Vísir Sunnudagsblað - 23.08.1942, Blaðsíða 1

Vísir Sunnudagsblað - 23.08.1942, Blaðsíða 1
wmm< L±. Í942 Sunnudaginn 23. ágúst 27. blað OSKAR BJORGVIN BENÐER: MÓRAUÐI BLETTURINN Kristinn gamli spýtli uni lönn út fyrir borðstokkinn á bátkrílinu sínu, um leið og hann setti upp svellþæfða sjóvettling- ana. Það var óvenjuleg harka i meinleysislegu andlitinu og lík- ast því, sem brigði fyrir glampa i vitlausa auganu sem þó var alltaf rautt eins og saltkjöt. Hann dró uppistöðuna mjög hranalega inn í skut bátsins og hringir færisins voru misjafn- lega stórir og hirðuleysislegir. ÖU þessi hranalega framkoma hans, stakk nijög í stúf við hans fyrri prúðmennsku og vand- virkni, viðvíkjandi bátnum og þvi, sem honum fylgdi. Þegar steinninn small í línuhjólinu spýtti Kristinn gamli og bölvaði nokkrum sinnum. „Djöfuls kvikindið, sem bregður á volga görnina," sagði karl gremjulega upphátt við sjálfan sig. i Hann hafði dregið inn heila lóð, þegar fyrsta skepnan birtist heila auganu lengst niðri í bláu djúpinu. Af rótgrónum vana hægði hann á sér við dráltinn og <Iró Ióðin jafnara þar til að þessi fyrsta lifandi skepna lóð- arinnar, sem var stór og feitur fiskur, var kominn i færi svo að hann gæti höggvið ífærunni ó- þyrmilega í hans haus. Hver krókurinn á eftir öðrum rann inn fyrir línUrúlluna og lagðisl makindalega niður í skutinn, en ósnertar hnísugarnirnar á krók- unUm fannst Kristni gamla,* glotta upp á sig bg út úr hæðnis- svipnum fannst honum að hann gæti lesið ögrun eða tvö hróp- andi orðV sem voru: mórauði bletturinn! Hánn hafði þau upp aftur og aftur með jbfnum stig- anda, unz hann kallaði með hás- um róm: „Þeir ljúga því bölvaðir." Á síðasta krbk löðarinnar var stór blágóma, hann þreif ífær- una og sló til fiskins, en lagið geigaði, ífæran lenti á línuhjbl- inu og brotnaði. Hann bölvaði en nokkrum sinnum og spýtti með djúpri fyrirlitningu, settist^ svo undir árar og réri knálega langan spöl. Eftir stutta stund var Kristinn gamli kominn upp" undir land, þar sem straumur- inn var honUm hagstæður, þá lagði hann upp árar og lét bát- inn berast vestur með fjörunni inn fjörðinn. Á meðan lagaði hann til í bátnum og réði ráð- um sínum. Kristinn var maður rúmlega f immtugur bg átti konu er Karb- lína hét. Var hún fjörum árum yngri en hann. Aldrei hafði þeim orðið barna auðið, fyrr en þessi saga gerðist, en þá var Karölina blétt og vakti það í upphafi mikinn fögnuð hjá þeim báðum. Ekki hafði þb Karblína gengið lengi með barn- inu, þegar það fbr að kvisast um Melgerðiskauptún, að ekki myndi Kristinn vera faðir barns- ins eða að minnsta kbsti, að hann myndi ekki eiga nema sem svaraði til helmings eða jafnvel ekki það. Og ef tir því sem lengra leið á meðgðngutímann, eftir þvi varð orðrömurinn háværari og loks kom svo, að þetta barst til eýrna Kristins, en hann lét 'á engu bera heldur hugsaði mál sitl í hljöði. Þegar Kristinn hafði lokið við að ganga frá bátnum, svo þar var orðið að öllu leyti eins og venjulcga, i röð og reglu, þá lagðist hann niður í framskut- inn'og byrjaði a'ð rifja upp fyrir sér söðú, *:6nihann hafði hevrl endur fyrn* longu, þegar hann sem unglingur hafði verið sjb- maður á sunnanverðum Aust- fjörðum. Saga þessi var löng, en það var þb sérstaklega eitt