Tíminn Sunnudagsblað - 26.05.1968, Síða 21

Helgi frá Þórustöðum:
ÞRJÚ KVÆÐI
i.
Oft hef ég numið staðar
og hrópað til þess,
er sendi mig:
Hvert eru að senda mig?
Og mér hefur þá ávallt
fundizt
l
ég hljóta svar,
og því lagt af stað á ný.
Og drjúgan spöl
hef ég jafnan farið
áður en mér hefur skilizt,
að það, sem ég hugði
svar við ákalli mínu.
var aðeins bergmál
minnar eigin raddar
frá þverhnípi dauðans.
II.
Ég og náunginn
horfðum á spegilmynd
mína,
og ég var stórum meiri og
glæstari
í eigin augum en hans.
En það raskaði þó ekki ró
minni,
því ég vissi, að við báðir
erum rangsýnir.
Svo hvorugur fékk séð
mína raunverulegu mynd.
III.
Maðurinn gæddist viti,
svo hann fengi þekkt
takmörk sín.
Veig gerðist örvandi,
ástum veittist algleymi,
svo kalsár hversdags-
leikans
yrðu honum ekki banvæn.
TÍNT UPP AF GÖTUNNI
IVEikiIvarmælska
séra Árna
Uppeldisdóttir Ólafar Svein-
bjarnardóttur á Rauðamel, Ingi-
björg Friðgeirsdóttir, þá 13 ára
að aldri, gekk til spurninga hjá
séna Árna Þórarinssyni á Stóra-
hrauni. Eitt sinn, þegar Ingibjörg
er að koma frá spurningum. seg-
ir Ólöf við hana: „Nú held ég, að
þú hljótir að vita mikið“. Ingi-
hjörg svarar: „Mamma, hvað held-
ur þú, að það þýði að setja litla
fötu undir fossinn?"
(Sögn Ólafar á Rauðamel).
T f M l N N — SUNNUDAGSBLAÐ
405