Tíminn Sunnudagsblað - 29.08.1965, Blaðsíða 4
Hið fyrsta, sem ég rek augun í,
þegar ég geng inn í stofuna hjá
W-alter Kratsoh, eru tvö málverk,
jafnstór og í sams konar römmum.
Annað er af karlmanni, en hitt af
koniu.
Ekki leynir sér, að þau eru eftir
sarna málara. Hann hét Straisser, seg-
ir Kratsch mér. Hann var með mér
í fangabúðunum og málaði mynd af
mér á tekassa. Ég borgaði honu»
fyrir í sígaxettum. Myndina af koiMl
minni málaði hann eftir smámynd*,
sem ég hafði. Þetta var frægi»
portrait-málad, hafði málað lorda o|
þess konar fólk. Mér tókst að smyglá
myndunum út . úr fangabúðunum,
ekki í römmum, auðvitað, þegar ég
fór, en það var ekki auðvelt verk,
því að við fangarnir máttum ekkert
hafa með okkur, sem okkur hafði
áskotnazt í fangabúðunum. En ég
bjóst við að verða sendur til íslands
og langaði að hafa myndixnar með.
Eftir þennan inngang að samtali
okkar Kratsch, hóf hann að segja
mér frá handtöku sinni hér á- ís-
landi árið 1940, sem leiddi til sjii
ára aðskilnaðar hans og fjölskyldu _
hans: Hann er sem sagt einn af þeim
Þjóðverjum, sem Englendingar tókú
fasta og fluttu til fangabúða í Eng-
landi, þegar þeir hernámu ísland.
Hann hafði þá verið tuttugu ár á
íslandi og aldrei haft samband við
Þýzkaland, utan bréfa til ættingja
sinna, og einnar heimsóknar þangað
árið 1928, en þá var Hitler og pótin-
tátar hans ekki komnir tij einræðis-
valda.
— Það var einn morgun klukkan
sjö, að ég heyrði bíl stanza fyrir
utan húsið okkar á Laugavegi 157,
og fjórir hermenn og einn liðsfor-
ingi stukku út úr honum, ásamt eixj-
um borgaraklæddum manni, sem
reyndist vera Íslendingur. Einn
þeirra hafði kaðal undir hendinni og
tók hann og annar sinn í hvorn endá
hans. Þeir héldu kaðlinum milli sín
þvert fyrir framan tröppumar. Ég
lét mér helzt detta í hug, að þeir
ætluðu að hindra með honum flótta
minn, ef til kæmi. Síðan komu iiðs-
foringinn og hinir upp. Ég var í
vinnufötunum, því að ég hafði ætlað
í vinnu um morguninn. Liðsforing-
inn sagði mér á ensku, að ég ættl
að koma með þeim, en íslendingur-
inn túlkaði. Mér var erindi þeirra
aiveg ijóst, en reyndi að tefja tim-
ann og spurði: Hvert á að fara? Þeir
gáfu lítið út á það. Ég spurði þá,
hvort ég mætti skipta um föt. NeL
það var ekki nauðsynlegt, ég gæti
komið eins og ég stæði: — Má ég
þá kveðja konuna mína? — Já. —-
Þeir fylgdu mér alveg að svefnher-
berginu, hafa sennilega óttazt, að ég
reyndi að komast undan. Ég sagðí
konu minni, að sennilega ætti eitt>
hvað að yfirheyra mig og gerði lítið
úr þessu, þótt ég reyndar teldi mig
vita, hvens kyns væri.
T I M I N N - 8ÚNNUDAGSBI.A9
772