Íslendingaþættir Tímans - 28.02.1974, Blaðsíða 5

Ragnar Sigurðsson
bóndi, Frenu*i Hundadal
orðinn ekkjumaður. Dáði hann löngum
þessa tengdadóttur sina, umönnun
hennar og fágætt hjartalag.
■ 1 Hverfisgötu 12 bjuggu þau Hannes
og Valgerður meðan bæði lifðu, en
hann leít 27. mai 1959 á bezta aldri, og
varð það henni og börnum hennar
mikið áfall. En heimilinu hélt
Valgerður i sömu skorðum og áður,
þar sem börn þeirra hafa átt athvarf
meðan þau þurftu þess með. Og
raunar miklu fleiri en þau, þvi að heita
mátti, að þar hefði veriö opið hús öllu
venzla- og frændfólki. Og þaðan
streymdu jafnan góðvild, gjafmildi og
hjálpfýsin, sem aldrei þvarr.
Frú Valgerður var friðleiks- og
skörungskona, mikil húsfreyja og frá-
bær móðir. Og það vita þeir, sem til
hennar þekktu, að hún var eigi aðeins
mikil búsýslukona, stjórnsöm og
dugmikil, heldur lika hin mesta
gæðakona og höfðingi i lund, trölltrygg
og hjálpfús svo að af bar. Munu kunn-
ugum stundum hafa komið i hug
ömmur hennar og minnzt dugnaðar
þeirra og mannkosta, semþóttu
áberandi á sinni tið, — móður-
ömmunnar Guðrúnar, sem missti
mann sinn i sjóinn frá stórum barna-
hópi, þvi elzta 16 ára og þvi yngsta
ófæddu, en kom öllum hópnum upp og
til manns með mikilli prýði, án nokk-
urrar opinberrar aðstoöar. Og fööur-
ömmunnar, önnu, sem auk þess að
vera mikil búsýslukona, þótti slik
gæðakona, að sálmaskáldið Þorsteinn
Þorkelsson segir um hana i eftir-
mælum, að „allra mein hún eitthvað
vildi bæta á einhvern hátt, ef gat hún
til þess náö”.
Þannig ætla ég, að svo megi með
sanni segja um frú Valgeröi, að sá
máttur guðstrúar, lifsvilja og fórnar-
lundar, sem lyfti þessum formæðrum
hennar til vegs og sæmdar, hafi henni
sjálfri veriö i blóö borinn.
Þeim Valgerði og Hannesi varð
fjögurra barna auðið, lifa öll og hafa
mannazt ágætlega. Þau eru: Leifur
verkfræðingur, kvæntur Asláugu
Stefánsdóttur, Valgerður, gift Ólafi
Ólafssyni iðnmeistara, Lina Lilja, gift
Hilmari Pálssyni vátryggingam., og
Helga læknir, gift Jóni Stefánssyni
lækni, sem bæði eru viö framhaldsnám
i Bandarikjunum. Barnabörnin eru 12
alls, þrjú hjá hverju. Sendi ég öllum
þessum afkomendum þeirra hjóna og
öllu venzlafólki þeirra einlægustu
samúðarkveðjur. Og hinni látnu
sæmdarkonu flyt ég hjartans beztu
þakkir frá mér og minum fyrir allt,
sem hún var okkur öllum, og bið henni
eilifrar blessunar.
Snorri Sigfússon.
Hinn 7. marz 1973 andaðist á Landa-
kotsspitala i Reykjavik, Ragnar
Sigurðsson bóndi að Fremri-Hundadal
i Dölum eftir rúmlega 2 mánaða legu
þar. Ragnar var fæddur að Bæ i Mið-
dölum 13. ágúst 1897. Foreldrar hans
voru Sigurður Jósúason bóndi þar og
kona hans Ingibjörg Bjarnadóttir.
Ragnar ólst upp hjá foreldrum sinum i
fjölmennum og glöðum systkinahópi.
A þeim árum var viða þröngt um
lifskjör og þægindi ýmis af skornum
skammti. Þess vegna var hver
unglingur látinn fara að vinna eins
fljótt og kraftar leyfðu. Ungur var
Ragnar látinn sitja hjá ánum, en þá
var ennþá fært frá. Siðar var hann við
sjóróðra á Suðurnesjum. Þá voru ekki
bilar komnir til sögunnar, eins og nú,
og varð að ganga og bera pakkann
sinn, fyrst til Borgarness, en þaðan
var komizt á skipi til Reykjavikur.
Þaðan varð svo að ganga og bera á
bakinu farangur sinn, stundum alla
leið til Grindavikur eða þangað, sem
skipsrúm var ákveðið það og það
skiptið.
Þannig var þetta i þá daga. Menn
uröu aö ganga og bera pokann sinn,
vaða árnar, oft illfærar og fara langar
vegleysur. Þetta þótti ekki umtalsvert
þá. Nú þætti þetta ekki forsvaranlegt,
þegar allt er fariö á bilum. Þá tóku
þessar ferðir nokkra daga, og nú
nokkra klukkutima, og svo var þaö
kaupiö, kannski nokkur hundruð yfir
vertiöina. Nú er unnið fyrir þeirri upp-
hæö á nokkrum klukkutimum. Þó virö-
istsvo sem þessir menn, sem svo óblið
Hfskjör áttu, hafi enzt allt eins vel og
seinni tima menn, sem meiri þægindi
áttu viö að búa, og þeir verið fullt eins
hamingjusamir og glaöir með sinn
hlut, eins og þeir siðarnefndu með öll
sin þægindi, og tugþúsunda og stund-
um hundruð þúsunda tekjur. Hann
Ragnar hafði létta og glaða lund, var
sérlega góður verkmaöur — laginn og
hagsýnn, og var þvi eftirsóttur til
margra verka. Hans glaðværa lund
skapaði oft ákjósanlegt andrúmsloft,
svo öllum leið vel i návist hans. Börn
og unglingar, sem Ragnar var með,
gleyma honum ekki. I þeirra návist
var hann einn af þeim, lék sér með
þeim og gladdist af hjartans lyst með
þeim Þessi góði og sérstæði eiginleiki
entist honum alla tið, en þessi eigin-
leiki er einhver bezta Guðs gjöf, sem
hverjum manni er gefin. Ég man
margar slikar stundir. Um þær allar
leika bjartar minningar. Hann var
sérstaklega góöur og snjall skepnu-
hirðir, fóðraði vel, og hafði þó stundum
litið til að fóðra á, og öll umhiröa og
umgengni var með mestu ágætum.
Mikiö yndi haföi Ragnar af hestum,
fóðraöi og hirti þá vel, og var laginn
hestamaður. A hestbaki átti hann
margar sinar beztu stundir. A hest
baki gleymdust erfiðleikarnir og heils-
an varö betri.
Þegar ég lit til baka, rifjast upp
margar minningar, allt frá æskudög-
unum. Eitt af þvi marga, sem ég
minnist, var, aö mér fannst hann
Ragnar alltaf vera ungur og glaður, já
hvernig sem á stóð, og alltaf gat hann
gert að gamni sinu. Það var þvi
þannig, að við fögnuðum komu hans
ævinlega. Hjálpsamur var hann, ef til
hans var leitað, og lá þá ekki á liði
sinu.
Nú, þegar hann er allur, sakna ég
hinna mörgu glaðværu samfunda okk-
ar. Ungur að árum kynntist hann eftir-
lifandi konu sinni Málfriði Kristjáns-
dóttur frá Hamri i Hörðudal, traustri
og trygglyndri konu, sem bar með
-honum byrðar lifsins. Þau hófu búskap
Islendingaþættir
5