljúflega saman við hinn sól- milda dag, áð það var eins og skógurinn sjálfur væri farinn að syngja. Æfintýrið! hugsaði hann; þetta er æfintýrið sem eg hefi verið að leita að! Hann reis skjótlega á f ætur og gekk á hljóðið. En þá hætti söngurinn skyndilega og alger þögn féll yfir skóginn. Honum flaug í hug að ef til vill hefði þetta aðeins verið draumur, eða tálheyrn, sköpUð af þrá hans eftir einhverju óviðjafn- anlegu? — Þó hélt hann áfram. Skógurinn varð smám samau ógreiðfærari og þéttari. Enginn gróður var milli trjánna, og víða stóðu kalnir stofnar löngu dauðra trjáa, með kræklóttar nágreinar, eins og fálmandi draugahendur. Jarðvegurinn var fúinn og ótraustur, sjúk jörð, og það var erfitt að kom- ast áfram. — Honum fór að verða órótt, gamlar hálfgleymd- ar sagnir, uiu Hulduna sem lokkar unga menn inn í eyði- skóga til þess að tortíma þeim, rifjuðust upp fyrir honum. Amma hans hafði sagt honum margar slíkar sögur og hann trúði þeim þegar hann var litill. Hann nam staðar og hugs- aði sig um. Það var orðið svo dimt og ósjálegt alt um kring, fanst honum, þó sólin skini reyndar enn og himininn blán- aði yfir trjátoppunum. Hon'uni var skapi næst að snúa við. — En svo rétti hann úr sér og beit á vörina. Sá sem var ragur átti ekki skilið að lenda í æfintýrum ! Hann var þó fullvaxinn niatSur og barn tuttugustu aldarinnar! — Því næst hélt hann áfram inn í þennan ógeðslega myrk- við, er versnaði því meir sein lengra kom. Hann varð að fara hægt, því víða var ófært fyrir fúa; daunillir pyttir lágu á víð og dreif og síki, full af græn- leitu slími. Leið hans lá í ó'tal krókum, og of t sökk hann i upp að hnjám. Loks kom hann að lágum mel, þéttvöxnum birki. — Það var eins og að sleppa inn i ald- ingarðinn Eden, úr landi hinna fordæmdu. Ilmsæt laufskógar- lyktin fylti vit hans, htrik blóm uxu undir liminu og fuglasöng- ur ómaði. Trén stóðu afar þétt, svo hann varð að neyta afls til að troða sér gegnum laufþéttið, en alt í einu kom hann út á slétt, blómum þakið engi, sem hallaði lítið eitt til suðurs. Hann nam staðar og horfði steini lost- inn á það sem fyrir augu hans bar: í skógi fagurra lauftrjáa, á bakka stórrar tjarnar, stóð ein- kennilegt hús. Það var langt og lágt, með flötu þaki, bygt úr múrsteini. 1 kringum það var há múrgirðing, þakin villivini og bandrósum. Þetta rjóður í skóginum var fegursti blettur- inn sem hann hafði séð á jörð- inni. Tjörnin var lygn og tær, en úr henni lá breytt vatnssýki inn í skóginn, og hinum megin við hana voru lágir klettahólar i skógarjaðrinum. Kyrt var og þögult í þessari paradis myrkviðarins, aðeins fuglakliðurinn heyrðist. Flat- irnar voru þaktar gulrauðum smára, litauðug fiðrildi flögr- uðu milli blómanna. Ilmur og friðsæld auðkendu þenna stað, er líktist draumum þeim sem ungir elskendur ala i brjósti. Alt í einu heyrði hann söng- inn aftur. Stúlkuröddin Ijúfa og fagra var nú mjög nálæg, söngvarinn hlaut að vera i garð- inum, hinu megin við húsið. — Aftur varð hann gripinn af ó- raunveruleika tilfinningu, eins og fyrir stundu i eyðiskóginum: Veru kanske sagnirnar gömlu sannar? Var það Huldan sem bjó í þessum htla steinkastala? — Hann brosti að hugsun sinni, þvi nú vakti hún hvorki beyg né ótta. Þessi girðing, vafin rauð- um og hvitum rósum, minti hann á eitthvert fallegt æfin- týri frá bernskuárunum; — hvað var það nú aftur? — Þyrnirósá? — Já, höll Þyrni- rósu! Hann rétti úr sér og hló. Þetta var æfintýrið og honum var al- veg sama hvort það var virki- leíkí eða ekki! Hann ætlaði að EFTIR KRISTMANN GLDIJIIJNDSSON. rjúfa Þyrnigerðið og vekja Rósu litlu! Tjarnarmegin við húsið var járnslegið hlið, sem stóð opi'ð. Þegar hann kom að því, hikaði hann lítið eitt, en gekk svo inn. Á breiðum granittröppum, er lágu að fordyri hússins, sat ung, ljósklædd stúlka. — Hún hætti snögglega að syngja, þegar hún kom auga á hann. Þau störðu hvort á annað, hugfangin, og gleymdu öllu öðru. Ef til vill hefir henni dottið í hug, að þessi Iaglegi, Ijóshærði maður væri sjónhverfing ein, sköpu'ð af æfintýraþrá hennar? Honum var það eitt ljóst, að þetta var langfallegasta stúlkan er hann hafði nokkurntíma séð! Hún var dökk á brún og brá, sólbrúu og fersk, eins og döggvuð villi- rós, augun dimmblá, varirnar kirsiberjarauðar. Yfir unga á- vala andlitinu hennar og per- sónunni allri var ilmur og blær fyrstu vordaga, eins og skapar- inn hefði verið að enda við að búa hana til. Þegar nokkur stund var lið- in, rankaði hann við sér og heilsaði henni: — „Komið þér sælar, ungfrú. — Afsakið — ." Hún tók kveðjunni, reis á fætur og mælti fáein orð á máli sem hann skildi ekki. En augna- bliki síðar brosti hún og sagði, á ágætri norsku: „Fyrirgef ið, herra minn; eg var svo niður- sokkinn í hugsanir mínar, að mér varð á að tala móðurmál mitt. — Verið velkominn!" Hann hneigði sig. — Gnði sé lof, hún er þá raunveruleg! hugsaði hann. — „Eg viltist í skóginum," mælti hann afsak- andi. „Og svo heyrði eg söng yðar. Þess vegna er eg hingað kominn; — eg bið yður að af- saka — ." „Afsaka — ? Mér er sönn á- nægja að komu yðar. Hingað koma svo fáir." Hún horfði enn á hann undrandi og spyrjandi.— Kjóllinn hennar var ljós með rauðum og svörtum rósum og hún bar dökkrauða rós í hár- inu. — Alt í einu hristi húu höfuðið og brosti glaðlega, það var eins og sólskin breiddist yf- ir vorferska andlitið hennar. „Verið velkominn," endurtók hún. „Þér hljótið að vera svang- Ur og þyrstur? Komið með mér

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.