Tíminn Sunnudagsblað - 08.03.1970, Blaðsíða 7

mfn foöm mæti góðu útl i veröld-
inni“, sagði frúin.
Séinnia bjuggum við saman þrír
félagar í tveim. herbergjum í
ísíyröri Vatnsgötu 13. Gestur Ólaís-
son, bekfcjanbróðir minn, ias nátt-
drufræði, en binn sambýlismaður-
ínn, Guðjón Sigurðsson, nam bak-
araiðn. Oft var gestkvæmt og glað-
vœrt. Það er nxjög vorfagurt við
vötnin, þegar sýrenur, guHregn og
hestakastaníutré standa í hlóma.
í Holbergsgötu 4, rétt við kon-
unglega Ieikhúsið naut ég fríbúðar-
vistar Dansk-íslenzka félagsins vet-
urinn 1933, er fjögurra ára styrk-
urinn var útrunninn. Þarna bjuggu
löngum tveir íslenzkir stúdentar
samtímis í tveim samlægum
herbergjum á fjórðu hæð. Féiagar
mínir urðu iþrír hver á fætur öðr-
um þennan vetur, en hurfu smám
saman heim til starfa. Hinn fyrsti,
Albert Sigurðsson, fjölfróður Borg
firðingur, las þá grísfcu að mig
minnir. Annar, Gústaf A. Ágústs-
son úr Hrísey, lagði stund á stærð-
fræði og var auk þess skákmaður
góður. Sá síðasti, Kristinn Péturs-
son úr Dýrafirði, myndhöggvari og
málari, var þá að Ieggja síðustu
hönd á íslenzkar þjóðsagnamynd-
ir, sem ég var hrifinn af.
Næstu vetur bjó ég einn, fyrst í
Vindagötu 18, rétt hjá grasagarð-
inum mikla og grasasafninu, og
var stutt að bregða sér í Kongens
Have og gömlu vfggrafagarðana.
Næst varð Reyrhólmsgata 18 fyrir
valinu, rétt við vötnin. Þar bjó ég
í bláa herberginu fyrir 35 krónur
á mánuði. Það var fegursta og
dýrasta herbergið mitt í Höfn og
hið eina, þar sem bóndinn virtist
ráða rikjum.
í Schackgötu 5, rétt við Örsteds-
garðinn, bjó ég um skeið. Þar var
húseigandi glaðlynd, roskin kona
— sú langfyrirferðarmesta, sem ég
hef séð. Rúmið var i sama stíl,
ærið stért og bæði undirsæng og
yfirsæng afarþykkar, þungar og
heitar. Maður var lengi að síga
dýpra og dýpra I undirdýnuna á
kvöldin.
Síðasta Hafnarvorið bjó ég í
Ryesgötu 14, handan vatnanna.
Bergþóra systir mín og maður
hennar, Þorgeir Sveinbjarnarson,
dvöldust þá í Höfn og voru í sama
húsi.
Einn sumartíma átti ég heima I
búnaðarskóla úti í Lyngby og naut
þá fræðslu í plöntusjúkd óm atil-
raunastöð danska ríkisins. Ekki
vildi skólastjórinn taka við neinni
húsaleigu, og fæði fékk ég gegn
vægu gjaldi. Oft varð mér reikað
um Prinsessustíginn og fram með
Lyngbyvatni, er Þar fagurt og mik-
ill gróður og fuglalíf — og er þó
meira við Furesöen, eins og ráða
má af kvæðinu Svíf þú fugl,
(Flyv, fugl, flyv over Furesöens
vove.).
Margir Hafinarbúar leggja leið
sína að vötnunum um helgar og
út í skógana — Gilsskóg, Héraskóg
og Tí'gulskóg, Konungslundinn
og fleiri skóga.
Kristinn Pétursson og Siguríiur Þórar-
Insson í Fælledparken 1932.
Eitt sumarið tók ég þátt í haf-
liffræðilegu námskeiði norður f
Friðrikshöfn. Þar íengum við fisk
líkan þeim íslenzka að gæðum.
Viðurkenndi hinn skemmtilega
skrifandi Lieberkind það fúslega,
en þótti samt skelfiskur meira
lostæti. Það var glatt á hjalla á
leiðangursbátnum og við fjöru-
skrapið. Einn kom þangað í aflóga
sjakketbúningi og með harðan
kúluhatt. Margt er sér til gamans
'gert.
Hinir foi'mlegu veitingastaðir,
Himnaríki og Helvíti iétt hjá
Garði, voru ekki lengur í tízku,
og Hroðinn lifði aðeins í hugskotl
elztu mianna. Ég leit þó inn f
Himnaríki fyrir forvitnis sakir.
Heyrði „Pétur“ óðar hvaðan ég
var og kom föðurlega brosandi
með bjór og íslenzk blöð. Stú*
dentar dreifðust nú á ýmsa veit*
ingastaði úti um alla borg, og
fóru á sumrin ank þess til dæmU
út í Klampenborg og Dyrehaven,
þar sem hjartardýr reikuðu um
sléttuna, og þangað, sem Dýragarðs
bakkinn nú dregur til sín gesti.
Trumbuslagurinn var fremur ódýr
glaumstaður, Valencia tvíræð, dýrt
en 'glæsilegt í Soala, Vífill handa
höfðingjunum. Ánægjulegast
þótti mér í Lorry úti á Friðriks-
bergi, þar sem Ustafólk kom oft
fram, hljómsveitarstjórinn stökk í
loft upp í ákveðnu lagi og týrólsk-
ir hljóöfæraleikarar á stuttbuxum
báru með sér hressandi blæ úr
dölum Alpaf jalla.
Knæpur voru og eru vitanlega
á hverju strái og bjórinn fremur
ódýr. En lítið varð úr tímanum,
T I M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ
173