atriði sögunnar, sem drb líuga hans að sér, og þetta airioj var: að mörauður blettur kæmi á magann á blétlum konum yfir meðgöngutímann ef afkvæmið væri hbrgetið. I bll þau skipti sem hann hafði innt eftir því við konu sína, hvort það væri ekki áreiðanlegt, að hann væri faðir barnsins, en ekki Norðmaður- inn og verzlunarstjbrinn Kvik- ness, eins og fblkið sagtii, þá hafði hún aðeins grátið og grát- ið, án þess, að jgefa nokkra frek- ari skýringu við spurningum hans. Þessi grátur Karblínu, hafði svo frekar styrkt hann í þeirri trú, að hann væri ekki faðir bárnsinp, sém , hún gekk_ með, og samkvæmt því líafði svo öll þeirra sambúð stbrum breytzt til hins verra og jafnvel snúizt upp i Jiatur frá hans hálfu. Hann var þvi fullkomlega sannfærður um það, að við svo búið mátti ekkí lengur standa ef ekki átti illt af þvi að hljótast fyrir þau bæði. Þegar Kristinh hafði tekið sína síðustu ákvörð- un, lá hann nokkra stund í bátn- um og virti fyrir sér veðrið. Það var blíðviðris síðseptem- berdagur. Hliðar fjallanna höfðu hrugðið af sér fegursta sumarskrautinu og voru farnar að fölna litið eitt. Þá var og mildi yfir öllu, þunn ljösleit ský liðu yfir fjallatoppunum og leystusl upp út í blárri fjarlægS- inni, en ofan við niið fjöll var hálf-gagnsæ. þokuslæða, sem leið óreglulega áfram. Hafið, þessi viriur Kristiris gamla, var líkara heiðartjörn, þar sem sbl- in spcglaðist í bláum fleti þess; nokkrir sjbfuglar svifu í kring uni bátinn oz BörguSu sitt al- þekkta lag til fæðunnar, &em lét þessa stundina í eyrum Krislins gamla eins og sefandi vögguljöð. Þegar hann stbð upp úr skutn- ' um var andlitið algerlega breytt. Hinn meinleysislcgi hversdags- svipur, sem nálgaðist svipleysi, var kominn aftur og vitlausa augað var einnig komið i sitt eðlilega jafnvægi. Hann réri reglulegum, föstum áratogum það sem eftir var leiðarinnar inn fjörðinn og sönglaði lag- leysu fyrir munni sér, lagi hafði hann þb aldrei náð frá því hann mundi fyrst eftir sér, en hins vegar hafði það oft komið fyrir, að hann sönglaði þegar vel lá á honum. Aldrei hafði nokkur dagur i lífi Kristins verið eins lengi að liða og þessi mildi síðseptem- berdagur, það var stundum lík- ast því, sem tíminn gengi aftur á bak eða næmi staðar langtím- unum saman. Þetta fannst Kristni því undarlegra sem hon- um hafði reynzt tíminn heldur hafa hagað sér bfugt í fimmtíu ára umgengni við liann. En þar kom þb um síðhyað hin lang- þráða stund var runnin upp og Kristinn sat á rúmi sínu að loknum kveldverði og horfði á hakhluta konu sinnar, þar sem hún stbð við matarborðið og þb ilát. „Erlu ekki þreytt á kveldin, Karblina mín, eða þreyttari heldur en á meðan þú varst ein?" hann spurði þessarar spurningar í nijög gbðlegum tbn. _ „Ha," liún var auðsjáanlega undrandi, þegar hún snéri sér við og horfði kjánalega á mann- inn, sem ekki liafði í margar vikur talað við hana nema i illn. „Lúin?" endurtbk hún og tárin brutust fram í augnakrbk- ana, — „jú, eg er stundum bskbp þreytt". Svo var nokkur þögn, un?; Kristinn tbk aftur til máls: „Eg hefi einhversstaðar lesið það, gbða min, að öléttar konur ættu helzt að sofa naktar mest- an hluta meðgöngutímans §vo og að hátta snemma." I

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.